Burnley FC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Burnley FC
Turf Moor.jpg
Naam Burnley Football Club
Bijnaam The Clarets
Opgericht 1882
Stadion Turf Moor, Burnley
Capaciteit 22.546
Voorzitter Vlag van Engeland Barry Kilby
Trainer Vlag van Engeland Eddie Howe
Competitie Football League Championship
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
geldig voor 2012/2013
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Burnley FC is een Engelse voetbalclub, opgericht in 1882 en uitkomend in de Football League Championship. De club speelt zijn thuiswedstrijden op Turf Moor. Burnley werd twee keer landskampioen en speelde 52 seizoenen in de hoogste klasse .

Geschiedenis[bewerken]

Tot aan WOI[bewerken]

Burnley werd opgericht in mei 1882 nadat de voetbalsectie zich afscheidde van de rugbysectie. In 1883 verhuisde de club naar het stadion Turf Moor en ging er niet meer weg. Enkel Preston North End speelt al langer in hetzelfde stadion. In 1985/86 nam de club voor het eerst deel aan de FA Cup en kreeg een 11-0 pandoering om de oren. De club was één van de twaalf oprichters van de Football League in 1888. Burnley werd negende in het eerste competitieseizoen ter wereld. Het volgende seizoen begon Burnley slecht door zeventien wedstrijden op rij niet te kunnen winnen. Aan het einde van het seizoen had enkel Stoke City minder punten. De club won in 1890 wel zijn eerste prijs door de Lancashire Cup te winnen met 2-0 tegen Blackburn Rovers. Er was nog geen tweede klasse dus Burnley degradeerde niet en speelde de volgende seizoenen in de middenmoot of subtop tot 1896/97 toen de club laatste werd. Het volgende seizoen werd de club kampioen en verloor slechts twee wedstrijden. Hier hing echter geen rechtstreekse promotie aan vast en de club speelde een eindronde samen met vicekampioen Newcastle United en eersteklassers Stoke en Blackburn. Burnley kon zo toch promoveren en eindigde bij de terugkeer knap derde. Het seizoen erna was de club terug bij af en werd voorlaatste. Doelman Jack Hillman probeerde de spelers van Nottingham Forest om te kopen, maar zij rapporteerden dit aan de FA, die de speler een seizoen lang schorstte. Het volgende seizoen liep de club net de promotie mis en daarna ging het bergaf en in 1902/03 werd de clubs zelfs laatste. Er was nog geen derde klasse, dus bleef Burnley op het tweede niveau en vestigde zich de volgende jaren weer in de middenmoot. In 1911/12 werd Burnley derde en miste de promotie op de laatste speeldag. Een jaar eerder had de club de groene clubkleuren veranderd in de huidige, in de hoop even succesvol te worden als Aston Villa FC, dat ook deze kleuren droeg. Na de derde plaats werd de club tweede achter Preston en bereikte de halve finale van de FA Cup, waarin het verloor van landskampioen Sunderland.

Bij de terugkeer eindigde Burnley in de middenmoot, maar won wel de FA Cup met 1-0 tegen Liverpool FC. Deze bekerfinale was historisch omdat koning George V de eerste regerende monarch was die de beker aan de kapitein van de winnende ploeg overhandigde. In 1914/15 werd Burnley gedeeld derde met slechts drie punten achterstand op kampioen Everton. Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog lag het competitievoetbal enkele jaren stil in Engeland.

Interbellum[bewerken]

Na de oorlog ging de club verder op zijn elan en werd vicekampioen achter West Bromwich Albion. Het volgende seizoen begon slecht met drie nederlagen op rij, maar dan herpakte de club zich en bleef de volgende dertig wedstrijden ongeslagen. Dit werd een record van opeenvolgende wedstrijden ongeslagen dat standhield tot seizoen 2003/04 toen Arsenal zelfs het hele seizoen ongeslagen bleef. Aan het einde van het seizoen stond Burnley met vijf punten voorsprong op Manchester City bovenaan de rangschikking en kroonde zich zo voor het eerst tot landskampioen. Na nog een derde plaats in 1921/22 moest Burnley de rol lossen aan de top en zakte weg naar de lagere middenmoot en kon in 1925/26 een degradatie maar net vermijden. Het volgende seizoen herstelde de club zich met een vijfde plaats, maar hierna begon een nieuwe strijd tegen degradatie die het drie seizoenen later verloor. Na twee seizoenen tweede klasse kon de club een nieuwe degradatie maar net vermijden. De rest van de jaren dertig modderde de club aan.

