SSC Napoli

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
SSC Napoli
SSC Napoli
Naam Società Sportiva Calcio Napoli
Bijnaam Azzurri, Partenopei
Opgericht 1926 (2004)
Stadion Stadio San Paolo,
Napels
Capaciteit 60.240
Voorzitter Vlag van Italië Aurelio De Laurentiis
Trainer Vlag van Spanje Rafael Benítez
Competitie Serie A
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Derde tenue
geldig voor 2014/15
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Società Sportiva Calcio Napoli (SSC Napoli) is een Italiaanse voetbalclub uit Napels die uitkomt in de Serie A. De club werd officieel in 1926 opgericht maar de geschiedenis van de club gaat terug tot 1904 met de oprichting van Naples Foot-Ball & Cricket Club dat in 1922 fusioneerde met Internazionale Napoli (opgericht in 1912) en werd zo FBC Internaples. Na vier seizoenen werd dan AC Napoli opgericht dat later de naam "SSC" aannam.

Eind jaren tachtig kende de club grote successen met Diego Maradona. Met de Argentijnse sterspeler won Napoli twee keer het landskampioenschap, de UEFA Cup en de Coppa Italia. Daarna zakte de club af en raakte in financiële problemen.

In 2004 werd de club failliet verklaard. Hoewel de club financieel gered werd, kreeg Napoli geen licentie voor de Serie B (er is zelfs een ontmoeting op regeringsniveau in het Palazzo Chigi geweest). De Italiaanse voetbalbond was echter onverbiddelijk en het failliete AS Napoli kreeg geen licentie. Een nieuwe club met een nieuwe naam (en minder schulden) werd desondanks toegelaten in de Serie C1. De club werd hernoemd als Napoli Soccer en promoveerde na twee seizoenen weer naar de Serie B. Het seizoen 2006/2007 werd vervolgens achter Juventus FC op een tweede plek afgesloten, waardoor men na zes jaar afwezigheid terugkeerde in de Serie A.

Geschiedenis[bewerken]

Internaples[bewerken]

In het eerste seizoen werd Internaples tweede in de groepsfase van de provincie Campania en stootte door naar de halve finale van Zuid-Italië, maar daar werd de club laatste. Ook het volgende seizoen bereikte de club de halve finale en werd nu voorlaatste. In 1924/25 werd Internaples al in de eerste ronde uitgeschakeld. Maar het volgende seizoen was de club helemaal terug en werd groepswinnaar in zowel de eerste ronde als in de halve finale. In de finale om de titel van Zuid-Italië werd de club met 6-1 vernederd door Alba Roma, in de terugwedstrijd kon de club nog gelijk spelen maar was desalniettemin uitgeschakeld.

Op 1 augustus 1926 besloten de leden van Internaples om een nieuwe naam voor hun club te zoeken. Giorgio Ascarelli werd de eerste voorzitter van Associazione Calcio Napoli

Associazione Calcio Napoli: 1926[bewerken]

Toen het nieuwe seizoen startte was het competitiesysteem in Italië veranderd, geen provinciale voorrondes meer maar twee groepen van 10 clubs, voornamelijk clubs uit het noorden van het land, die ook de betere resultaten behaalden. Napoli werd laatste met slechts één schamel puntje op 18 wedstrijden.

Napoli degradeerde niet en werd opnieuw toegelaten tot de competitie en werd nu negende op elf clubs. Het volgende seizoen ging nog beter toen een gedeelde achtste plaats werd bereikt op zestien clubs. Dit volstond net om geselecteerd te worden voor de Serie A die het volgende seizoen van start ging.

Serie A: Jaren 30[bewerken]

Bij de start van de Serie A in 1929/30 werd de club knap vijfde. Eén van de grote helden van de club uit die tijd was Attila Sallustro die als kind met zijn familie van Paraguay naar Napels verhuisd was. Door zijn goede achtergrond nam Sallustro geen salaris aan van de club, maar kreeg wel een luxueuze auto. Samen met Marcello Mihalic werden zij de eerste spelers van Napoli die geselecteerd werden voor het nationaal voetbalelftal.

