Juventus FC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Juventus)
Ga naar: navigatie, zoeken
1rightarrow.png Zie ook Juventus (doorverwijspagina) voor andere voetbalclubs met de naam Juventus
Juventus
Juventus Stadium (Est).jpg
Naam Juventus Football Club
1897 SpA
Bijnaam La Vecchia Signora (De Oude Dame),
I Bianconeri (De Wit-Zwarten),
Juve
Opgericht 1897
Stadion Juventus Stadium,
Turijn
Capaciteit 41,000
Voorzitter Italië Andrea Agnelli
Eigenaar Italië EXOR S.p.A. (60%)
Libië Lafico S.a.l. (7,5%)
Vrij verhandelbaar (32,5%)
Trainer Italië Antonio Conte
Competitie Serie A
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
geldig voor 2011/2012
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Juventus Football Club is een van de oudste voetbalclubs van Italië. De club speelt haar thuiswedstrijden in het Juventus Stadium in Turijn.

Inhoud

[bewerken] Geschiedenis

Juventus Football Club is een van de oudste en belangrijkste voetbalclubs van Italië. I bianconeri (de wit-zwarten) komen uit in de Serie A. De club speelt vanaf het seizoen 2011/12 in het nieuwe hypermoderne stadion, dat volledig door Juventus zelf is gefinancierd. Het stadion heet (tijdelijk) Juventus Stadium, maar de club werkt samen met Sportfive voor het verzinnen van een nieuwe naam. De twee zullen samenwerken voor twaalf jaar, waarin Sportfive onder andere de skyboxen en VIP-stoelen zal verzorgen. Juventus werd op 1 november 1897 opgericht als Sport Club Juventus door studenten van het Massimo d'Azeglio Lyceum in Turijn, maar werd in 1899 Football Club Juventus genoemd. Juventus is Latijn voor 'jonge volwassenheid'. De ploeg meldde zich bij het Italiaanse voetbalkampioenschap in 1900 in een outfit bestaande uit een roze shirt en een zwarte broek. De bekende wit-zwartgestreepte shirts van tegenwoordig kwamen pas in 1903, toen een bestelling uit Engeland arriveert met de shirts van Notts County. Het eerste kampioenschap werd binnengehaald in 1905, toen de ploeg een jaar in het Velodromo Umberto I speelde. Het reguliere speelveld van de eerste jaren lag in het park Piazza d´Armi, in 1908 verhuisde men naar een terrein aan de Corso Sebastopoli, in 1922 ging men naar de Corso Marsiglia.

In 1906 kwam het tot een breuk binnen de club na irritaties over het grote aantal buitenlanders. De Zwitserse voorzitter Alfredo Dick richtte daarop samen met enkele van de vooraanstaande buitenlandse spelers FBC Torino op. Daarmee was de Derby Delle Mole (Juventus versus Torino) geboren. Juventus was tot het begin van de Eerste Wereldoorlog bezig met het heropbouwen van een ploeg.

[bewerken] Heerschappij

FIAT-eigenaar Edoardo Agnelli kwam aan het roer van de club in 1923, het begin van een lange verbintenis. In het seizoen 1925/26 behaalde de ploeg het tweede landskampioenschap door in de finale Alba Roma in twee wedstrijden met een totaalscore van 12-1 te verslaan. De doelpunten van icoon Antonio Vojak waren dat seizoen van levensbelang. Nadat in 1929 een landelijke Italiaanse competitie in het leven was geroepen, was Juventus direct alleenheerser in deze Serie A. Van 1931 tot 1935 pakte Juventus onder leiding van trainer Carcano vijf achtereenvolgende titels. Spelers als keeper Giuseppe Combi, Luigi Bertolini, Giovanni Ferrari en de Argentijnen Raimundo Orsi en Luis Monti lagen aan de basis van dit succes. Ondertussen verhuisde de club in 1933 terug naar Stadio Mussolini (later Stadio Comunale), weer aan de Corso Sebastopoli. In het tweede deel van dat decennium was Juventus, inmiddels ook bekend als La Vecchia Signora (De Oude Dame), minder succesvol.

Na de Tweede Wereldoorlog werd Giovanni Agnelli aangesteld als voorzitter, in 1955 opgevolgd door zijn zoon Umberto. Juventus voegde twee nieuwe Scudetto's aan het palmares toe in 1949/50 en 1951/52, de laatste onder de Engelse trainer Jesse Carver. Tijdens het seizoen 1957/58 werden met de Welshman John Charles en de Italiaanse Argentijn Omar Sívori twee van 's werelds beste aanvallers aan de selectie toegevoegd. Ze speelden er samen met boegbeeld Giampiero Boniperti. Het leidde onmiddellijk tot de tiende landstitel, waarvoor aan Juventus de Gouden Ster voor Sportverdienste uitgereikt werd. Sívori was in 1959 de eerste speler van Juventus die de trofee voor de Europees voetballer van het jaar won. In 1960 volgde de eerste 'dubbel' voor Juventus, door na het kampioenschap in de finale van de Coppa Italia Fiorentina te verslaan. Het jaar erna beëindigde Boniperti zijn loopbaan. Hij nam afscheid met de titel van topschutter aller tijden in het shirt van Juventus, met 182 doelpunten in 444 officiële wedstrijden. Later zou hij nog coach en twintig jaar voorzitter zijn.

