Steven Defour

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Steven Defour
OM - FC Porto - Valais Cup 2013 - Steven Defour.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Steven Arnold Defour
Bijnaam Den Duffe
De nieuwe Van Moer
De kleine generaal
Geboortedatum 15 april 1988
Geboorteplaats Mechelen, België
Lengte 173 cm
Gewicht 64 kg
Been Rechts
Clubinformatie
Spelend bij RSC Anderlecht
Rugnummer 16
Positie Verdedigende middenvelder
Contract tot 2019
Jeugd
1993-1997
1997-2003
2003-2004
Zennester Hombeek
KV Mechelen
KRC Genk
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
2004-2006
2006-2011
2011-2014
2014-
KRC Genk
Standard Luik
FC Porto
RSC Anderlecht
30 0(1)
154(14)
1110(6)
5 (2)
Interlands *
2003
2003-2004
2004-2005
2005
2006-
Vlag van België België -15
Vlag van België België -16
Vlag van België België -17
Vlag van België België -18
Vlag van België België
5 0(1)
11 0(1)
11 0(1)
1 0(0)
47 0(2)

* Bijgewerkt op 13 oktober 2014
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Steven Defour (Mechelen, 15 april 1988) is een Belgische voetballer die bij voorkeur als verdedigende middenvelder speelt. Defour debuteerde in 2006 voor de Rode Duivels. Hij staat momenteel onder contract bij RSC Anderlecht.

Defour genoot zijn opleiding bij KV Mechelen, maar brak in 2005 door bij KRC Genk. In 2006 stapte hij over naar Standard Luik, waar hij uitgroeide tot een van de beste spelers in de Belgische competitie. Defour won met Standard twee landstitels op rij en mocht in januari 2008 ook de Gouden Schoen in ontvangst nemen. Van augustus 2011 tot begin augustus 2014 stond hij onder contract bij FC Porto. Op 13 augustus 2014 meldde Sporza dat hij bij RSC Anderlecht een vijfjarig contract ondertekent.[1]

Carrière[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Steven Defour leerde voetballen bij Zennester Hombeek, een bescheiden club in de buurt van Mechelen. Ondanks zijn kleine gestalte viel de jonge middenvelder op bij enkele scouts. Hij kon rekenen op de interesse van Lierse SK, RSC Anderlecht en KV Mechelen. In het seizoen 1996/97 stapte Defour over naar de jeugdopleiding van KV Mechelen, dat even later naar de tweede klasse degradeerde. Bij Malinwa werd de jonge Defour een ploeggenoot van onder meer Marvin Ogunjimi en David Hubert. Toen de club vijf jaar later omwille van financiële problemen naar de derde klasse werd verwezen, zocht Defour net als Ogunjimi andere oorden op. De twee belandden bij KRC Genk, waar ze opnieuw verenigd werden met Hubert. Defour werd bij Genk meteen ondergebracht bij de beloften.

KRC Genk[bewerken]

Debuut[bewerken]

Tijdens de winterstop van het seizoen 2004/05 werd Defour naar de A-kern van Genk overgeheveld. Het was toenmalig trainer René Vandereycken die hem zijn debuut op het hoogste niveau gunde. Defour mocht op 30 oktober 2004 tijdens de Limburgse derby tegen Sint-Truidense VV na 78 minuten invallen voor Paul Kpaka. Hij kwam dat seizoen aan in totaal vier invalbeurten.

Een jaar later groeide Defour onder trainer Hugo Broos uit tot een vaste waarde, mede dankzij de blessures van verscheidene titularissen. Vanaf oktober 2005 startte hij bijna elke wedstrijd in de basis. De 17-jarige middenvelder werd de dirigent van een elftal dat bestond uit namen als Koen Daerden, Hans Cornelis, Sébastien Pocognoli en Kevin Vandenbergh. Op 5 november 2005 scoorde hij tegen KSV Roeselare zijn eerste competitiedoelpunt. Genk sloot het seizoen 2005/06 af als vijfde.