De volgende zes seizoenen bleef de club in de top 10 eindigen en werd twee keer derde onder de legendarische Engelse trainer William Garbutt. Een andere opmerkelijke speler uit deze tijd was Antonio Vojak die in 1929 van Juventus FC naar Napoli kwam en 102 doelpunten in 190 wedstrijden scoorde. Guillermo Stábile, die topscorer werd op het eerste WK in 1930 speelde in seizoen 1935/36 voor de club.

Eind jaren dertig ging het minder voor de club met wisselvallige resultaten en een flirt met degradatie in 1937 en 1940, dat laatste seizoen werden ze enkel op basis van een beter doelsaldo gered. Het vorige seizoen eindigde de club nog vijfde. In 1942 volgde de onvermijdelijke degradatie naar de Serie B. Napoli kon niet meteen terugpromoveren en werd derde achter Brescia Calcio

Naoorlogse tijd[bewerken]

Na de Tweede Wereldoorlog werd het eerste seizoen onderverdeeld in Noord- en Zuid-Italië. Napoli eindigde aan de top van het klassement samen met AS Bari en plaatste zich voor de finaleronde waar het de traditionele teams voor moest laten gaan. Toen de Serie A in het volgende seizoen weer helemaal van start ging werd Napoli opnieuw geselecteerd.

Na een knappe zevende plaats werd de club 21ste en laatste in de 1947/48. Twee jaar later werd de club kampioen van de Serie B. De terugkeer in de Serie A werd met een zesde plaats gevierd en ook de volgende vier seizoenen wist de club in de top zes te eindigden. Eind jaren vijftig ging de club op en neer. Na twee mindere seizoenen werd in 1958 de vierde plaats behaald.

De jaren zestig begonnen slecht met een degradatie in 1961. Het volgende seizoen werd de club tweede in de Serie B en promoveerde terug maar de grootste prestatie dat jaar was de overwinning tegen Spal in de Coppa Italia, voor het eerst won een tweedeklasser deze beker.

Het bekersucces werd niet doorgetrokken naar de competitie want er volgde een nieuwe degradatie. Op 25 juni 1964 werd de naam AC Napoli veranderd in Società Sportiva Calcio Napoli, het volgende seizoen promoveerde de club opnieuw en werd knap derde in de Serie A, de hoogste plaats tot dan toe. In 1968 was de club dicht bij de landstitel toen de tweede plaats achter AC Milan werd behaald.

Jaren 70: opmars[bewerken]

In de jaren zeventig ging de club met spelers als Dino Zoff, José Altafini en Antonio Juliano verder op zijn elan en werd derde in 1971 en 1974.

In seizoen 1974/75 kwam de club het dichtste bij de titel tot dan toe, Juventus haalde slechts twee puntjes meer. Het volgende seizoen werd voor de tweede keer de beker gewonnen, dit keer won de club de finale met 4-0 van Hellas Verona. In de Anglo-Italian League Cup versloeg Napoli het Engelse Southampton FC met 4-1 over twee wedstrijden. Het volgende seizoen nam de club deel aan de Europacup II en bereikte de halve finale, het verste ooit in een Europese campagne tot dan toe. In de halve finale was het Belgische RSC Anderlecht te sterk. Eind jaren zeventig eindigde de club nog in de top zes.

Het Maradona tijdperk en Europees succes[bewerken]

De jaren tachtig startten vrij goed met een derde en vierde plaats maar het duurde tot de komst van de Argentijnse Diego Maradona die transfereerde van FC Barcelona totdat Napoli op de wereldkaart gezet werd, alhoewel het succes niet meteen kwam. De club moest hard werken. Na een achtste plaats in 1985 werd de club derde in het volgende seizoen. 1986/87 werd het jaar van Napoli toen de club eindelijk de scudetto won. Napoli werd ook de eerste en tot dusver enige club uit het vasteland van Zuid-Italië die de titel kon winnen. Met een 4-0 winst tegen Atalanta Bergamo in de bekerfinale maakte de club het feestje compleet.

