Zlatan Ibrahimović

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zlatan Ibrahimović
Zlatan Ibrahimović Euro 2012 vs England.JPG
Persoonlijke informatie
Volledige naam Zlatan Ibrahimović
Bijnaam Ibo, Ibracadabra, Ibra
Geboortedatum 3 oktober 1981
Geboorteplaats Malmö, Zweden
Lengte 195 cm
Gewicht 95 kg
Clubinformatie
Spelend bij Paris Saint-Germain
Rugnummer 10
Positie Spits
Contract tot 2016
Jeugd
Malmö Boll & Idrottsförening
FBK Balkan
Malmö FF
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
1999–2001
2001–2004
2004–2006
2006–2009
2009–2011
2010–2011
2011–2012
2012–heden
Malmö FF
AFC Ajax
Juventus FC
Internazionale
FC Barcelona
AC Milan
AC Milan
Paris Saint-Germain
40 (16)
74 (35)
70 (23)
88 (57)
29 (16)
29 (14)
32 (28)
64 (55)
Interlands **
2001–heden Zweden 96 (48)

* Bijgewerkt op 11 mei 2013
** Bijgewerkt op 18 november 2013
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Zlatan Ibrahimović (Malmö, 3 oktober 1981) is een Zweeds profvoetballer die als aanvaller speelt. Sinds het seizoen 2012/2013 speelt Ibrahimović voor de Franse club Paris Saint Germain.[1] In januari 2001 debuteerde hij in het Zweeds voetbalelftal, waarvoor hij anno 2014 in totaal 96 interlands heeft gespeeld en 48 doelpunten heeft gemaakt, oftewel een gemiddelde van exact één goal per twee wedstrijden.

Clubcarrière[bewerken]

Jeugd van Zlatan[bewerken]

Ibrahimović is de zoon van een Bosnische vader en een Kroatische moeder. Zijn ouders emigreerden naar Zweden en kregen aldaar drie dochters en drie zonen. Ibrahimović groeide op in de getto-wijk Rosengård die bekend staat om zijn immigranten. Hij speelde in zijn jeugd bij de club FK Bosna, waarna hij in 1996 werd opgenomen in de jeugdopleiding van Malmö FF. In het seizoen van 1999-2000 mocht hij voor het eerst meespelen met het eerste elftal waarmee hij de aandacht ving van Arsenal-trainer Arsène Wenger en Leo Beenhakker (toenmalig technisch directeur van Ajax). Dit leidde een jaar later tot zijn eerste grote transfer.

AFC Ajax[bewerken]

In april 2001 werd Ibrahimović voor een bedrag van € 8,2 miljoen een speler van Ajax. Hij maakte zijn debuut voor de club op 26 juli 2001 in een met 0–1 verloren thuiswedstrijd in het Amsterdam Tournament tegen AC Milan. Onder toenmalig coach Co Adriaanse scoorde Ibrahimović zijn eerste doelpunt in de Eredivisie in de klassieker tegen Feyenoord in De Kuip. Ibrahimović scoorde de 0–1 in een wedstrijd die Ajax met 1–2 won. Toen Ronald Koeman trainer van Ajax werd, kreeg Ibrahimović meer speeltijd. Teamgenoot Mido functioneerde niettemin ook naar tevredenheid van Koeman, waardoor Ibrahimović regelmatig op de reservebank zat. Hij scoorde zes doelpunten in 24 competitiewedstrijden. Nadat Ajax in het seizoen 2001-'02 het kampioenschap had gewonnen, speelde Ibrahimović met Ajax op 12 mei 2002 in de Rotterdamse Kuip de finale van de KNVB beker tegen FC Utrecht. Nadat Ajax in de laatste minuut van de blessuretijd via een buitenspelgoal van Wamberto de gelijkmakende 2–2 had gemaakt, scoorde Ibrahimović in de tweede minuut van de verlenging de Golden Goal, waardoor Ajax zijn vijftiende bekerfinale won.

In de Champions League-wedstrijd tegen Olympique Lyon scoorde hij tweemaal. Vanaf dat moment bleef hij tot het moment van zijn vertrek eerste spits bij Ajax, waarmee hij tot de kwartfinale van de Champions League reikte. De eerste twee groepsfases van het toernooi overleefde hij met de ploeg tegen teams als Internazionale, Olympique Lyon, Rosenborg, Valencia, Arsenal en AS Roma, waarna de tegenstander AC Milan was. Over twee wedstrijden verloor Ajax met 2–3. Ibrahimović scoorde vijfmaal in elf Champions League-wedstrijden en dertien maal in 25 competitiewedstrijden.