Wet van '78[bewerken]

Defour verlengde in november 2005 zijn contract tot 2009. Niet veel later beval scout Urbain Haesaert de jonge Belg aan bij Ajax. Hij stelde positieve rapporten over de middenvelder op en had een gesprek met diens vader Jacques Defour. Ook Chelsea FC en PSV informeerden in die periode bij vader Defour naar een mogelijke transfer.

In april 2006 werd Defour opnieuw gelinkt aan Ajax. De Amsterdammers wilden hem samen met ploeggenoot Pocognoli naar Nederland halen. Toenmalig technisch directeur Ariël Jacobs verklaarde dat Genk hem niet wilde laten gaan, maar wel bereid was met Ajax te onderhandelen.[2] Ajax wilde ruim 5 miljoen euro op tafel leggen voor Defour.

Begin mei 2006 onderhandelde Defour zelf met Martin van Geel, technisch directeur van Ajax. Hij gaf duidelijk aan dat hij weg wilde en liet niets aan het toeval over. Op aanraden van zijn toekomstig schoonvader en gewezen voetballer Costa Mbisdikis zette Defour zijn makelaar Marc Vanlaere aan de deur en nam hij erkend FIFA-makelaar Paul Stefani in dienst.[3] Met Ajax kwam hij tot een akkoord voor vijf seizoenen. Maar Genkvoorzitter Jos Vaessen weigerde met de nieuwe makelaar samen te werken.[4] Enkele dagen later zaten Genk en Ajax rond de tafel. Beide clubs kwamen begin juni niet tot een akkoord.[5][6]

Op 16 juni 2006 kondigde Defours advocaat aan dat hij zijn contract zou verbreken op basis van de wet van '78.[7][8] Ajax weigerde een speler over te nemen op basis van de wet van '78, maar clubs als Feyenoord, FC Köln en Real Mallorca waren wel geïnteresseerd in een transfer.[9]Jos Vaessen nam hierdoor ontslag als voorzitter van Genk.[10] Uiteindelijk kwam het nooit zover. Defour verbrak zijn contract niet en kwam tot een akkoord met Standard Luik. De Rouches betaalden slechts een derde van de transfersom die Ajax aanbood.

Standard Luik[bewerken]

In juli 2006 sloot Defour zich aan bij de spelersgroep van Standard Luik. De jonge middenvelder kreeg onder trainer Johan Boskamp meteen zijn kans bij de Rouches. Aan de zijde van kapitein Sérgio Conceição groeide Defour uit tot een vaste waarde op het middenveld. Een jaar later vertrok Conceição naar het buitenland en kreeg Defour de aanvoerdersband. Hij werd samen met Marouane Fellaini en Axel Witsel een van de sterren van het jonge Standard. De club veroverde in het seizoen 2007/08 zijn eerste landstitel in 25 jaar. Enkele maanden eerder had hij ook al de Gouden Schoen in ontvangst mogen nemen.

Defour viel bij Standard op door zijn doorzettingsvermogen, uitstekende passing en leiderscapaciteiten. Hij kreeg bijnamen als "de kleine generaal" en "de nieuwe Van Moer". Reeds tijdens zijn periode in Genk werd hij vergeleken met Standardlegende Wilfried Van Moer.[11] Defour loodste de Rouches in 2009 naar een tweede titel op rij. Standard klopte rivaal Anderlecht toen na twee testwedstrijden.

Midden september 2009 kreeg de middenvelder een zware blessure aan de voet tijdens een competitiewedstrijd tegen KV Mechelen. Hierdoor was hij tot januari 2010 onbeschikbaar. In zijn eerste Europese match geraakte Defour opnieuw geblesseerd voor vier weken. In het seizoen 2010/11 zakte Standard in de competitie weg. De club, die overschaduwd werd door een mogelijke buitenlandse overname, plaatste zich op het nippertje voor play-off I. In de play-offs rukte Standard van de laatste naar de tweede plaats op. Op de laatste speeldag namen de Rouches het tegen Genk op voor de titel. Het werd 1-1, waardoor Defours ex-club kampioen werd. Standard won nadien wel de beker.