Het succes trok zich helaas niet door naar Europa en in de eerste ronde van de Europacup I werd Napoli uitgeschakeld door Real Madrid CF. Door een tweede plaats in de Serie A kwalificeerde de club zich voor de UEFA Cup. Op weg naar de finale schakelde de club Juventus en FC Bayern München uit. De finale tegen VfB Stuttgart werd beslecht in twee wedstrijden en Napoli won de eerste wedstrijd met 2-1 (goals van Maradona en Careca). De terugwedstrijd eindigde op een 3-3 gelijkspel waardoor Napoli voor het eerst een Europese beker won, dat jaar werd ook de bekerfinale gehaald maar wel verloren van Sampdoria Genua.

In 1990 werd de landstitel voor de tweede keer binnen gehaald. Datzelfde jaar vond het WK plaats in Italië. Maradona spoorde de Napolitanen aan om te supporteren voor Argentinië in plaats voor Italië waarvan het team voornamelijk was opgesteld met spelers uit Noord-Italië. De tifosi van Napoli reageerden met een spandoek waarop stond "Maradona, jij bent onze liefde, maar Italië is ons bloed". Maradona was ontroerd omdat het stadion van Napoli het enige was dat het Argentijnse volkslied niet uitfloot. Een jaar later werd Maradona betrapt op het gebruik van cocaïne en verliet de club die in een financiële crisis zat. Maradona zal ongetwijfeld voor eeuwig als beste speler van de club geboekstaafd staan en zelf zei hij dat zijn liefde voor Napoli bijna zo groot is als zijn thuisteam CA Boca Juniors.

Het volgende seizoen won Napoli de Italiaanse supercup tegen Juventus FC met 5-1, de laatste grote trofee voor de club. De uitslag was een record voor een supercup wedstrijd en is tot op heden nog niet verbroken.

Teloorgang[bewerken]

Na de supercup ging het langzaam slechter met Napoli. Eén voor één gingen spelers zoals Gianfranco Zola, Daniel Fonseca en Careca weg. Begin jaren 90 bleven de resultaten nog vrij goed met een vierde plaats in 1992, maar dat was de laatste hoge positie voor de club tot dusver.

In 1997 werd de bekerfinale gehaald en verloren van Vicenza Calcio, in de competitie ging het slechter en in 1998 degradeerde de club naar Serie B met slechts twee gewonnen wedstrijden dat seizoen.

Na een tweede plaats in 2000 keerde de club terug naar de Serie A en vocht opnieuw tegen degradatie en degradeerde uiteindelijk, US Lecce en Hellas Verona hadden slechts één puntje meer dan Napoli en verzekerden hun behoud.

In 2001 miste de club op een haar na de promotie, het gevolgd hiervan was dat de club in een nog dieper dal verzeild geraakte. Het volgende seizoen werd de club zestiende en had een schuldenberg van 70 miljoen euro. In augustus 2004 werd de club failliet verklaard.

Heroprichting onder De Laurentiis[bewerken]

Dankzij filmproducer Aurelio De Laurentiis werd een nieuwe club opgericht, Napoli Soccer met de bedoeling dat de stad Napels niet zonder professioneel voetbalteam zou blijven. Soccer startte in de Serie C1 en miste net de promotie in de play-offs van US Avellino.

In 2005/06 werd Napoli kampioen en stelde na een 2-0-overwinning op Perugia Calcio de promotie al veilig op 15 april. Ondanks het feit dat de club in zo’n lage klasse speelde bleef de club één van het grootste aantal supporters van het land hebben met vaak meer toeschouwers dan clubs uit de Serie A. Het hoogste aantal was 51.000, een record voor de Serie C. In mei 2006 werd terug de oude naam SSC Napoli aangenomen.