Na WOII[bewerken]

Na de oorlog werd de club meteen vicekampioen en promoveerde. Dat seizoen bereikte de club voor de derde keer de finale van de FA Cup en verloor deze van Charlton Athletic in de verlengingen. De terugkeer bij de elite ging niet onopgemerkt voorbij en Burley eindigde met zeven punten achterstand op kampioen Arsenal op een gedeelde tweede plaats met Manchester United. Na een kleine terugval vestigde de club zich dan enkele jaren op rij in de top tien. Tijdens de FA Cup van 1956/57 behaalde de club een recordzege van 9-0 tegen New Brighton en dat zelfs met een gemiste penalty. Na een aantal jaar betere middenmoot en subtop werden de The Clarets in 1959/60 voor de tweede keer landskampioen met één punt voorsprong op de Wolves en twee op de Spurs. Hierdoor mocht de club voor het eerst Europees voetbal spelen en werd uitgeloot tegen de Franse kampioen Stade de Reims. Reims bereikte in zijn vorige twee campagnes telkens de finale, die het dan verloor van Real Madrid. Burnley slaagde er toch in Reims opzij te zetten, maar verloor dan in de kwartfinale van Hamburger SV. Na een 3-1 zege leek de halve finale binnen, maar HSV won de terugwedstrijd met 4-1. In de competitie werd Burnley vierde en in de FA cup werd de halve finale bereikt. Na een tweede en derde plaats leek de club even weg te zakken, maar werd dan opnieuw derde in 1965/66 en werd het jaar erop geselecteerd voor de Jaarbeursstedenbeker. Na drie rondes bereikte de club opnieuw de kwartfinale tegen een Duitse club. Deze keer was Eintracht Frankfurt de boosdoener die Burnley uitschakelde. Het was één van de laatste hoogtepunten in de clubgeschiedenis. Na enkele jaren middenmoot degradeerde de club in 1970/71. Twee jaar later werd de club kampioen en behaalde zelfs een zesde plaats bij de terugkeer. Na een tiende plaats volgde een nieuwe degradatie in 1975/76. Het was het voorlopig laatste seizoen van de club bij de elite.

Recente geschiedenis[bewerken]

Na enkele middelmatige seizoenen degradeerde Burnley in 1979/80. In de 42 competitiewedstrijden kon de club in zijn eerste zestien of laatste zestien wedstrijden niet winnen en degradeerde zo voor het eerst naar de derde klasse. Twee jaar later werd Burnley kampioen, maar werd na één seizoen terug naar de derde klasse verwezen. Opsteker dat jaar was wel een kwartfinale in de FA Cup en een halve finale in de League Cup. In deze laatste beker werden Liverpool en de Spurs verslagen, die in de competitie toch respectievelijk landskampioen en vierde werden. Twee seizoenen later bereikte Burnley het absolute dieptepunt door te degraderen naar de vierde klasse. In 1986/87 eindigde de club zelfs maar één punt boven degradatie naar de Conference National. Daarna ging het weer bergop en in 1991/92 werd de club kampioen. Na twee seizoenen promoveerde de club via de eindronde, na een zesde plaats, weer naar de tweede klasse maar kon daar niet standhouden. In 1997/98 ontsnapte de club ternauwernood aan een nieuwe degradatie naar de vierde klasse. Met de aanstelling van Stan Ternent als trainer ging het weer omhoog. Sinds seizoen 1999/2000 speelt de club weer in de tweede divisie van het Engelse voetbal. In juni 2004 werd Stan Ternent opgevolgd door Steve Cotterill. In zijn eerste seizoen eindigde de club 13e in The Championship en had het een goede reeks in zowel de League Cup als de FA Cup. Ze schakelden onder meer Liverpool en Aston Villa uit. Na enkele plaatsen in de middenmoot eindigde Burnley in 2009 op een vijfde plaats en kwalificeerde zich zo voor de play-offs. Nadat Reading FC en Sheffield United FC in de finale werd verslagen met 1-0 komt Burnley in het seizoen 2009/2010 weer uit in de Premier League, na een afwezigheid van 33 jaar. Daar baarde het opzien door in de tweede wedstrijd van het seizoen thuis met 1-0 van landskampioen Manchester United te winnen. Ook tegen Everton werd thuis gewonnen met 1-0. De club kon het niveau echter niet aan houden en zakte na één seizoen terug uit de Premier League.