Na de competitie stapten trainer Dominique D'Onofrio en diens broer en sterke man Luciano D'Onofrio op. Roland Duchâtelet nam de club over en Defour drong aan op een transfer. Net als ploegmaat Axel Witsel belandde hij via Luciano D'Onofrio in Portugal.[12]

FC Porto[bewerken]

Defour tekende in augustus 2011 net als ploeggenoot Eliaquim Mangala een contract bij FC Porto.[13] De Portugese club betaalde zo'n 6 miljoen euro voor de overgang.

Op 26 augustus 2011 zat Defour tijdens de UEFA Super Cup tegen FC Barcelona op de bank. Zijn officieel debuut voor Porto maakte hij pas op 6 september. Hij mocht toen invallen in een competitiewedstrijd tegen União Leiria.[14]

In de zomer van 2014 leek Defour op een zijspoor terecht gekomen te zijn bij FC Porto. Het feit dat hij geen deel uitmaakte van de kern in de vierde voorronde van de Champions League was een teken aan de wand. Na drie jaar met wisselend succes bij Porto gespeeld te hebben keek hij uit naar een andere club. Onder meer PSV en RSC Anderlecht leken geïnteresseerd te zijn.[15]

RSC Anderlecht[bewerken]

Op 13 augustus 2014 tekende Defour bij RSC Anderlecht. De club betaalde een bedrag tussen 6 en 6,5 miljoen euro voor de middenvelder.[16] Hij tekende er een contract voor vijf seizoenen.[17]

Defour maakte op 24 augustus 2014 zijn debuut voor Anderlecht tegen Waasland-Beveren , na 80 minuten mocht hij het veld verlaten onder het applaus van het publiek in zijn plaats kwam Leander Dendoncker.

Statistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Liga Beker Supercup Europa Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2004-2005 Vlag van België KRC Genk Jupiler Pro League 4 0 0 0 0 0 0 0 4 0
2005-2006 26 1 0 0 0 0 0 0 26 1
2006-2007 Vlag van België Standard Luik 29 4 0 0 0 0 2 0 31 4
2007-2008 30 2 0 0 0 0 0 0 30 2
2008-2009 32 4 0 0 1 0 10 0 43 4
2009-2010 13 1 0 0 1 0 3 0 17 1
2010-2011 27 3 5 0 0 0 0 0 32 3
2011-2012 1 0 0 0 0 0 0 0 1 0
Vlag van Portugal FC Porto Primeira Liga 24 1 1 0 3 0 0 0 8 0 36 1
2012-2013 25 2 2 0 5 1 1 0 7 1 40 4
2013-2014 16 0 5 1 4 0 1 0 9 0 35 1
2014-2015 Vlag van België RSC Anderlecht Jupiler Pro League 6 1 0 0 0 0 1 0 4 1
Carrière totaal 230 19 13 1 12 1 4 0 40 1 299 22

Nationale ploeg[bewerken]

Steven Defour speelde voor de nationale jeugdploegen van België alvorens in 2006 zijn debuut te maken bij de Rode Duivels. Bondscoach René Vandereycken, die hem destijds ook bij Genk liet debuteren, riep de 18-jarige middenvelder voor het eerst op in mei 2006.[18] Op 24 mei 2006 speelde hij zijn eerste interland. Hij mocht toen tijdens de rust tegen Turkije invallen voor Thomas Buffel.

Defour werd onder bondscoach Vandereycken een vaste waarde bij de nationale ploeg, maar successen bleven uit. België wist zich in 2008 niet te plaatsen voor het EK in Oostenrijk en Zwitserland en miste in 2010 ook het WK in Zuid-Afrika. Vandereycken werd aan de deur gezet en asssistent Frank Vercauteren nam het roer over. Maar toen de malaise bij de Rode Duivels te groot werd, stapte Vercauteren op en werd Dick Advocaat bondscoach. Defour miste in die periode heel wat interlands door een langdurige blessure. Toen Georges Leekens in mei 2010 als bondscoach terugkeerde, werd ook Timmy Simons teruggehaald als verdedigende middenvelder. Simons en Defour waren Leekens' eerste keuze voor die positie.[19]

Defour speelde al meer dan 30 keer voor de Rode Duivels. Op 6 september 2008 scoorde Defour tegen Estland zijn eerste goal voor de nationale ploeg. België won dat duel met 3-2. Op 7 september 2013 scoorde hij zijn tweede goal voor België tegen Schotland. België won dat duel met 0-2.

Palmares[bewerken]

Steven Defour in 2005
Steven Defour in de oefenmatch tegen de USA
Competitie Aantal Jaren
Nationaal
Belgisch kampioen 2x 2008, 2009
Beker van België 2x 2007, 2011
Belgische Supercup 2x 2008, 2009
Portugees kampioen 2x 2012, 2013
Individueel
Gouden Schoen 1x 2007
12de Man Trofee 1x 2008

Privéleven[bewerken]

Steven Defour trouwde op 4 juni 2011 met Irene Mbisdikis.[20] Zijn schoonvader en gewezen voetballer Costa Mbisdikis was in 2006 betrokken bij zijn transfer van Genk naar Standard. Met zijn vader Jacques Defour en zijn stiefmoeder Lydia verbrak hij in 2011 alle contact.[21] In 2012 plaatste hij ze in zijn eigen biografie ook in een slecht daglicht.[22] In januari 2013 gingen Defour en zijn echtgenote uit elkaar.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bibliografie[bewerken]

Voorganger:
Mbark Boussoufa
Gouden Schoen
2007
Opvolger:
Axel Witsel
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Anderlecht stelt Steven Defour straks voor Sporza, 13 augustus 2014
  2. Defour in het vizier van Ajax Het Nieuwsblad, 18 april 2006
  3. Defour speelbal in eigen transfer Het Nieuwsblad, 3 mei 2006
  4. Defour 'slachtoffer' van 33 jaar oude vete Het Nieuwsblad, 5 mei 2006
  5. Steven Defour niet naar Ajax 7 juni 2006, Het Belang van Limburg
  6. Transfer Defour naar Ajax van de baan Transfer Defour naar Ajax van de baan, 7 juni 2006
  7. Steven Defour verbreekt contract bij Genk Het Belang van Limburg, 16 juni 2006
  8. "Ik heb altijd juist gehandeld" De Standaard, 12 juli 2006
  9. Standard neemt Steven Defour over Voetbalbelgië.be, 11 juli 2006
  10. Genk-voorzitter Jos Vaessen neemt ontslag Gazet van Antwerpen, 16 juni 2006
  11. De nieuwe Van Moer heet Steven Defour Het Nieuwsblad, 7 november 2005
  12. "D'Onofrio zit achter de exodus bij Standard" Belgiumsoccer.be, 1 september 2011
  13. Defour en Mangala tekenen voor vijf seizoenen bij Porto Gazet van Antwerpen, 16 augustus 2011
  14. Defour debuteert bij Porto met assist en 2-5-zege Sporza, 7 september 2009
  15. Porto zonder Defour in Champions League-voorronde Sporza, 12 augustus 2014
  16. Anderlecht stelt Steven Defour straks voor Sporza, 13 augustus 2014
  17. Defour over Anderlecht: "Geen gemakkelijke beslissing" Sporza, 13 augustus 2014
  18. René Vandereycken roept negen debutanten op Het Belang van Limburg, 5 mei 2006
  19. Steven Defour: "Ik wil best blijven staan, maar je mag Timmy ook nog niet afschrijven" Het Nieuwsblad, 12 november 2011
  20. Steven Defour huwt Irene in ware Hollywoodstijl Het Laatste Nieuws, 4 juni 2011
  21. Steven Defour verbreekt alle contact met vader De Morgen, 28 juni 2011
  22. Stiefmoeder Steven Defour wil in boek afrekenen met zoon Het Laatste Nieuws, 20 maart 2012