Opnieuw naar de Serie A[bewerken]

De terugkeer in de Serie B verliep vrij goed en het hele seizoen draaide de club in de bovenste tabelhelft mee. Oude dame Juventus FC, dat door een omkoopaffaire in de Serie B belandde, ging met de titel aan de haal en Napoli vocht samen met Genoa CFC, een andere vergane glorie, voor de tweede plaats die ook automatische promotie betekende. Napoli haalde het en speelt vanaf het seizoen 2007/08 opnieuw in de Serie A. Napoli doet het daarin voortreffelijk, uiteindelijk eindigt het team op de achtste plaats. Een goede positie voor een gepromoveerd team. De achtste plaats geeft recht op UEFA Intertoto Cup. De twee ontmoetingen met Panionios uit Griekenland wint Napoli beide met 1-0. Zo plaatst het zich voor de voorronde van de UEFA Cup. Daarin komen de Italianen uit tegen KS Vllaznia Shkodër uit Albanië. Napoli wint eenvoudig: uit met 0-3 en thuis met 5-0. Het hoofdtoernooi van de Uefa Cup is bereikt. In de eerste ronde komt het uit tegen SL Benfica uit Portugal. Op 20 mei 2012 wist Napoli de tot dan toe ongeslagen kampioen Juventus FC met 2-0 te verslaan in de eindstrijd om de Coppa Italia.

Mascotte[bewerken]

Nadat de club werd opgericht, had men aanvankelijk gekozen voor een paard als mascotte. Echter toen de club ergens in de jaren '30 tijdens de competitie niet verder kwam dan 1 gelijkspel op alle wedstrijden, besloten supporters van de club de mascotte te veranderen in een ezel. Ook nu nog is de ezel de mascotte van de club.

Erelijst[bewerken]

1986/87, 1989/90
1962, 1976, 1987, 2012, 2014
1990
1989
1966
1976

In Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van SSC Napoli voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
1rightarrow blue.svg Zie ook: Deelnemers UEFA-toernooien Italië

Napoli speelt sinds 1934 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

Champions League
2009/10, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2014/15
Europacup I
1987/88, 1990/91
Europa League
2010/11, 2012/13, 2014/15
Europacup II
1962/63, 1976/77
UEFA Cup
1971/72, 1974/75, 1975/76, 1978/79, 1979/80, 1981/82, 1982/83, 1986/87, 1988/89, 1989/90, 1992/93, 1994/95, 2008/09
Intertoto Cup
2008
Jaarbeursstedenbeker
1966/67, 1967/68, 1968/69, 1969/70
Mitropacup
1934, 1966

Selectie 2014/2015[bewerken]

Nr. Positie Speler
1. Vlag van Brazilië DM Rafael Cabral
4. Vlag van Brazilië V Henrique
5. Vlag van Uruguay V Miguel Britos
6. Vlag van Nederland M Jonathan de Guzman
7. Vlag van Spanje A José María Callejón
8. Vlag van Brazilië M Jorginho
9. Vlag van Argentinië A Gonzalo Higuaín
11. Vlag van Italië V Christian Maggio
14. Vlag van België A Dries Mertens
15. Vlag van Italië DM Roberto Colombo
16. Vlag van Italië V Giandomenico Mesto
17. Vlag van Slowakije M Marek Hamšík Aanvoerder
18. Vlag van Colombia V Juan Camilo Zúñiga
Nr. Positie Speler
19. Vlag van Spanje M David López
21. Vlag van Spanje A Michu
22. Vlag van Kroatië M Josip Radošević
24. Vlag van Italië A Lorenzo Insigne
26. Vlag van Frankrijk V Kalidou Koulibaly
31. Vlag van Algerije V Faouzi Ghoulam
33. Vlag van Spanje V Raúl Albiol
45. Vlag van Argentinië DM Mariano Andújar
77. Vlag van Uruguay M Walter Gargano
83. Vlag van Italië DM Antonio Rosati
88. Vlag van Zwitserland M Gökhan Inler
91. Vlag van Colombia A Duván Zapata

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Trainers[bewerken]

Externe link[bewerken]