In het seizoen 2003/04 kocht Ajax met Wesley Sonck een extra spits en concurrent voor Ibrahimović. De Belg stond door de aanwezigheid van de Zweed voornamelijk rechtsbuiten. Ajax werd met Ibrahimović voor de 29e keer in de geschiedenis kampioen. Voor de eerste keer in zijn carrière werd Ibrahimović topscorer van Ajax met dertien doelpunten in 22 wedstrijden. Door blessures aan de lies kon Ibrahimović niet vaker spelen. In de Champions League scoorde Ibrahimović eenmaal. In de wedstrijd tegen Celta de Vigo slalomde de Zweed met zijn rechtervoet langs twee verdedigers om vervolgens vallend met zijn linkervoet de bal achter de doelman te leggen. Ajax eindigde vierde in de groepsfase en was direct uitgeschakeld in het Europese voetbal.

Na zijn terugkomst van het EK 2004 speelde Ibrahimović een interland met Zweden tegen Nederland. Giovanni van Bronckhorst werd geraakt door de elleboog van Ibrahimović en de Zweed raakte clubgenoot Rafael van der Vaart op de enkel, waardoor die met een blessure van het veld moest. In de daaropvolgende thuiswedstrijd tegen NAC Breda ontving Ibrahimović in de 76e minuut de bal op twintig meter van het doel en begon aan een solo langs vier NAC'ers, die hij kappend en draaiend één voor één uitspeelde. Vervolgens haalde hij de bal onder zijn voet door, om vrijstaand vanaf een meter of tien keeper Davy Schollen te passeren met een schuiver.

Op 31 augustus 2004, de laatste dag in de zomer waarop transfers mogelijk waren, werd bekendgemaakt dat Ibrahimović met onmiddellijke ingang naar Juventus overstapte. Dit zorgde voor veel verontwaardiging onder de aanhang van Ajax. Ajax had te weinig tijd om een vervanger aan te trekken en moest het tot de winterstop doen met Wesley Sonck en Yannis Anastasiou.

Juventus FC[bewerken]

Ibrahimović groeide in zijn eerste seizoen uit tot een sleutelspeler in het kampioenselftal van Juventus. Hij maakte in zijn eerste seizoen zestien doelpunten en won de titel 'Buitenlands Voetballer van het Jaar'.

Tijdens zijn tweede seizoen bij Juventus focuste het spel van Ibrahimović zich minder op scoren en meer op het geven van assists aan zijn teamgenoten. Volgens hemzelf was dat zijn beste periode van zijn carrière tot dat moment[bron?]. Na de jaarwisseling scoorde Ibrahimović nog steeds marginaal en bleven ook assists uit. Dit leidde tot onvrede van het Juventus-publiek, dat liever clubicoon Alessandro Del Piero zag spelen, die op de bank zat[bron?]. Ibrahimović werd niettemin weer kampioen van Italië met Juventus. In de zomer van 2006 werd bekend dat onder meer Juventus betrokken was bij een omkoopschandaal. De twee kampioenschappen van de afgelopen twee jaar werden afgenomen en Juventus werd veroordeeld tot degradatie naar de Serie B. Ibrahimović zag dit, net als verscheidene teamgenoten, niet zitten en vroeg om een transfer. Aanvankelijk weigerde Juventus om hem te laten gaan, maar toen Internazionale € 25 miljoen bood, mocht hij gaan.

Internazionale[bewerken]

Zlatan Ibrahimović in het shirt van Internazionale.

Bij Internazionale besliste Ibrahimović in zijn eerste seizoen twee keer de derby van Milaan en maakte hij in 27 wedstrijden vijftien doelpunten.[2] Internazionale had geen kind aan de concurrentie in de strijd om het kampioenschap, mede door de puntvermindering van AC Milan en de terugzetting naar de Serie B van Juventus. Ibrahimović leek een tijd op weg naar een nieuw persoonlijk doelpuntenrecord, maar een blessure kostte hem te veel wedstrijden om dit waar te kunnen maken. Zijn vijftien goals maakten hem wel topscorer van Inter, met één doelpunt meer dan Hernan Crespo.