Pas in het seizoen 1966/67 won Juventus weer eens de Italiaanse competitie, maar in de jaren '70 versterkte Juventus zijn heerschappij in het Italiaanse voetbal. Onder ex-speler Čestmír Vycpálek won Juventus in 1971/72 en in 1972/73 de Serie A opnieuw. In dat laatste seizoen werd gewonnen met spelers als Roberto Bettega, Franco Causio en Giovanni Trapattoni, de man die uiteindelijk zou bijdragen tot het succes in de jaren '80.

[bewerken] Het Trapattoni-tijdperk

Vanaf 1976 regen onder het tienjarige bewind van coach Trapattoni de successen zich aaneen. De bekendste spelers van het team waren Zoff, Bettega, Causio, Scirea, Tardelli en Gentile. Successen waren onder meer zes titels, een UEFA Cup in 1977 en een Europacup II in 1984. Dit betekende direct dat Juventus twintig keer de Scudetto gewonnen had, en er werd een tweede gouden ster toegevoegd aan het shirt. Juventus is tot op heden nog altijd de enige Italiaanse club die dat voor elkaar gekregen heeft. Rond deze periode is de Oude Dame een grootmacht in het voetbal. Sterspeler Paolo Rossi werd Europees voetballer van het jaar in 1982 en was met veel andere Juventusspelers belangrijk bij de Italiaanse overwinning op het WK 1982. De Fransman Michel Platini, tegenwoordig voorzitter van de UEFA, kreeg de prijs voor de Europees voetballer van het jaar maar liefst drie keer op een rij, in 1983, 1984 en 1985.

De enige smet voor de club was lange tijd het uitblijven van de grote Europese triomf. Meermalen werd diep in de door Agnelli altijd aangevulde geldbuidel getast om via dure aankopen de fel begeerde Europacup I binnen te halen. Pas onder de droeve omstandigheden van de wedstrijd tegen Liverpool in het Heizelstadion lukte dit in 1985, en dan nog via een onterechte strafschop van Platini. Alhoewel het een hoogtepunt moest worden voor de club, draaide het uit tot een van de meest trieste dagen uit de rijke geschiedenis van Juventus. Tijdens het Heizeldrama kwamen die dag 39 supporters om het leven, de meesten waren Juventino's. De ramp ontstond omdat Engelse hooligans met geweld mensen terugdrongen, wat als gevolg had dat een deel van de tribune inzakte.

Na het seizoen 1985/86 won Juventus geen Scudetto meer. Oorzaak was onder andere de aankomst van stervoetballer Diego Maradona bij Napoli. Ook de grootheden uit Milaan, Internazionale en AC Milan, pakten hun titels mee.

In 1990 werd na bijna zestig jaar een nieuw stadion betrokken, het speciaal voor het WK 1990 gebouwde Stadio Delle Alpi. Vanwege de externe ligging en de weidse bouw was deze stap geen succes. De toeschouwersaantallen, en daarmee de gezelligheid, namen af en mede door de hoge huur zag Juventus zich gedwongen om in de zomer van 2006 terug te gaan naar het Stadio Communale, dat inmiddels voor de Olympische Winterspelen was verbouwd.

[bewerken] Het Lippi-tijdperk

Aan de start van het seizoen 1994/95 kwam Marcello Lippi aan het roer als coach. Zijn eerste was direct succesvol, Juventus pakte na negen jaren zonder Scudetto opnieuw de titel. De sterspelers van dat moment waren Ciro Ferrara, Roberto Baggio, Gianluca Vialli en youngster Alessandro Del Piero, die een mooie en lange carrière bij Juventus tegemoet ging. Ook het volgende jaar was succesvol. In de finale van de Champions League klopte Juventus Ajax Amsterdam, zij het pas na het nemen van strafschoppen. De stand na de reguliere speeltijd was 1-1 na doelpunten van Fabrizio Ravanelli en Jari Litmanen.

Na het winnen van de Champions League kon Juventus nog enkele sterren zoals Zinédine Zidane, Filippo Inzaghi en Edgar Davids binnenhalen. Juventus won daarna de Serie A in zowel 1996/97 als 1997/98. In Europa was Juventus sterk bezig, maar werd het twee jaar achter elkaar geklopt in de finale. Eerst door Borussia Dortmund in 1997 en daarna door Real Madrid in 1998. Juventus speelde drie finales op een rij in de Champions League, maar won er dus maar één.

In de zomer van 2001 blonk Juventus uit op de transfermarkt door het hoogste bedrag aller tijden te betalen voor een doelman, namelijk voor de Italiaanse international Gianluigi Buffon, die van Parma overkwam. Ook David Trézéguet, Pavel Nedvěd en Lilian Thuram werden binnengehaald en zij leidden Juventus naar twee opeenvolgende titels in 2001/02 en 2002/03. Juventus verloor in 2003 echter opnieuw een Champions League-finale. Dit keer was AC Milan de sterkere. Juventus kwam niet verder dan een 0-0 en verloor na het nemen van strafschoppen. Lippi werd het jaar daarop aangesteld als bondscoach van Italië. Lippi zou in 2006 de wereldbeker winnen met het nationale elftal.

[bewerken] Schandaal

In 2004 werd Fabio Capello aangesteld als hoofdcoach. Hij won met Juventus twee titels maar de club moest die inleveren toen een schandaal, met in de hoofdrol sportief directeur Luciano Moggi, aan het licht kwam. Moggi bleek gedurende een aantal jaren een netwerk van invloedrijke personen te hebben opgebouwd, waardoor hij in staat was vrijwel elke wedstrijd in de Serie A te beïnvloeden. Het bestuur bestaande uit Moggi, Antonio Giraudo en Roberto Bettega, trad onmiddellijk af. Juventus werd teruggezet naar de Serie B. Het was de eerste keer dat Juventus zijn opwachting maakte in de tweede klasse, want het had nooit een sportieve degradatie meegemaakt.