Erelijst[bewerken]

1920/21, 1959/60
Winnaar: 1914
Finalist: 1947, 1962

Burnley in Europa[bewerken]

  • 1R = eerste ronde
  • 2R = tweede ronde
  • 1/8 = 1/8ste finale
  • 1/4 = kwartfinale
  • PUC = punten UEFA coëfficiënten
Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
1960/61 Europacup I 1/8 Vlag van Frankrijk Stade de Reims 2-0, 2-3 5.0
1/4 Vlag van Duitsland Hamburger SV 3-1, 1-4
1966/67 Jaarbeursstedenbeker 1R Vlag van Duitsland VfB Stuttgart 1-1, 2-0 12.0
2R Vlag van Zwitserland Lausanne Sports 3-1, 5-0
1/8 Vlag van Italië SSC Napoli 3-0, 0-0
1/4 Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt 1-1, 1-2

Totaal aantal punten voor UEFA coëfficiënten: 17.0

Nuvola single chevron right.svg Zie ook Deelnemers UEFA-toernooien Engeland

Selectie 2012/2013[bewerken]

# Naam Nationaliteit Positie
1 Lee Grant Vlag van Engeland Engeland Doelman
12 Brian Jensen Vlag van Denemarken Denemarken Doelman
30 Jon Stewart Vlag van Engeland Engeland Doelman
2 Kieran Trippier Vlag van Engeland Engeland Verdediger
3 Daniel Lafferty Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Verdediger
4 Michael Duff Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Verdediger
5 Jason Shackell Vlag van Engeland Engeland Verdediger
15 David Edgar Vlag van Canada Canada Verdediger
16 Luke O'Neill Vlag van Engeland Engeland Verdediger
18 Joseph Mills Vlag van Engeland Engeland Verdediger
36 Ben Mee Vlag van Engeland Engeland Verdediger
6 Chris McCann Vlag van Ierland Ierland Middenvelder
7 Ross Wallace Vlag van Schotland Schotland Middenvelder
8 Dean Marney Vlag van Engeland Engeland Middenvelder
11 Junior Stanislas Vlag van Engeland Engeland Middenvelder
17 George Porter Vlag van Engeland Engeland Middenvelder
20 Marvin Bartley Vlag van Engeland Engeland Middenvelder
22 Brian Stock Vlag van Wales Wales Middenvelder
26 Keith Treacy Vlag van Ierland Ierland Middenvelder
27 Alexander MacDonald Vlag van Schotland Schotland Middenvelder
33 Steven Hewitt Vlag van Engeland Engeland Middenvelder
9 Sam Vokes Vlag van Wales Wales Aanvaller
10 Martin Paterson Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Aanvaller
14 Danny Ings Vlag van Engeland Engeland Aanvaller
23 Charlie Austin Vlag van Engeland Engeland Aanvaller
39 Wes Fletcher Vlag van Engeland Engeland Aanvaller
42 Shay McCartan Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Aanvaller

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie de lijst van spelers van Burnley FC voor een opsomming van spelers die voor de club spelen of hebben gespeeld.

Externe links[bewerken]