In het seizoen 2007/08 besliste Ibrahimović persoonlijk de strijd om de Italiaanse titel. Internazionale domineerde het hele seizoen de Serie A en had een ruime voorsprong op de concurrentie. Ibrahimović had al een tijd last van zijn knie en moest twee maanden voor het eind van de competitie rust nemen om die te laten herstellen. Nadat Internazionale er op de voorlaatste speeldag niet in slaagde het kampioenschap te beslissen, moest dat in de laatste wedstrijd van het seizoen gebeuren. Internazionale moest daarvoor winnen bij Parma FC. Ibrahimović had twee maanden gemist door zijn blessure en werd na rust door trainer Roberto Mancini ingebracht om een beslissing te forceren. Hij scoorde vervolgens tweemaal en daardoor veroverde Inter alsnog de landstitel. Ibrahimović eindigde het seizoen op zeventien treffers in 26 duels, zijn beste gemiddelde bij Internazionale tot dat moment. Ibrahimović won hiermee zijn vijfde kampioenschap op rij en werd voor de tweede keer topscorer van Internazionale.

Het seizoen 2008/09 startte voor Inter met een trainerswissel. Mancini werd vervangen door Jose Mourinho. Vanaf het begin werd duidelijk dat de Portugees zou vasthouden aan een vaste basis van Júlio César, Maicon, Javier Zanetti en Ibrahimović. Daaromheen werd een roulatiesysteem aangehouden. Op 19 januari 2009 won Ibrahimović de 'Oscar del Calcio', de prijs voor de Voetballer van het Jaar in de Serie A, uitgeroepen door de Italiaanse spelersvakbond AIC. Naast deze onderscheiding won hij ook de titel voor beste buitenlandse speler in de Serie A en mooiste doelpunt in de Serie A.[3] Ook behaalde Ibrahimović met Inter zijn zesde landskampioenschap op rij (1× Ajax, 2× Juventus, 3× Inter Milan). Daarnaast werd Ibrahimović met 25 doelpunten voor het eerst topscorer van de Serie A.

FC Barcelona[bewerken]

Zlatan Ibrahimović in het shirt van FC Barcelona op 31 augustus 2009.

Op 27 juli 2009 tekende Ibrahimović een vijfjarig contract bij FC Barcelona, dat hem ruilde voor Samuel Eto'o plus 46 miljoen euro.[4] Op 19 augustus maakte hij zijn debuut in de Trofeu Joan Gamper tegen Manchester City FC, Vier dagen later volgde zijn officiële debuut tegen Athletic Bilbao in het kader van de Spaanse Supercup. Op 31 augustus scoorde hij in de openingswedstrijd van het nieuwe seizoen tegen Sporting Gijon (3–0) zijn eerste doelpunt in het shirt van Barcelona.Toen hij heel graag weg wilde bij Barcelona hebben Ibrahimovic en zijn zaakwaarnemer gezegd dat Real Madrid interesse had. Later bleek dit een stunt om te zorgen dat hij voor minder geld naar AC Milan kon.Want als de Catalanen iets niet willen dan is het wel een speler aan de concurrent verkopen.

In zijn eerste jaar werd Ibrahimović de eerste Barcelona-speler ooit die in zijn debuutjaar in elk van de vijf eerste competitiewedstrijden wist te scoren. Hij scoorde het enige en winnende doelpunt voor Barcelona op 29 november 2009 tegen Real Madrid in El Clásico. In het seizoen 2009/2010 won hij met Barça de Spaanse landstitel, de Supercopa de España, de UEFA Supercup en het wereldkampioenschap voor clubs.

AC Milan[bewerken]

Zlatan Ibrahimović in het shirt van AC Milan.

Ibrahimović' verblijf in Spanje was van korte duur. Op 28 augustus 2010 werd bekend dat AC Milan Zlatan Ibrahimović voor het seizoen 2010/11 zal huren, hiermee keerde Zlatan dus terug naar Milaan. In het contract werd ook een optie bedongen om Ibrahimović aan het einde van het seizoen te kopen voor € 24 miljoen. Ibrahimović debuteerde op 11 september tegen AC Cesena (2–0 verlies), in deze wedstrijd miste Ibrahimović een penalty. Vier dagen later scoorde hij voor het eerst voor AC Milan in de Champions League. Ibrahimović is in het seizoen 2010/2011 samen met Robinho en Alexandre Pato topscorer van Milan. Na deze huur periode is hij definitief naar AC Milan gegaan voor het bovenstaande bedrag. Hij speelde daar t/m seizoen 2011/2012.

Paris Saint-Germain[bewerken]

In juli 2012 wordt hij samen met Thiago Silva verkocht aan het Franse Paris Saint Germain. Ibrahimovic kostte 23 miljoen, Thiago Silva 42 miljoen. Hij tekende een contract tot medio 2015.

Interlandcarrière[bewerken]

Zlatan Ibrahimović in het shirt van Zweden.