Na het schandaal en de terugzetting naar de Serie B volgde een ware uittocht van sterspelers. Lilian Thuram (Barcelona), Emerson (Real Madrid), Patrick Vieira en Zlatan Ibrahimović (Internazionale) verlieten de club, net zoals de Italiaanse internationals Gianluca Zambrotta (Barcelona) en Fabio Cannavaro (Real Madrid), die een maand eerder de wereldtitel hadden veroverd. Wel bleven enkele sterspelers de club trouw: doelman Gianluigi Buffon, middenvelders Pavel Nedvěd en Mauro Camoranesi en aanvallers David Trezeguet en Alessandro Del Piero kozen voor een verblijf in de tweede klasse. Juventus sloeg terug in stijl en won de Serie B met een straatlengte voorsprong, ondanks 9 strafpunten die de club voor aanvang had gekregen.

[bewerken] Heden

Toen Juventus in het seizoen 2007/08 terug zijn opwachting maakte in de Serie A, deed het dat met een nieuwe trainer. Ex-Chelsea-trainer Claudio Ranieri volgde de opgestapte Didier Deschamps op. Vincenzo Iaquinta, Tiago, Almiron, Criscito, Andrade, Grygera en Salihamidžić waren de voornaamste transfers in de zomer van 2007. In mei 2009 werd Claudio Ranieri ontslagen en opgevolgd door Ciro Ferrara. Onder Ferrara speelde Juventus een slechte eerste seizoenshelft. In januari 2010 werd de coach ontslagen en werd Alberto Zaccheroni aangesteld als interim-trainer. Vanaf het seizoen 2010/11 was Luigi Delneri hoofdcoach van Juventus, maar na de povere resultaten werd hij na één seizoen ontslagen. Zijn opvolger is Antonio Conte, ex-Italiaans international en oud-speler van Juventus.

In het seizoen 2011/2012 is de club vastbesloten weer mee te doen in de top van de Serie A. Na de terugkeer uit de Serie B, eindigde de club in 2011 op een matige zevende plaats. Het nieuwe stadion was speelklaar en Juventus sloeg fors toe op de transfermarkt. De eerste aankoop bestond uit het kwartet spelers die in het seizoen 2010/11 al op huurbasis voor Juventus speelden (Matri, Pepe, Quagliarella en Motta). Daarna volgde een snelle reeks met transfers als Pirlo, Lichtsteiner, Ziegler en Pazienza. Even later werden ook Vidal en Vučinić aangetrokken van respectievelijk Bayer Leverkusen en AS Roma. Daarnaast waren er talenten uit de jeugd die steeds vaker hun opwachting maakten in het eerste elftal en die, vooral in de voorbereiding, een sterke indruk maakten. Spelers als Pasquato, Ruggiero en De Silvestro kregen steeds meer minuten van Conte. Tegen het sluiten van de transfermarkt haalde de club Eljero Elia en Emanuele Giaccherini. Ook huurde het Marcelo Estigarribia. Juventus eindigde als nummer 4 in de top 5 van clubs die het meeste uitgaven in de transferperiode; de club investeerde in totaal €85 miljoen aan spelersaankopen.

Juventus speelde haar eerste officiële wedstrijd in het nieuwe stadion op zondag 11 september 2011, tegen Parma. Stephan Lichsteiner scoorde het eerste officiële doelpunt in de wedstrijd die in een 4-1 overwinning eindigde. Drie dagen daarvoor werd een grootse openingsceremonie georganiseerd.

[bewerken] Trivia

  • De bijnaam La Vecchia Signora (De Oude Dame) is in twee delen ontstaan. 'Signora' is de koosnaam van de eigen supporters, die in de jaren twintig in zwang is gekomen. 'Oud' is eraan toegevoegd door tegenstanders in de jaren dertig, toen Juventus met een steeds ouder wordende ploeg kampioen bleef, en is dus een beschimping van de naam Juventus, 'Jeugd'.
  • Tegenstanders van Juventus hebben het vaak over Gobbi, de gebochelden. Een bijnaam die het team dankt aan een wedstrijd die het in de jaren vijftig van de vorige eeuw speelde. De kwaliteitsarme (vormloze) shirts bolden zodanig op, dat de spelers op gebochelde mannetjes leken. Een andere populaire benaming voor de club is La Fidanzata d'Italia (Verloofde van Italië).
  • De twee sterren op het shirt van Juventus staan symbool voor twintig Scudetto's (twintig keer winnaar Serie A)
  • In totaal won Juventus 29 keer de Serie A, waarvan er twee werden afgenomen wegens wedstrijdmanipulatie.
  • Juventus was de eerste ploeg die alle voornaamste Europese bekers gewonnen heeft (Europacup I, Europacup II en UEFA Cup).
  • Juventus is de succesvolste club in Italië, met 27 titels. Milan heeft er 18, evenveel als stadsgenoot Inter.
  • De Nederlander Edwin van der Sar was de eerste niet-Italiaanse doelman van Juve.
  • Clubicoon Alessandro Del Piero heeft zowel de meeste wedstrijden gespeeld, als het meeste doelpunten gescoord voor Juventus.
  • Dino Zoff speelde 1.143 minuten voor Juventus zonder een goal tegen te krijgen. Dat was toen een wereldrecord.
  • De clubkleuren van Notts County, zwart en wit, zijn de inspiratie geweest voor die van Juventus.[1]

[bewerken] Erelijst

Italiaans kampioen (27x)

1905, 1926, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1950, 1952, 1958, 1960, 1961, 1967, 1972, 1973, 1975, 1977, 1978, 1981, 1982, 1984, 1986, 1995, 1997, 1998, 2002, 2003, (2005)*, (2006)*

Serie B (1x)

2007

Italiaanse beker (9x)

1938, 1942, 1959, 1960, 1965, 1979, 1983, 1990, 1995

Italiaanse Supercup (4x)

1995, 1997, 2002, 2003

Europacup I / Champions League (2x)

1985, 1996

Coppacoppe.pngEuropacup II (1x)

1984

UEFA-Cup (3x)

1977, 1990, 1993

UEFA Super Cup (2x)

1984, 1996

UEFA Intertoto Cup (1x)

1999

Coppaintercontinentale.pngWereldbeker (2x)

1985, 1996

* = titel ontnomen vanwege het Italiaans omkoopschandaal

[bewerken] A-Selectie 2011/2012

Rugnr. Naam Positie Nationaliteit
1 Gianluigi Buffon Doelman Italië
13 Alex Manninger Doelman Oostenrijk
30 Marco Storari Doelman Italië
2 Marco Motta Verdediger Italië
3 Giorgio Chiellini Verdediger Italië
15 Andrea Barzagli Verdediger Italië
26 Stephan Lichtsteiner Verdediger Zwitserland
6 Fabio Grosso Verdediger Italië
19 Leonardo Bonucci Verdediger Italië
11 Paolo De Ceglie Verdediger Italië
33 Frederik Sørensen Verdediger Denemarken
21 Andrea Pirlo Middenvelder Italië
7 Simone Pepe Middenvelder Italië
8 Claudio Marchisio Middenvelder Italië
27 Milos Krasic Middenvelder Servië
34 Luca Marrone Middenvelder Italië
5 Michele Pazienza Middenvelder Italië
24 Emanuele Giaccherini Middenvelder Italië
28 Marcelo Estigarribia Middenvelder Paraguay
22 Arturo Vidal Middenvelder Chili
17 Eljero Elia Middenvelder Nederland
9 Vincenzo Iaquinta Aanvaller Italië
10 Alessandro Del Piero Aanvoerder Aanvaller Italië
18 Fabio Quagliarella Aanvaller Italië
20 Luca Toni Aanvaller Italië
32 Alessandro Matri Aanvaller Italië
14 Mirko Vučinić Aanvaller Montenegro
38 Amauri Aanvaller Brazilië / Italië

[bewerken] Transfers

Naam Nationaliteit Van/naar Type Bedrag
Inkomend
Andrea Pirlo Vlag van Italië Italië AC Milan gekocht Transfervrij
Reto Ziegler Vlag van Zwitserland Zwitserland UC Sampdoria gekocht Transfervrij
Michele Pazienza Vlag van Italië Italië SSC Napoli gekocht Transfervrij
Fabio Quagliarella Vlag van Italië Italië SSC Napoli gekocht €10.500.000
Simone Pepe Vlag van Italië Italië Udinese Calcio gekocht €7.500.000
Alessandro Matri Vlag van Italië Italië Cagliari Calcio gekocht €15.500.000
Marco Motta Vlag van Italië Italië Udinese Calcio gekocht €3.750.000
Arturo Vidal Vlag van Chili Chili Bayer 04 Leverkusen gekocht €12.500.000
Mirko Vučinić Vlag van Montenegro Montenegro AS Roma gekocht €15.000.000
Emanuele Giaccherini Vlag van Italië Italië AC Cesena gekocht €3.000.000
Marcelo Estigarribia Vlag van Paraguay Paraguay Le Mans UC gehuurd
Eljero Elia Vlag van Nederland Nederland Hamburger SV gekocht €11.500.000
Uitgaand
Mohamed Sissoko Vlag van Mali Mali Paris Saint-Germain verkocht €8.000.000
Alberto Aquilani Vlag van Italië Italië Liverpool FC einde huur
Tiago Vlag van Portugal Portugal Atlético Madrid verkocht

[bewerken] Bekende spelers

1rightarrow.png Zie de lijst van spelers van Juventus FC voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.
Naam Positie Land Periode Wedstrijden Doelpunten
José João Altafini Aanvaller Italië / Brazilië 1972-1976 119 37
Pietro Anastasi Aanvaller Italië 1968-1976 303 131
Roberto Baggio Aanvaller Italië 1991-1995 200 115
Roberto Bettega Aanvaller Italië 1970-1983 481 178
Zbigniew Boniek Aanvaller Polen 1982-1985 133 31
Roberto Boninsegna Aanvaller Italië 1976-1979 94 35
Giampiero Boniperti Aanvaller Italië 1946-1961 460 179
Felice Placido Borel II Aanvaller Italië 1932-1946 307 161
Liam Brady Middenvelder Ierland 1980-1982 57 13
Sergio Brio Verdediger Italië 1978-1990 378 24
Gianluigi Buffon Doelman Italië 2001-heden 244 0
Antonio Cabrini Verdediger Italië 1976-1989 440 52
Mauro Camoranesi Middenvelder Italië 2002-2010 161 30
Fabio Cannavaro Verdediger Italië 2004-2006 74 6
Franco Causio Middenvelder Italië 1967-1981 447 72
John Charles Aanvaller Wales 1957-1962 178 105
Giampiero Combi Doelman Italië 1921-1934 367 0
Antonio Conte Middenvelder Italië 1992-2004 259 29
Antonello Cuccureddu Verdediger Italië 1969-1981 303 26
Edgar Davids Middenvelder Nederland 1998-2004 153 8
Alessandro Del Piero Aanvaller Italië 1993-heden 560 241
Didier Deschamps Middenvelder Frankrijk 1994-1999 124 4
Ciro Ferrara Verdediger Italië 1994-2005 358 20
Andrea Fortunato Verdediger Italië 1993-1995 27 1
Giuseppe Furino Middenvelder Italië 1969-1984 528 19
Claudio Gentile Verdediger Italië 1973-1984 414 10
John Hansen Aanvaller Denemarken 1948-1954 187 124
Michael Laudrup Aanvaller Denemarken 1985-1989 151 35
Paolo Montero Verdediger Uruguay 1996-2005 278 6
Federico Munerati Middenvelder Italië 1922-1933 256 114
Pavel Nedvěd Middenvelder Tsjechië 2000-2009 250 55
Edwin van der Sar Doelman Nederland 1999-2001 66 0
Raimundo Bibiani Orsi Middenvelder Argentinië 1929-1935 194 87
Carlo Parola Verdediger Italië 1939-1954 340 11
Angelo Peruzzi Doelman Italië 1991-1999 208 0
Gianluca Pessotto Verdediger Italië 1995-2006 243 2
Michel Platini Middenvelder Frankrijk 1982-1987 224 104
Karl Aage Praest Middenvelder Denemarken 1949-1956 232 51
Fabrizio Ravanelli Aanvaller Italië 1992-1996 111 41
Paolo Rossi Aanvaller Italië 1981-1985 138 44
Gaetano Scirea Verdediger Italië 1975-1988 552 32
Omar Sivori Middenvelder Argentinië 1957-1965 253 167
Stefano Tacconi Doelman Italië 1983-1992 337 0
Marco Tardelli Middenvelder Italië 1975-1985 376 51
Lilian Thuram Verdediger Frankrijk 2001-2006 145 1
Moreno Torricelli Verdediger Italië 1992-1998 230 3
David Trezeguet Aanvaller Frankrijk 2000-2010 238 140
Gianluca Vialli Aanvaller Italië 1992-1996 105 38
Gianluca Zambrotta Verdediger Italië 1999-2006 217 6
Zinédine Zidane Middenvelder Frankrijk 1996-2001 212 31
Dino Zoff Doelman Italië 1972-1983 476 0

[bewerken] Juventus in Europa

  • Q = voorronde
  • R= ronde
  • Groep = groepsfase
  • 1/8 = achtste finale / 1/4 = kwartfinale / 1/2 = halve finale
  • F = finale
  • PUC = punten UEFA coëfficiënten
Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
1929 Mitropacup 1/4 Tsjechië SK Slavia Praag 1-0, 0-3 0.0
1931 Mitropacup 1/4 Tsjechië AC Sparta Praag 2-1, 0-1, 2-3 0.0
1932 Mitropacup 1/4 Hongarije Ferencvárosi TC 4-0, 3-3 0.0
1/2 Tsjechië SK Slavia Praag 0-4[2]
1933 Mitropacup 1/4 Hongarije Újpest FC 4-2, 6-2 0.0
1/2 Oostenrijk FK Austria Wien 0-3, 1-1
1934 Mitropacup 1/8 Tsjechië Teplitzer FK 4-2, 1-0 0.0
1/4 Hongarije Újpest FC 3-1, 1-1
1/2 Oostenrijk SK Admira Wien 1-3, 2-1
1935 Mitropacup 1/8 Tsjechië SK Viktoria Pilsen 3-3, 5-1 0.0
1/4 Hongarije Hungária FC MTK Boedapest 3-1, 1-1
1/2 Tsjechië Sparta Praag 0-2, 3-1, 1-5
1938 Mitropacup 1/8 Hongarije Hungária FC MTK Boedapest 3-3, 6-1 0.0
1/4 Tsjechië SK Kladno 4-2, 2-1
1/2 Hongarije Ferencvárosi TC 3-2, 0-2
1958/59 Europacup I Q Oostenrijk Wiener Sport-Club 3-1, 0-7 2.0
1960/61 Europacup I Q Bulgarije CDNA Sofia 2-0, 1-4 2.0
1961/62 Europacup I Q Griekenland Panathinaikos FC 1-1, 2-1 10.0
1/8 Joegoslavië Partizan Belgrado 2-1, 5-0
1/4 Spanje Real Madrid CF 0-1, 1-0, 1-3
1962 Mitropacup Groep Joegoslavië NK Dinamo Zagreb 4-1, 1-2 0.0
Groep Tsjechië Spartak Hradec Králové 3-2, 0-2
Groep Hongarije Ferencvárosi TC 1-0, 1-1
1963/64 Jaarbeursstedenbeker 1R Joegoslavië OFK Belgrado 2-1, 1-2, 1-0 8.0
1/8 Spanje Atlético Madrid 1-0, 2-1
1/4 Spanje Real Zaragoza 2-3, 0-0
1964/65 Jaarbeursstedenbeker 1R België Royale Union Saint-Gilloise 1-0, 1-0 13.0
2R Frankrijk Stade Français 0-0, 1-0
1/8 Historische vlag van Bulgarije Lokomotiv Plovdiv 1-1, 1-1, 2-1
1/4
1/2 Spanje Atlético Madrid 1-3, 3-1, 3-1
F Hongarije Ferencvárosi TC 0-1
1965/66 Europacup II 1R Engeland Liverpool FC 1-0, 0-2 2.0
1966/67 Jaarbeursstedenbeker 1R Griekenland Aris Saloniki 2-0, 5-0 12.0
2R Portugal Vitória Setúbal 3-1, 2-0
1/8 Schotland Dundee United 3-0, 0-1
1/4 Joegoslavië NK Dinamo Zagreb 2-2, 0-3
1967/68 Europacup I 1R Griekenland Olympiakos Piraeus 0-0, 2-0 10.0
1/8 Roemenië Rapid Boekarest 1-0, 0-0
1/4 Duitsland Eintracht Braunschweig 2-3, 1-0, 1-0
1/2 Portugal SL Benfica 0-2, 0-1
1968/69 Jaarbeursstedenbeker 1R Zwitserland Lausanne Sports 2-0, 2-0 5.0
2R Duitsland Eintracht Frankfurt 0-0, 0-1
1969/70 Jaarbeursstedenbeker 1R Bulgarije Lokomotiv Plovdiv 3-1, 2-1 5.0
2R Duitsland Hertha BSC 1-3, 0-0
1970/71 Jaarbeursstedenbeker 1R Luxemburg US Rumelange 7-0, 4-0 23.0
2R Spanje FC Barcelona 2-1, 2-1
1/8 Hongarije Pécsi Dósza 1-0, 2-0
1/4 Nederland FC Twente 2-0, 2-2
1/2 Duitsland 1. FC Köln 1-1, 2-0
F Engeland Leeds United A.F.C. 2-2, 1-1
1971/72 UEFA Cup 1R Malta Marsa FC 6-0, 5-0 13.0
2R Schotland Aberdeen FC 2-0, 1-1
1/8 Oostenrijk Rapid Wien 1-0, 4-1
1/4 Engeland Wolverhampton Wanderers FC 1-1, 1-2
1972/73 Europacup I 1R Frankrijk Olympique de Marseille 0-1, 3-0 14.0
1/8 Duitse Democratische Republiek 1. FC Magdeburg 1-0, 1-0
1/4 Hongarije Újpest Dósza 0-0, 2-2
1/2 Engeland Derby County FC 3-1, 0-0
F Nederland Ajax 0-1
1973/74 Europacup I 1R Duitse Democratische Republiek Dynamo Dresden 0-2, 3-2 2.0
1974/75 UEFA Cup 1R Duitse Democratische Republiek FC Vorwärts Frankfurt 1-2, 3-0 13.0
2R Schotland Hibernian FC 4-2, 4-0
1/8 Nederland Ajax 1-0, 1-2
1/4 Duitsland Hamburger SV 2-0, 0-0
1/2 Nederland FC Twente 1-3, 0-1
1975/76 Europacup I 1R Historische vlag van Bulgarije CSKA Sofia 1-2, 2-0 3.0
1/8 Duitsland Borussia Mönchengladbach 0-2, 2-2
1976/77 UEFA Cup 1R Engeland Manchester City FC 0-1, 2-0 19.0
2R Engeland Manchester United FC 0-1, 3-0
1/8 Sovjet-Unie Sjachtjor Donetsk 3-0, 0-1
1/4 Duitse Democratische Republiek 1. FC Magdeburg 3-1, 1-0
1/2 Griekenland AEK Athene 4-1, 1-0
F Spanje Athletic Bilbao 1-0, 1-2
1977/78 Europacup I 1R Cyprus Omonia Nicosia 3-0, 2-0 14.0
1/8 Noord-Ierland Glentoran FC 1-0, 5-0
1/4 Nederland Ajax 1-1, 1-1 (3-0 n.p.)
1/2 België Club Brugge 1-0, 0-2
1978/79 Europacup I 1R Schotland Rangers FC 1-0, 0-2 2.0
1979/80 Europacup II 1R Hongarije Raba ETO Győr 2-0, 1-2 10.0
1/8 Historische vlag van Bulgarije Beroe Stara Zagora 0-1, 3-0
1/4 Joegoslavië NK Rijeka 0-0, 2-0
1/2 Engeland Arsenal FC 1-1, 0-1
1980/81 UEFA Cup 1R Griekenland Panathinaikos FC 4-0, 2-4 4.0
2R Polen Widzew Łódź 1-3, 3-1 (1-4 n.p.)
1981/82 Europacup I 1R Schotland Celtic FC 0-1, 2-0 3.0
1/8 België RSC Anderlecht 1-3, 1-1
1982/83 Europacup I 1R Denemarken Hvidovre IF 4-1, 3-3 16.0
1/8 België Standard Luik 1-1, 2-0
1/4 Engeland Aston Villa FC 2-1, 3-1
1/2 Polen Widzew Łódź 2-0, 2-2
F Duitsland Hamburger SV 0-1
1983/84 Europacup II 1R Polen Lechia Gdańsk 7-0, 3-2 18.0
1/8 Frankrijk Paris Saint-Germain FC 2-2, 0-0
1/4 Finland Haka Valkeakoski 1-0, 1-0
1/2 Engeland Manchester United FC 1-1, 2-1
F Portugal FC Porto 2-1
1984/85 Europacup I 1R Finland Ilves Tampere 4-0, 2-1 17.0
1/8 Zwitserland Grasshopper-Club Zürich 2-0, 4-2
1/4 Tsjechië Sparta Praag 3-0, 0-1
1/2 Frankrijk Girondins de Bordeaux 3-0, 0-2
F Engeland Liverpool FC 1-0
1985/86 Europacup I 1R Luxemburg Jeunesse Esch 5-0, 4-1 9.0
1/8 Italië Hellas Verona 0-0, 2-0
1/4 Spanje FC Barcelona 0-1, 1-1
1986/87 Europacup I 1R IJsland Valur Reykjavík 7-0, 4-0 6.0
1/8 Spanje Real Madrid CF 0-1, 1-0 (1-3 n.p.)
1987/88 UEFA Cup 1R Malta Valletta FC 4-0, 3-0 6.0
2R Griekenland Panathinaikos FC 2-3, 1-0
1988/89 UEFA Cup 1R Roemenië Otelul Galati 0-1, 5-0 11.0
2R Spanje Athletic Bilbao 5-1, 2-3
1/8 België Club Luik 1-0, 1-0
1/4 Italië SSC Napoli 2-0, 0-3
1989/90 UEFA Cup 1R Polen Górnik Zabrze 1-0, 4-2 23.0
2R Frankrijk Paris Saint-Germain FC 1-0, 2-1
1/8 Duitse Democratische Republiek FC Karl-Marx-Stadt 2-1, 1-0
1/4 Duitsland Hamburger SV 2-0, 1-2
1/2 Duitsland 1. FC Köln 3-2, 0-0
F Italië ACF Fiorentina 3-1, 0-0
1990/91 Europacup II 1R Bulgarije FC Sliven 2-0, 6-1 16.0
1/8 Oostenrijk Austria Wien 4-0, 4-0
1/4 België Club Luik 3-1, 3-0
1/2 Spanje FC Barcelona 1-3, 1-0
1992/93 UEFA Cup 1R Cyprus Anorthosis Famagusta 6-1, 4-0 24.0
2R Griekenland Panathinaikos FC 1-0, 0-0
1/8 Tsjechië Sigma Olomouc 2-1, 5-0
1/4 Portugal SL Benfica 1-2, 3-0
1/2 Frankrijk Paris Saint-Germain FC 2-1, 1-0
F Duitsland Borussia Dortmund 3-1, 3-0
1993/94 UEFA Cup 1R Rusland Lokomotiv Moskou 3-0, 1-0 10.0
2R Noorwegen Kongsvinger IL 1-1, 2-0
1/8 Spanje CD Tenerife 3-0, 1-2
1/4 Italië Cagliari Calcio 0-1, 1-2
1994/95 UEFA Cup 1R Bulgarije CSKA Sofia 3-0, 5-1 22.0
2R Portugal Marítimo Funchal 1-0, 2-1
1/8 Oostenrijk FC Admira/Wacker Wien 3-1, 2-1
1/4 Duitsland Eintracht Frankfurt 1-1, 3-0
1/2 Duitsland Borussia Dortmund 2-2, 2-1
F Italië AC Parma 0-1, 1-1
1995/96 Champions League Groep Duitsland Borussia Dortmund 3-1, 1-2 18.0
Groep Roemenië Steaua Boekarest 3-0, 0-0
Groep Schotland Rangers FC 4-1, 4-0
1/4 Spanje Real Madrid CF 0-1, 2-0
1/2 Frankrijk FC Nantes 2-0, 2-3
F Nederland Ajax 1-1 (4-2 n.p.)
1996/97 Champions League Groep Engeland Manchester United FC 1-0, 1-0 22.0
Groep Turkije Fenerbahçe SK 1-0, 2-0
Groep Oostenrijk Rapid Wien 1-1, 5-0
1/4 Noorwegen Rosenborg BK 1-1, 2-0
1/2 Nederland Ajax 2-1, 4-1
F Duitsland Borussia Dortmund 1-3
1997/98 Champions League Groep Nederland Feyenoord 5-1, 0-2 17.0
Groep Engeland Manchester United FC 2-3, 1-0
Groep Slowakije FC Košice 1-0, 3-2
1/4 Oekraïne FC Dynamo Kiev 1-1, 4-1
1/2 Frankrijk AS Monaco 4-1, 2-3
F Spanje Real Madrid CF 0-1
1998/99 Champions League Groep Turkije Galatasaray SK 2-2, 1-1 14.0
Groep Noorwegen Rosenborg BK 1-1, 2-0
Groep Spanje Athletic Bilbao 0-0, 1-1
1/4 Griekenland Olympiakos Piraeus 2-1, 1-1
1/2 Engeland Manchester United FC 1-1, 2-3
1999 Intertoto Cup 3R Roemenië Ceahlaul Piatra Neamt 0-0, 1-1 0.0
1/2 Rusland Rostelmash Rostov 5-1, 4-0
F Frankrijk Stade Rennais 2-0, 2-2
1999/00 UEFA Cup 1R Cyprus Omonia Nicosia 5-2, 5-0 11.0
2R Bulgarije Levski Sofia 3-1, 1-1
3R Griekenland Olympiakos Piraeus 3-1, 1-2
1/8 Spanje Celta de Vigo 1-0, 0-4
2000/01 Champions League Groep 1 Duitsland Hamburger SV 4-4, 1-3 6.0
Groep 1 Griekenland Panathinaikos FC 2-1, 1-3
Groep 1 Spanje Deportivo de La Coruña 0-0, 1-1
2001/02 Champions League Groep 1 Schotland Celtic FC 3-2, 3-4 14.0
Groep 1 Noorwegen Rosenborg BK 1-1, 1-0
Groep 1 Portugal FC Porto 0-0, 3-1
Groep 2 Duitsland Bayer 04 Leverkusen 4-0, 1-3
Groep 2 Engeland Arsenal FC 1-3, 1-0
Groep 2 Spanje Deportivo de La Coruña 0-0, 0-2
2002/03 Champions League Groep 1 Nederland Feyenoord 1-1, 2-0 24.0
Groep 1 Oekraïne FC Dynamo Kiev 5-0, 2-1
Groep 1 Engeland Newcastle United FC 2-0, 0-1
Groep 2 Spanje Deportivo de La Coruña 2-2, 3-2
Groep 2 Zwitserland FC Basel 4-0, 1-2
Groep 2 Engeland Manchester United FC 1-2, 0-3
1/4 Spanje FC Barcelona 1-1, 2-1
1/2 Spanje Real Madrid CF 1-2, 3-1
F Italië AC Milan 0-0, (2-3 n.p.)
2003/04 Champions League Groep Turkije Galatasaray SK 2-1, 0-2 10.0
Groep Griekenland Olympiakos Piraeus 2-1, 7-0
Groep Spanje Real Sociedad 4-2, 0-0
1/8 Spanje Deportivo de La Coruña 0-1, 0-1
2004/05 Champions League 3Q Zweden Djurgårdens IF 2-2, 4-1 20.5
Groep Nederland Ajax 1-0, 1-0
Groep Israël (land) Maccabi Tel Aviv FC 1-0, 1-1
Groep Duitsland FC Bayern München 1-0, 1-0
1/8 Spanje Real Madrid CF 0-1, 2-0
1/4 Engeland Liverpool FC 1-2, 0-0
2005/06 Champions League Groep België Club Brugge 2-1, 1-0 18.0
Groep Oostenrijk Rapid Wien 3-0, 3-1
Groep Duitsland FC Bayern München 1-2, 2-1
1/8 Duitsland SV Werder Bremen 2-3, 2-1
1/4 Engeland Arsenal FC 0-2, 0-0
2008/09 Champions League 3Q Slowakije FC Artmedia Petržalka 4-0, 1-1 15.5
Groep Spanje Real Madrid CF 2-1, 2-0
Groep Rusland FK Zenit Sint-Petersburg 1-0, 0-0
Groep Wit-Rusland FC BATE Barysaw 2-2, 0-0
1/8 Engeland Chelsea FC 0-1, 2-2
2009/10 Champions League Groep Frankrijk Girondins de Bordeaux 1-1, 0-2 15.0
Groep Duitsland FC Bayern München 0-0, 1-4
Groep Israël (land) Maccabi Haifa FC 1-0, 1-0
2009/10 Europa League 2R Nederland Ajax 2-1, 0-0
3R Engeland Fulham 3-1, 1-4
2010/11 Europa League 3Q Ierland Shamrock Rovers 2-0, 1-0 10.0
4Q Oostenrijk Sturm Graz 2-1, 1-0
Groep Engeland Manchester City 1-1, 1-1
Groep Oostenrijk Red Bull Salzburg 1-1, 0-0
Groep Polen Lech Poznan 3-3, 1-1
1rightarrow.png Zie ook: Deelnemers UEFA-toernooien Italië

Totaal aantal punten voor UEFA Coëfficiënten: 582.0

[bewerken] Presidenten

  • Eugenio Canfari (1897)
  • Enrico Canfari (1898-1901)
  • Carlo Favale (1901-1902)
  • Giacomo Parvopassu (1903-1904)
  • Alfred Dick (1905-1906)
  • Carlo Vittorio Varetti (1907-1910)
  • Attilio Ubertalli (1910-1912)
  • Giuseppe Hess (1912-1915)
  • Gioacchino Armano/Fernando Nizza/Sandro Zambelli (Oorlogsbestuur) (1915-1919)
  • Corrado Corradini (1919-1920)
  • Gino Olivetti (1920-1924)
  • Edoardo Agnelli (1924-1935)
  • Enrico Craveri/Giovanni Mazzonis (1935-1936)
  • Emilio de la Forest de Divonne (1936-1941)
  • Piero Dusio (1941-1947)
  • Gianni Agnelli (1947-1954)
  • Umberto Agnelli (1954-1962)
  • Vittore Catella (1962-1971)
  • Giampiero Boniperti (1972-1990)
  • Vittorio Caissotti di Chiusano (1990-2003)
  • Franzo Grande Stevens (2003-2006)
  • Giovanni Cobolli Gigli (2006-2009)
  • Jean-Claude Blanc (2009-2010)
  • Andrea Agnelli (2010-heden)

[bewerken] Externe link

[bewerken] Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties:

  1. Artikel "Black & White", Notts County F.C. official website, 21 mei 2007. Gedeelten van de officiële geschiedenis van Notts County en een artikel gereproduceerd door de Daily Mail.
  2. Nadat er rellen ontstonden tijdens de halve finale werd de wedstrijd stopgezet en werden beide clubs gediskwalificeerd

Persoonlijke instellingen
Naamruimten
Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Hulpmiddelen
Afdrukken/exporteren
In andere talen