Op 31 januari 2001 maakte Ibrahimović zijn debuut voor het Zweeds nationaal elftal in een thuiswedstrijd tegen de Faeröer. Op 6 oktober 2001 maakte hij zijn eerste doelpunt voor de Zweden, in een wedstrijd tegen Azerbeidzjan, die de Zweden met 3–0 wonnen.

WK 2002[bewerken]

Ibrahimović werd geselecteerd voor de Zweedse selectie voor het WK 2002. De eerste twee wedstrijden voor Zweden eindigden in een gelijkspel tegen Engeland en een winst tegen Nigeria. De spits bleef beiden wedstrijden op de bank zitten. In de 88e minuut van de derde groepswedstrijd mocht Ibrahimović voor de eerste keer op een groot toernooi invallen, tegen Argentinië. Zweden ging door naar de achtste finale tegen Senegal. Ibrahimović viel in de 76e minuut bij een 1–1 stand in. Senegal scoorde in de verlenging de 2–1, waarmee een einde kwam aan het eerste internationale toernooi van Ibrahimović.

EK 2004[bewerken]

Ibrahimović speelde met Zweden zijn tweede grote toernooi op het EK 2004. Ibrahimović vormde een koppel voorin met Henrik Larsson. Zweden won de eerste wedstrijd van Bulgarije en speelde gelijk tegen Italië en Denemarken, om zo door te gaan naar de kwartfinale. In de kwartfinale tegen Nederland stond het na 120 minuten 0–0. Ibrahimović miste hij in de beslissende penaltyserie net als Olof Mellberg voor Zweden en Phillip Cocu voor Nederland. Arjen Robben besliste de laatste penalty en stuurde Zweden naar huis. Ibrahimović scoorde op het EK 2004 eenmaal tegen Bulgarije en eenmaal tegen Italië.

WK 2006[bewerken]

Twee jaar later speelde Ibrahimović op het WK 2006. Geteisterd door blessures scoorde Ibrahimović nul doelpunten in drie wedstrijden. Na eerst door de groepsfase heen gekomen te zijn met Trinidad en Tobago, Engeland en Paraguay, verloor Zweden in de achtste finale met 2–0 van Duitsland.[5]

In 2007 verscheen in Zweden een biografie over Ibrahimović van de hand van de Zweedse journalist David Bartal. Hieraan werkte de Nederlandse journalist Jan Willem Buijs mee.

EK 2008[bewerken]

Op het EK 2008 speelde Ibrahimović zijn vierde grote toernooi. Voorafgaand aan het toernooi was Ibrahimović herstellende aan zijn knie. Tijdens het toernooi waren er een tijd twijfels of de spits volledige wedstrijden mee kon doen. In de eerste wedstrijd tegen Griekenland opende Ibrahimović de score met een afstandsschot om vervolgens meteen gewisseld te worden. Zweden won met 2–0 door nog een doelpunt van Petter Hansson.[6] In de tweede wedstrijd tegen Spanje maakte hij gelijk na de openingstreffer van Fernando Torres. In de rust werd Ibrahimović gewisseld voor Markus Rosenberg. Vanaf de kant zag hij hoe zijn land in de laatste minuut van de blessuretijd de wedstrijd met 2–1 verloor door een doelpunt van David Villa.[7] In de laatste, beslissende wedstrijd tegen Rusland verloor Ibrahimović met Zweden met 2–0. Hij speelde de hele wedstrijd. Zijn doelpunt tegen Griekenland werd verkozen tot het op één na beste doelpunt van het EK 2008, na het doelpunt van Ballack, die een vrije trap met 203 km/u in de verre hoek schoot[bron?].

Gemist WK 2010[bewerken]

In de kwalificatiegroep voor het WK 2010 werd Zweden gekoppeld aan onder meer Portugal en Denemarken. In de op één na laatste speelronde verloor Zweden van Denemarken, waardoor Portugal Zweden voorbijging. In de laatste kwalificatiewedstrijd maakte Portugal geen fout, waardoor Zweden en Ibrahimović uitgeschakeld werden.

EK 2012[bewerken]

Enkele weken na de mislukte kwalificatie en het ontslag van coach Lars Lagerback verklaarde Ibrahimović aan nieuwe bondscoach Erik Hamrén te twijfelen of hij zijn interlandcarrière voort zou zetten.[8] Ibrahimović besloot echter voor Zweden te blijven spelen en was erbij (als aanvoerder) toen het elftal tijdens het Europees kampioenschap voetbal 2012 werd uitgeschakeld in de poulefase.

Statistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Internationaal Overig Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
1999 Malmö FF Vlag van Zweden Allsvenskan 6 1 0 0 6 1
2000 26 12 0 0 26 12
2001 8 3 0 0 8 3
Club totaal 40 16 0 0 0 0 0 0 40 16
2001/02 AFC Ajax Vlag van Nederland Eredivisie 24 6 0 0 6 2 30 8
2002/03 25 13 3 3 13 5 1 0 42 21
2003/04 22 13 1 0 8 2 31 15
2004/05 3 3 0 0 0 0 1 0 4 3
Club totaal 74 35 4 3 27 9 2 0 107 47
2004/05 Juventus FC Vlag van Italië Serie A 35 16 0 0 10 0 45 16
2005/06 35 7 2 0 9 3 1 0 47 10
Club totaal 70 23 2 0 19 3 1 0 92 26
2006/07 Internazionale Vlag van Italië Serie A 27 15 1 0 7 0 1 0 36 15
2007/08 26 17 0 0 7 5 1 0 34 22
2008/09 35 25 3 3 8 1 1 0 47 29
Club totaal 88 57 4 3 22 6 3 0 117 66
2009/10 FC Barcelona Vlag van Spanje Primera División 29 16 2 1 13 4 1 0 45 21
2010/11 0 0 0 0 0 0 1 1 1 1
Club totaal 29 16 2 1 13 4 2 1 46 22
2010/11 AC Milan (huur) Vlag van Italië Serie A 29 14 4 3 8 4 41 21
Club totaal 29 14 4 3 8 4 0 0 41 21
2011/12 AC Milan Vlag van Italië Serie A 32 28 3 1 8 5 1 1 44 35
Club totaal1 61 42 7 4 16 9 1 1 85 56
2012/13 Paris Saint-Germain Vlag van Frankrijk Ligue 1 34 30 3 2 9 3 46 35
2013/14 30 25 4 5 7 10 1 0 42 40
Club totaal 64 55 7 7 16 13 1 0 88 73
Carrière totaal 426 243 26 18 112 43 10 2 574 306

1 N.B. Dit betreft een clubtotaal, dus een totaal van beide periodes bij AC Milan.

Bijgewerkt t/m 29 maart 2014

Prijzenkast[bewerken]

Club[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Nederland – AFC Ajax
Landskampioen 2002, 2004
KNVB beker 1x 2002
Johan Cruijff Schaal 2002
LG Amsterdam Tournament 4x 2001, 2002, 2003, 2004
Italië – Internazionale
Serie A 2007, 2008, 2009
Supercoppa 2009
Spanje – FC Barcelona
Primera División 2010
Spaanse Supercup 2009, 2010
UEFA Super Cup 2009
FIFA Club World Cup 2009
Italië – AC Milan
Serie A 2011
Frankrijk – Paris Saint-Germain
Ligue 1 2013
Trophée des Champions 2013

Individueel[bewerken]

  • Winnaar van de Guldbollen, de prijs voor beste Zweedse voetballer van het jaar
2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013
2008/09 (25 doelpunten)
2011/12 (35 doelpunten)
  • Beste Buitelandse speler in Serie A
  • Topscorer Ligue 1
2012/13 (30 doelpunten)
  • Mooiste doelpunt 2013

Trivia[bewerken]

  • Ibrahimović won in zijn voetbalcarrière acht landstitels op rij met vijf verschillende clubs: Ajax (2003/04), Juventus (2004/05 en 2005/06, titels later afgepakt), Internazionale (2006/07 tot en met 2008/09), Barcelona (2009/10) en AC Milan (2010/11).[9]
  • In 2012 verscheen zijn autobiografie, Ik, Zlatan, die hij in samenwerking met David Lagercrantz schreef. Hierin beschrijft hij zijn jeugd en voetbalcarrière. Het boek kreeg zeer lovende kritieken en werd een enorme bestseller.
  • Ibrahimović is al jaren samen met zijn vriendin Helena Seger. Samen hebben ze twee zoontjes.
  • Hernan Crespo was lange tijd de enige voetballer die voor vijf verschillende clubs scoorde in de Champions League. Echter in 2010 deed Zlatan Ibrahimovic met een doelpunt voor AC Milan dit kunstje na. In 2012 scoorde Ibrahimovic zelfs voor een zesde club in het belangrijke Europese clubtoernooi: Ajax, Juventus, Internazionale, Barcelona, AC Milan en Paris Saint Germain. Hij is hiermee de enige speler die voor zes verschillende clubs scoorde in de Champions league.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties