Wereldkampioenschap voetbal 1982

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
WK voetbal 1982
1982 FIFA World Cup
1982-paraguay-wm-spain-3-d-pol.JPG
Toernooi-informatie
Gastland Vlag van Spanje Spanje
Datum 13 juni – 11 juli
Teams 24 (van 6 confederaties)
Stadions 17 (in 14 gaststeden)
Winnaar Vlag van Italië Italië (3e titel)
Toernooistatistieken
Wedstrijden 52
Doelpunten 146  (2,81 per wedstrijd)
Toeschouwers 2.109.723  (40.572 per wedstrijd)
Topscorer(s) Vlag van Italië Paolo Rossi
Beste speler Vlag van Italië Paolo Rossi
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Spanje was in 1982 gastheer van het wereldkampioenschap voetbal, zoals besloten tijdens het FIFA-congres in Tokio op 8 oktober 1964 en twee jaar later, op 6 juli 1966, bekrachtigd in Londen. Het toernooi begon op zondag 13 juni en eindigde vier weken later, op zondag 11 juli 1982.

Aan de voorronden deden 105 landen mee, waaronder vier debutanten. Zie voor kwalificatie: WK voetbal 1982 (kwalificatie). De loting voor de WK-eindronde, met deelname van 24 landen, had plaats op 16 januari 1982 in Madrid. Titelverdediger was Argentinië, dat vier jaar eerder in eigen land de wereldtitel had gewonnen ten koste van Nederland. Italië werd uiteindelijk wereldkampioen.

Kwalificatie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie het artikel Wereldkampioenschap voetbal 1982 (kwalificatie) voor een uitgebreide beschrijving van de kwalificaties'

Deelnemende landen[bewerken]

Deelnemende landen
Groep A Groep B Groep C

Vlag van Italië Italië
Vlag van Kameroen Kameroen
Vlag van Peru Peru
Vlag van Polen Polen

Vlag van Algerije Algerije
Vlag van Chili Chili
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland

Vlag van Argentinië Argentinië
Vlag van België België
Vlag van El Salvador El Salvador
Vlag van Hongarije Hongarije

Groep D Groep E Groep F

Vlag van Engeland Engeland
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Koeweit Koeweit
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije

Vlag van Honduras Honduras
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië
Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland
Vlag van Spanje Spanje

Vlag van Brazilië Brazilië
Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland
Vlag van Schotland Schotland
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie

Stadions[bewerken]

Madrid Barcelona Vigo A Coruña
Santiago Bernabeu Vicente Calderón Camp Nou Sarrià Balaídos Riazor
Capaciteit: 91,000 Capaciteit: 66,000 Capaciteit: 120,000 Capaciteit: 44,000 Capaciteit: 40,000 Capaciteit: 37,000
Bernabeu stadium.jpg Vicente-Calderon-1-070910.jpg Camp Nou - Interior (2005).jpg Sarrià.jpg Grada Río.JPG Estadio de Riazor.A Corunha.Galiza.jpg
Gijón Oviedo Elche Alicante Bilbao Valladolid
El Molinón Carlos Tartiere Nuevo José Rico Pérez San Mamés José Zorrilla
Capaciteit: 47,000 Capaciteit: 23,000 Capaciteit: 40,000 Capaciteit: 38,000 Capaciteit: 47,000 Capaciteit: 30,000
ElMolinonSportingvsAthletic30-10-11.jpg Estadio Carlos Tartiere 03.jpg Elche-Xerez.jpg Estadio Jose Rico Perez.JPG San mames uefa.png Estadio José Zorrilla desde Preferencia A.jpg
Valencia Zaragoza Sevilla Málaga
Luis Casanova La Romareda Ramón Sánchez Pizjuán Benito Villamarín La Rosaleda
Capaciteit: 55,000 Capaciteit: 42,000 Capaciteit: 68,000 Capaciteit: 50,000 Capaciteit: 44,000
Mestalla1.jpg La Romareda en día de partido.jpg EstadioRamonSanchezPizjuan-SevillaFC.JPG Stade Manuel Ruiz de Lopera Séville.JPG Estado de la Rosaleda (Málaga C.F.).jpg

Eerste ronde[bewerken]

Groep A[bewerken]

Liefst vijf van de zes wedstrijden eindigde in een gelijkspel, waaronder drie doelpuntloos. De enige zege boekte Polen in hun laatste wedstrijd tegen Peru, na twee doelpuntloze wedstrijden brak Wlodi Smolarek in de 55e minuut eindelijk de ban voor de Polen en stortte Peru volledig in elkaar, 5-1 voor Polen. In de laatste wedstrijd had Italië genoeg aan een gelijkspel om Kameroen voor te blijven, hetgeen ternauwernood lukte. Debutant Kameroen maakte veel indruk met hun onbevangen spel, opvallende spelers waren aanvaller Roger Milla en doelman Thomas N'Kono. Italië kwalificeerde zich, maar de Italiaanse media was genadeloos. Vooral spits Paolo Rossi moest het ontgelden, hij speelde voor het eerst in twee jaar na een schorsing voor betrokkenheid bij een omkoopschandaal, maar ontbeerde duidelijk wedstrijdritme.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Polen Polen 3 1 2 0 5 1 4 4
Vlag van Italië Italië 3 0 3 0 2 2 0 3
Vlag van Kameroen Kameroen 3 0 3 0 1 1 0 3
Vlag van Peru Peru 3 0 2 1 2 6 –4 2



14 juni 1982
17:15 uur (MEZT)
Italië Vlag van Italië 0 – 0 Vlag van Polen Polen Estadio Balaidos, Vigo
Toeschouwers: 33.000
Scheidsrechter: Michel Vautrot (Vlag van Frankrijk Frankrijk)
wedstrijdverslag



15 juni 1982
17:15 uur (MEZT)
Kameroen Vlag van Kameroen 0 – 0 Vlag van Peru Peru Estadio Riazor, A Coruña
Toeschouwers: 11.000
Scheidsrechter: Franz Wöhrer (Vlag van Oostenrijk Oostenrijk)
wedstrijdverslag



18 juni 1982
17:15 uur (MEZT)
Italië Vlag van Italië 1 – 1 Vlag van Peru Peru Estadio Balaidos, Vigo
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Walter Eschweiler (Vlag van Duitse Democratische Republiek DDR)
Bruno Conti Goal 18' wedstrijdverslag Goal 83' Rubén Toribio Díaz



19 juni 1982
17:15 uur (MEZT)
Kameroen Vlag van Kameroen 0 – 0 Vlag van Polen Polen Estadio Riazor, A Coruña
Toeschouwers: 19.000
Scheidsrechter: Alexis Ponnet (Vlag van België België)
wedstrijdverslag



22 juni 1982
17:15 uur (MEZT)
Polen Vlag van Polen 5 – 1 Vlag van Peru Peru Estadio Riazor, A Coruña
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Mario Rubio Vázquez (Vlag van Mexico Mexico)
Włodzimierz Smolarek Goal 55'
Grzegorz Lato Goal 58'
Zbigniew Boniek Goal 61'
Andrzej Buncol Goal 68'
Włodzimierz Ciołek Goal 76'
wedstrijdverslag Goal 83' Guillermo La Rosa



23 juni 1982
17:15 uur (MEZT)
Italië Vlag van Italië 1 – 1 Vlag van Kameroen Kameroen Estadio Balaidos, Vigo
Toeschouwers: 20.000
Scheidsrechter: Bogdan Dotchev (Vlag van Bulgarije Bulgarije)
Francesco Graziani Goal 60' wedstrijdverslag Goal 61' Grégoire M'Bida

Groep B[bewerken]

West-Duitsland behoorde tot de absolute favorieten voor de wereldtitel, weliswaar was de uitblinker van het EK in 1980 Bernd Schuster geblesseerd, zijn plaats werd ingenomen door Paul Breitner en Karl-Heinz Rummenigge was de beste aanvaller van Europa. In de voorbereiding maakten veel internationals een lakse indruk, het zou toch vanzelf goed gaan. Dat betaalde zich uit in de wedstrijd tegen een uitstekend spelend Algerije, dat dankzij doelpunten van de twee vedetten Rabah Madjer en Lakhdar Belloumi met 2-1 won. De ploeg herstelde zich tegen een matig Chili, dat vooral dankzij drie doelpunten van Karl-Heinz Rummenigge met 4-1 won.

Algerije kon de stunt tegen West-Duitsland niet doorzetten en verloor met een 2-0 van een niet imponerend Oostenrijk. De ploeg liet zich niet ontmoedigen en na een geweldige eerste helft stond Algerije met 3-0 voor tegen Chili. Met deze stand zou Algerije geplaatst zijn voor de tweede ronde, maar de Afrikanen lieten Chili terugkomen in de wedstrijd. De volgende dag wisten de buurlanden Oostenrijk en West-Duitsland met welke score zij allebei door zouden gaan: de Duitsers mocht met niet meer dan 2-0 winnen. Na 10 minuten maakte Horst Hrubesch al een doelpunt voor West-Duitsland, in de eerste helft was er nog een beetje actie, maar in de tweede helft gebeurde helemaal niets meer. De wedstrijd ging de geschiedenis is als Het bedrog van Gijón, Algerije was de dupe en de FIFA besloot dat de beslissende wedstrijden van een groep voortaan op het zelfde tijdstip zouden plaatsvinden.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland 3 2 0 1 6 3 3 4
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 3 2 0 1 3 1 2 4
Vlag van Algerije Algerije 3 2 0 1 5 5 0 4
Vlag van Chili Chili 3 0 0 3 3 8 –5 0



16 juni 1982
17:15 uur
West-Duitsland Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1 – 2 Vlag van Algerije Algerije El Molinón, Gijón
Toeschouwers: 42.000
Scheidsrechter: Enrique Labo (Vlag van Peru Peru)
Karl-Heinz Rummenigge Goal 67' wedstrijdverslag Goal 54' Rabah Madjer
Goal 68' Lakhdar Belloumi



17 juni 1982
17:15 uur
Chili Vlag van Chili 0 – 1 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Estadio Carlos Tartiere, Oviedo
Toeschouwers: 22.500
Scheidsrechter: Juan Cardellino (Vlag van Uruguay Uruguay)
wedstrijdverslag Goal 21' Walter Schachner



20 juni 1982
17:15 uur
West-Duitsland Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 4 – 1 Vlag van Chili Chili El Molinón, Gijón
Toeschouwers: 42.000
Scheidsrechter: Bruno Galler (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
Karl-Heinz Rummenigge Goal 9'
Karl-Heinz Rummenigge Goal 57'
Karl-Heinz Rummenigge Goal 66'
Uwe Reinders Goal 81'
wedstrijdverslag Goal 90' Gustavo Moscoso



21 juni 1982
17:15 uur
Oostenrijk Vlag van Oostenrijk 2 – 0 Vlag van Algerije Algerije Estadio Carlos Tartiere, Oviedo
Toeschouwers: 22.000
Scheidsrechter: Tony Bosković (Vlag van Australië Australië)
Walter Schachner Goal 55'
Hans Krankl Goal 67'
wedstrijdverslag



24 juni 1982
17:15 uur
Algerije Vlag van Algerije 3 – 2 Vlag van Chili Chili Estadio Carlos Tartiere, Oviedo
Toeschouwers: 16.000
Scheidsrechter: Rómulo Méndez (Vlag van Guatemala Guatemala)
Salah Assad Goal 7'
Salah Assad Goal 31'
Tedj Bensaoula Goal 35'
wedstrijdverslag Goal 59' (pen) Miguel Ángel Neira
Goal 73' Juan Carlos Letelier



25 juni 1982
17:15 uur
West-Duitsland Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1 – 0 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk El Molinón, Gijón
Toeschouwers: 41.000
Scheidsrechter: Bob Valentine (Vlag van Schotland Schotland)
Horst Hrubesch Goal 10' wedstrijdverslag

Groep C[bewerken]

Vlak voor het toernooi kocht FC Barcelona een nog jonge Diego Maradona van Boca Juniors. Het WK in Argentinië kwam te vroeg voor hem, hij maakte het jeugdteam wereldkampioen in 1979 en had alles in zich de nieuwe Pelé te worden. Toevallig was de openingswedstrijd in het stadion van FC Barcelona Nou Camp, waar Argentinië aantrad tegen de verliezend finalist van het EK België. De "Rode duivels" waren absoluut niet de mindere van de wereldkampioen, kregen veel kansen en scoorde in de tweede helft via Erwin Vandenbergh. De bondscoach Guy Thys had veel succes met een gehanteerde zone-dekking om het gevaar Maradona te beteugelen, die behalve een briljante vrije trap niet kon imponeren.

Hongarije zorgde voor een record door met 10-1 van El Salvador te winnen, invaller László Kiss scoorde in zeven minuten drie doelpunten. Argentinië moest winnen van de Hongaren om niet meteen uitgeschakeld te worden en overspeelden de "Magyaren" compleet: 4-1 met twee goals van de uitblinkende Maradona. België teleurstelde door maar met slechts 1-0 van El Salvador te winnen (houdbaar afstandsschot van Ludo Coeck) en mocht nu niet van Hongarije verliezen. In Elche speelde Belgiē aanvankelijk een rampenwedstrijd: het stond bij rust met 1-0 achter dankzij de bij Antwerp FC spelende László Fazekas en raakte Erik Gerets na een botsing met zijn eigen doelman Jean-Marie Pfaff kwijt. Gerets speelde een tijdje met de Hongaren mee voor hij eruit gehaald werd. Uiteindelijk redde Alex Czerniatynski de Belgen na een imponerende rush van Jan Ceulemans.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van België België 3 2 1 0 3 1 2 5
Vlag van Argentinië Argentinië 3 2 0 1 6 2 4 4
Vlag van Hongarije Hongarije 3 1 1 1 12 6 6 3
Vlag van El Salvador El Salvador 3 0 0 3 1 13 -12 0



13 juni 1982
20:00 uur
Argentinië Vlag van Argentinië 0 – 1 Vlag van België België Camp Nou, Barcelona
Toeschouwers: 95.500
Scheidsrechter: Vojtěch Christov (Vlag van Tsjechië Tsjechoslowakije)
Wedstrijdverslag Goal 62' Erwin Vandenbergh



15 juni 1982
21:00 uur
Hongarije Vlag van Hongarije 10 – 1 Vlag van El Salvador El Salvador Nuevo Estadio, Elche
Toeschouwers: 23.000
Scheidsrechter: Ibrahim Al-Doy (Vlag van Bahrein Bahrein)
Tibor Nyilasi Goal 4'
Gábor Pölöskei Goal 11'
László Fazekas Goal 23'
József Tóth Goal 50'
László Fazekas Goal 54'
László Kiss Goal 69'
Lázár Szentes Goal 71'
László Kiss Goal 73'
László Kiss Goal 76'
Tibor Nyilasi Goal 83'
Wedstrijdverslag Goal 64' Luis Ramírez Zapata



18 juni 1982
21:00 uur
Argentinië Vlag van Argentinië 4 – 1 Vlag van Hongarije Hongarije Estadio José Rico Pérez, Alicante
Toeschouwers: 23.093
Scheidsrechter: Belaïd Lacarne (Vlag van Algerije Algerije)
Daniel Bertoni Goal 26'
Diego Maradona Goal 28'
Diego Maradona Goal 57'
Osvaldo Ardiles Goal 60'
Wedstrijdverslag Goal 76' Gábor Pölöskei



19 juni 1982
21:00 uur
België Vlag van België 1 – 0 Vlag van El Salvador El Salvador Nuevo Estadio, Elche
Toeschouwers: 15.000
Scheidsrechter: Malcolm Moffatt (Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland)
Ludo Coeck Goal 19' Wedstrijdverslag



22 juni 1982
21:00 uur
België Vlag van België 1 – 1 Vlag van Hongarije Hongarije Nuevo Estadio, Elche
Toeschouwers: 37.000
Scheidsrechter: Clive White (Vlag van Engeland Engeland)
Alex Czerniatynski Goal 76' Wedstrijdverslag Goal 27' József Varga



23 juni 1982
21:00 uur
Argentinië Vlag van Argentinië 2 – 0 Vlag van El Salvador El Salvador Estadio José Rico Pérez, Alicante
Toeschouwers: 23.500
Scheidsrechter: Luis Barrancos (Vlag van Bolivia Bolivia)
Daniel Passarella Goal 22' (pen)
Daniel Bertoni Goal 52'
Wedstrijdverslag

Groep D[bewerken]

Engeland begon het WK voortvarend met een doelpunt van Bryan Robson na 25 seconden tegen Frankrijk. Frankrijk liet beter veldspel zien, maar de Engelsen waren veel effectiever: 3-1 door nog een doelpunt van Robson en van Paul Mariner. De Engeland wonnen ook hun overige wedstrijden en bereikten probleemloos de tweede ronde. Frankrijk had genoeg aan een gelijkspel tegen Tsjecho-Slowakije en dat lukte vooral, omdat verdediger Manuel Amoros in de laatste minuut een bal van de lijn kopte. Tsjecho-Sloowakije maakte een zeer bleke indruk, het scoorde alleen twee doelpunten uit strafschoppen en begon het toernooi slecht met een nauwelijks verdiend punt tegen Koeweit.

Meest opmerkelijke wedstrijd was Frankrijk - Koeweit in Valladolid. Bij een stand van 3-1 scoorde Frankrijk een doelpunt via Alain Giresse, maar de Koeweiti hoorden een fluitje op het veld en waren uit hun concentratie. Koeweit weigerde verder te spelen en de baas van de Koeweitse voetbalbond sjeik Fahid Al-Ahman kwam het veld op en ging in discussie met de scheidsrechter. Uiteindelijk keurde de scheidsrechter het doelpunt toch maar af. De Fransen wonnen uiteindelijk met 4-1, de scheidsrechter kreeg geen internationationale wedstrijd meer en de sjeik kreeg een fikse boete. De Sjeik kwam in augustus 1990 weer in het wereldnieuws, toen hij werd vermoord tijdens de invasie van Irak in Koeweit.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Engeland Engeland 3 3 0 0 6 1 5 6
Vlag van Frankrijk Frankrijk 3 1 1 1 6 5 1 3
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije 3 0 2 1 2 4 –2 2
Vlag van Koeweit Koeweit 3 0 1 2 2 6 –4 1

16 juni 1982
17:15 uur
Engeland Vlag van Engeland 3 – 1 Vlag van Frankrijk Frankrijk San Mamés, Bilbao
Toeschouwers: 44.172
Scheidsrechter: António Garrido (Vlag van Portugal Portugal)
Bryan Robson Goal 1'
Bryan Robson Goal 67'
Paul Mariner Goal 83'
wedstrijdverslag Goal 24' Gérard Soler



17 juni 1982
17:15 uur
Tsjecho-Slowakije Vlag van Tsjecho-Slowakije 1 – 1 Vlag van Koeweit Koeweit Estadio José Zorrilla, Valladolid
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Benjamin Dwomoh (Vlag van Ghana Ghana)
Antonín Panenka Goal 21' (pen.) wedstrijdverslag Goal 57' Faisal Al-Dakhil



20 juni 1982
17:15 uur
Engeland Vlag van Engeland 2 – 0 Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije San Mamés, Bilbao
Toeschouwers: 41.123
Scheidsrechter: Charles Corver (Vlag van Nederland Nederland)
Trevor Francis Goal 62'
Jozef Barmoš Goal 66' (e.d.)
wedstrijdverslag



21 juni 1982
17:15 uur
Frankrijk Vlag van Frankrijk 4 – 1 Vlag van Koeweit Koeweit Estadio José Zorrilla, Valladolid
Toeschouwers: 30.043
Scheidsrechter: Miroslav Stupar (Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie)
Bernard Genghini Goal 31'
Michel Platini Goal 43'
Didier Six Goal 48'
Maxime Bossis Goal 89'
wedstrijdverslag Goal 75' Abdullah Al-Buloushi



24 juni 1982
17:15 uur
Frankrijk Vlag van Frankrijk 1 – 1 Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije Estadio José Zorrilla, Valladolid
Toeschouwers: 28.000
Scheidsrechter: Paolo Casarin (Vlag van Italië Italië)
Didier Six Goal 66' wedstrijdverslag Goal 84' (pen.) Antonín Panenka



25 juni 1982
17:15 uur
Engeland Vlag van Engeland 1 – 0 Vlag van Koeweit Koeweit San Mamés, Bilbao
Toeschouwers: 39.700
Scheidsrechter: Gilberto Aristizábal (Vlag van Colombia Colombia)
Trevor Francis Goal 27' wedstrijdverslag

Groep E[bewerken]

Spanje had vooraf alles mee, het zat in een zwakke poule met Joegoslavië, Noord-Ierland en Honduras en zou als het groepswinnaar zou worden in een gunstige positie komen om de halve finales te halen. Er was echter niet gerekend op het team zelf: dat was helemaal niet zo sterk, het laatste succes was van 1964 (EK-winnaar) en het stond stijf van de stress. In de eerste wedstrijd tegen Honduras ging het al bijna mis, men had een strafschop nodig om een gelijkspel te behalen. Er was twijfel over de strafschop, maar bij de strafschop, die men tegen Joegoslavië kreeg was geen enkele twijfel over mogelijk: dat sloeg helemaal nergens op, een struikelpartijtje van Alonso buiten het strafschoppartij beïnvloedde de scheidsrechter. De strafschop werd gehouden, maar moest opnieuw worden genomen, omdat de scheidrechter vond, dat de keeper van Joegoslavië te snel bewoog. Dat was de gelijkmaker, de Joegoslaven waren veel beter, kregen kans op kans, maar Spanje scoorde de 2-1.

Alle ploegen hadden de laatste speelronde kans op de volgende ronde, want alle andere wedstrijden eindigden in een gelijkspel. Joegoslavië kon zich kwalificeren bij een 2-0 zege op Honduras, maar het scoorde echter alleen 1 minuut voor tijd uit een strafschop. Honduras nam afscheid in tranen, maar ze hadden een geweldig toernooi gespeeld. Heel Joegoslavië rekende op een zege van Spanje op Noord-Ierland, maar wat er het hele toernooi in zat gebeurde: Spanje verloor, door een doelpunt van Gerald Armstrong. De Noord-Ieren lieten zich niet intimideren door het harde spel van Spanje, kregen een omstreden rode kaart tegen en hielden stand. Net als in 1958 haalde Noord-Ierland op hun tweede WK de tweede ronde evenals het beschamende Spanje, dat één doelpunt meer scoorde dan Joegoslavië. Bij Noord-Ierland speelde de jongste speler ooit op een WK: de 17-jarige Norman Whiteside

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland 3 1 2 0 2 1 1 4
Vlag van Spanje Spanje 3 1 1 1 3 3 0 3
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 3 1 1 1 2 2 0 3
Vlag van Honduras Honduras 3 0 2 1 2 3 –1 2



16 juni 1982
21:00 uur
Spanje Vlag van Spanje 1 – 1 Vlag van Honduras Honduras Estadio Luis Casanova, Valencia
Toeschouwers: 49.562
Scheidsrechter: Arturo Ithurralde (ARG)
Roberto López Ufarte Goal 65' (pen.) wedstrijdverslag Goal 8' Héctor Zelaya



17 juni 1982
21:00 uur
Joegoslavië Vlag van Joegoslavië 0 – 0 Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland La Romareda, Zaragoza
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Erik Fredriksson (SWE)
wedstrijdverslag



20 juni 1982
21:00 uur
Spanje Vlag van Spanje 2 – 1 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Estadio Luis Casanova, Valencia
Toeschouwers: 48.000
Scheidsrechter: Henning Lund-Sørensen (DEN)
Juanito Goal 14' (pen.)
Enrique Saura Goal 66'
wedstrijdverslag Goal 10' Ivan Gudelj



21 juni 1982
21:00 uur
Honduras Vlag van Honduras 1 – 1 Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland La Romareda, Zaragoza
Toeschouwers: 15.000
Scheidsrechter: Chan Tam Sun (HKG)
Eduardo Laing Goal 60' wedstrijdverslag Goal 10' Gerald Armstrong



24 juni 1982
21:00 uur
Honduras Vlag van Honduras 0 – 1 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië La Romareda, Zaragoza
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Gastón Castro (CHI)
wedstrijdverslag Goal 88' (pen.) Vladimir Petrović



25 juni 1982
21:00 uur
Spanje Vlag van Spanje 0 – 1 Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Estadio Luis Casanova, Valencia
Toeschouwers: 49.562
Scheidsrechter: Héctor Ortíz (PAR)
wedstrijdverslag Goal 47' Gerald Armstrong

Groep F[bewerken]

Na twee teleurstellende WK's qua veldspel, kon het publiek weer genieten van een swingend Braziliaans voetbalelftal. Vooral het middenveld was ronduit fantastisch met aanvoerder Sócrates, grote ster Zico, verdedigende middenvelder Toninho Cezero en de bij AS Roma spelende Falcao. Net als in 1970 had men weer een zwakke keeper Valdir Peres en de verdediging was meer aanvallend sterk dan verdedigend. In de aanvaller was flankspeler Éder een ware artiest, maar in de aanval ontbrak Careca vanwege een blessure, de veel mindere Serginho verving hem.

In de eerste wedstrijd werd dit Brazilië behoorlijk op de proef gesteld door een sterk spelend Sovjet-Unie, dat op voorsprong kwam dankzij een misser van de keeper. Diep in de tweede helft hadden de Brazilianen de wedstrijd recht gezet dankzij prachtige afstandschoten van Socrates en Eder. Tegen Schotland kwam men snel op achterstand via de Schotse verdediger David Neary, maar daarna overspeelden de Brazilianen de Schotten compleet: 4-1. Ook nu waren er prachtige doelpunten bij: een vrije trap van Zico en een lobje van Eder. De laatste wedstrijd was de makkelijkste: 4-0 tegen Nieuw Zeeland met twee treffers van Zico.

De strijd om de tweede plaats was een spannende strijd tussen Schotland en de Sovjet-Unie. De laatste wedstrijd was een onderlinge wedstrijd tussen beide landen, de Sovjet-Unie had genoeg aan een gelijkspel. In de eerste helft scoorde John Wark een belangrijk snel doelpunt, maar de Schotten konden de voorsprong niet uitbuiten. In de tweede helft trokken de Russen de wedstrijd recht met de tweede doelpunt vlak voor tijd. De Schotten gaven niet op, scoorde nog via Graeme Souness, maar een slotoffensief kon de ware erfgenaam van Lev Yashin Rinat Dasajev niet passeren. De Schotten misten voor de derde keer op rij de tweede ronde dankzij een ongunsig doelsaldo.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Brazilië Brazilië 3 3 0 0 10 2 8 6
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie 3 1 1 1 6 4 2 3
Vlag van Schotland Schotland 3 1 1 1 8 8 0 3
Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland 3 0 0 3 2 12 -10 0



14 juni 1982
21:00 uur
Brazilië Vlag van Brazilië 2 – 1 Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, Sevilla
Toeschouwers: 68.000
Scheidsrechter: Augusto Lamo Castillo (ESP)
Sócrates Goal 75'
Éder Goal 87'
wedstrijdverslag Goal 34' Andriy Bal



15 juni 1982
21:00 uur
Schotland Vlag van Schotland 5 – 2 Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland Estadio La Rosaleda, Málaga
Toeschouwers: 36.000
Scheidsrechter: David Socha (USA)
Kenny Dalglish Goal 18'
John Wark Goal 30'
John Wark Goal 33'
John Robertson Goal 73'
Steve Archibald Goal 79'
wedstrijdverslag Goal 54' Steve Sumner
Goal 65' Steve Wooddin



18 juni 1982
21:00 uur
Brazilië Vlag van Brazilië 4 – 1 Vlag van Schotland Schotland Estadio Benito Villamarín, Sevilla
Toeschouwers: 47.379
Scheidsrechter: Luis Paulino Siles (CRC)
Zico Goal 33'
Oscar Goal 49'
Éder Goal 65'
Falcão Goal 87'
wedstrijdverslag Goal 18' David Narey



19 juni 1982
21:00 uur
Sovjet-Unie Vlag van Sovjet-Unie 3 – 0 Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland Estadio La Rosaleda, Málaga
Toeschouwers: 19.000
Scheidsrechter: Yousef El-Ghoul (LBY)
Yuri Gavrilov Goal 25'
Oleg Blokhin Goal 48'
Sergei Baltacha Goal 69'
wedstrijdverslag



22 juni 1982
21:00 uur
Sovjet-Unie Vlag van Sovjet-Unie 2 – 2 Vlag van Schotland Schotland Estadio La Rosaleda, Málaga
Toeschouwers: 45.000
Scheidsrechter: Nicolae Rainea (ROM)
Aleksandr Chivadze Goal 60'
Ramaz Shengelia Goal 84'
wedstrijdverslag Goal 15' Joe Jordan
Goal 87' Graeme Souness



23 juni 1982
21:00 uur
Brazilië Vlag van Brazilië 4 – 0 Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland Estadio Benito Villamarín, Sevilla
Toeschouwers: 43.000
Scheidsrechter: Damir Matovinović (YUG)
Zico Goal 28'31'
Falcão Goal 55'
Serginho Goal 69'
wedstrijdverslag

Tweede ronde[bewerken]

Groep 1[bewerken]

Het rommelde behoorlijk in het Belgische kamp, Erik Gerets kon niet spelen na zijn botsing met Jean-Marie Pfaff in de wedstrijd tegen Hongarije. Pfaff kon ook niet spelen, maar er gingen geruchten dat Pfaff gepasseerd was vanwege zijn vreemde gedrag na de wedstrijd tegen Hongarije. Zo ging hij doodleuk zitten in de ziekenwagen, die gereserveerd was voor Gerets. Theo Custers verving hem in de wedstrijd tegen Polen, maar hij werd drie keer gepasseerd door de ontketende Zbigniew Boniek, die drie keer scoorde. Boniek hield er een transfer over bij de Italiaanse topclub Juventus.

Omdat de Sovjet-Unie maar met 1-0 van België won, moesten de Russen van Polen winnen om de halve finale te halen. De wedstrijd was beladen: op 13 december 1981 werd de noodtoestand in Polen uitgeroepen om de vrije vakbond Solidarność uit te schakelen. Zeer waarschijnlijk was, dat de communistische regering de maatregel deed onder dwang van de Sovjet-Unie. Meest opmerkelijke van de wedstrijd was een groot spandoek van Solidarność in het Nou Camp Stadion van Barcelona. De wedstrijd viel tegen, de Russen speelden veel minder als in de eerste ronde en de Polen waren gevaarlijker in de counter. De "overwinning" op de Sovjet-Unie zag men als een morele overwinning voor het volk. Polen haalde net als in 1974 de halve finales, maar moest Boniek daarin missen, hij ontving zijn tweede gele kaart.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Polen Polen 2 1 1 0 3 0 3 3
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie 2 1 1 0 1 0 1 3
Vlag van België België 2 0 0 2 0 4 –4 0

28 juni 1982
21:00 uur
België Vlag van België 0 – 3 Vlag van Polen Polen Camp Nou, Barcelona
Toeschouwers: 65.000
Scheidsrechter: Luis Paulino Siles (CRC)
wedstrijdverslag Goal 4' Zbigniew Boniek
Goal 26' Zbigniew Boniek
Goal 53' Zbigniew Boniek



1 juli 1982
21:00 uur
België Vlag van België 0 – 1 Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie Camp Nou, Barcelona
Toeschouwers: 45.000
Scheidsrechter: Michel Vautrot (FRA)
wedstrijdverslag Goal 48' Khoren Oganesian



4 juli 1982
21:00 uur
Polen Vlag van Polen 0 – 0 Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie Camp Nou, Barcelona
Toeschouwers: 65.000
Scheidsrechter: Bob Valentine (SCO)
wedstrijdverslag

Groep 2[bewerken]

Wedstrijden tussen West-Duitsland en Engeland leveren meestal veel spektakel op, maar dat gold niet voor de matige versie van 1982. Engeland was wel wat beter, maar de beste kans kreeg Karl-Heinz Rummenigge vlak voor tijd, hij schoot op de lat. Rummenigge raakte geblesseerd en ontbrak tegen Spanje. Tegen het opnieuw teleurstellende Spanje maakte West-Duitsland het halverwege de tweede helft af: Pierre Littbarski was de grote man met een doelpunt en een assist. De uitslag was 2-1, Spanje was uitgeschakeld en Engeland moest nu met twee doelpunten verschil winnen van Spanje om de Duitsers voor te zijn. Engeland viel wanhopig aan, kreeg wat kansen, maar het leverde geen doelpunten op. De beste kans was voor invaller en sterspeler Kevin Keegan, die het hele toernooi geblesseerd was. Spanje speelde voor het eerst redelijk, maar na de wedstrijd werd bondscoach Santamaría ontslagen.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland 2 1 1 0 2 1 1 3
Vlag van Engeland Engeland 2 0 2 0 0 0 0 2
Vlag van Spanje Spanje 2 0 1 1 1 2 –1 1

28 juni 1982
21:00 uur
Engeland Vlag van Engeland 0 – 0 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland Estadio Santiago Bernabéu, Madrid
Toeschouwers: 90.089
Scheidsrechter: Arnaldo Coelho (BRA)
wedstrijdverslag



2 juli 1982
21:00 uur
Spanje Vlag van Spanje 1 – 2 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland Estadio Santiago Bernabéu, Madrid
Toeschouwers: 90.000
Scheidsrechter: Paolo Casarin (ITA)
Jesús María Zamora Goal 82' wedstrijdverslag Goal 60' Pierre Littbarski
Goal 75' Klaus Fischer



5 juli 1982
21:00 uur
Spanje Vlag van Spanje 0 – 0 Vlag van Engeland Engeland Estadio Santiago Bernabéu, Madrid
Toeschouwers: 75.000
Scheidsrechter: Alexis Ponnet (BEL)
wedstrijdverslag

Groep 3[bewerken]

Terwijl het grote stadion van Nou Camp halfvol liep voor wedstrijden als Polen-Sovjet-Unie, vonden in het veel kleinere Sarrià stadion van Barcelona drie geweldige krakers plaats, waar twee oud-wereldkampioenen (Italië en Brazilië) en regerend wereldkampioen Argentinië vochten om een plek in de halve finale. Na een waardeloze eerste ronde gaf niemand een cent voor de kansen van Italië tegen Argentinië, maar coach Enzo Bearzot beriep zich op het aloude catenaccio-systeem, het liet Argentinië de wedstrijd domineren en zinspeelde op uitvallen. Twee maal was Italië in de tegenaanval succesvol via Marco Tardelli en linksback Antonio Cabrini en won daardoor met 2-1. Interessanter was het duel binnen het duel: Bearzot offerde de keiharde Marco Gentile op om Diego Maradona overal te schaduwen, waar Maradona liep was ook Gentile. Omdat Maradona niet werd beschermd door de scheidsrechter, kon Gentile zich ongegeneerd uitleven en had eigenlijk een rode kaart moeten krijgen, hij kreeg slechts geel. De tactiek werkte wel, Maradona raakte gefrustreerd, kreeg zelf ook een gele kaart en kwam niet verder dan een vrije trap op de paal.

De Brazilianen hadden een totaal andere benadering om de Argentijnen te bestrijden. De strijd was gelijkwaardig, maar de extra klasse van de Brazilianen gaf de doorslag. De doelpunten waren allemaal weer prachtig: Zico scoorde na een geweldige vrije trap van Éder, Serginho scoorde na prachtig voorbereidend werk van Éder, Zico en Falcāo en verdediger Junior maakte het derde doelpunt na imponerend combinatie-spel met Zico. Mardona verzoop bij al dat geweld, probeerde nog een strafschop te versieren, raakte gefrustreerd en werd vijf minuten voor tijd uit het veld gestuurd na een ordinaire schop op Batista. De Brazilianen waren wel erg nonchalant in de verdediging, gaven veel kansen weg en de tegentreffer van Ramon Diaz was een weggevertje.

In het beslissende duel had Brazilië genoeg aan een gelijkspel zich te plaatsen voor de halve finale. Uiteraard speelde Brazilië op de aanval, maar Enzo Bearzot had weer een aangepaste tactiek: Italië ging ook aanvallen. Na vijf minuten scoorde de verguisde spits Paolo Rossi, nadat hij vrij gelaten werd door de fragiele Braziliaanse verdedeging. Nadat Serginho op kinderlijke wijze een kans miste, scoorde Socrates de gelijkmaker door doelman Dino Zoff door de benen te spelen. Toninho Cerezo verpestte het feestje door op kinderlijke wijze de bal naar Rossi te spelen: 2-1 voor Italië bij de rust. In de tweede helft steeg de al 40-jarige Dino Zoff tot grote hoogte, maar hij was kansloos op een schot van de in Italië (AS Roma) spelende Falcão. Brazilië had nu 20 minuten de tijd de wedstrijd rustig uit te spelen, maar het bleef aanvallen. Uit een hoekschop kwam de beslissende dreun: Rossi was opnieuw vrijgelaten en hij reageerde weer vlijmscherp: 3-2 voor Italië. In de fantastische wedstrijd was nog genoeg opwinding in de slotfase: binnen een minuut werd een doelpunt van Antognoni afgekeurd vanwege randje buitenspel en redde Zoff op onnavolgbare wijze een kopkans van Oscar net voor de doellijn. In de blessuretijd redde Zoff opnieuw fabuleus op een swingende hoekschop van Éder. Het bleef 3-2 voor Italië, heel de wereld treurde vanwege het prachtige spel van de Brazilianen, maar de zwakke plekken van het team waren beslissend: de zwakke verdediging en een zwakke spits. Rossi transformeerde zichzelf tot de grote held van Italië na al zijn zwakke wedstrijden in het begin van het toernooi.


Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Italië Italië 2 2 0 0 5 3 2 4
Vlag van Brazilië Brazilië 2 1 0 1 5 4 1 2
Vlag van Argentinië Argentinië 2 0 0 2 2 5 –3 0

29 juni 1982
17:15 uur
Italië Vlag van Italië 2 – 1 Vlag van Argentinië Argentinië Estadio Sarrià, Barcelona
Toeschouwers: 43.000
Scheidsrechter: Nicolae Rainea (ROM)
Marco Tardelli Goal 55'
Antonio Cabrini Goal 67'
wedstrijdverslag Goal 83' Daniel Passarella



2 juli 1982
17:15 uur
Brazilië Vlag van Brazilië 3 – 1 Vlag van Argentinië Argentinië Estadio Sarrià, Barcelona
Toeschouwers: 43.000
Scheidsrechter: Mario Rubio Vázquez (MEX)
Zico Goal 11'
Serginho Goal 66'
Júnior Goal 75'
wedstrijdverslag Goal 89' Ramón Díaz



5 juli 1982
17:15 uur
Italië Vlag van Italië 3 – 2 Vlag van Brazilië Brazilië Estadio Sarrià, Barcelona
Toeschouwers: 44.000
Scheidsrechter: Abraham Klein (ISR)
Paolo Rossi Goal 5'
Paolo Rossi Goal 25'
Paolo Rossi Goal 74'
wedstrijdverslag Goal 12' Sócrates
Goal 68' Falcao

Groep 4[bewerken]

Groep 4 was verreweg de minst interessantste groep van de tweede ronde, maar was toch de moeite waard vanwege het spel van de Fransen. Zonder hun sterspeler Michel Platini boekte Frankrijk een 1-0 overwinning op Oostenrijk dankzij een vrije trap van Bernard Genghini. Daarna boekte de ploeg een ruime overwinning op de dappere Noord-Ieren, 4-1 met twee doelpunten van Dominique Rocheteau en de uitblinkende Alain Giresse. Het sterkste onderdeel van de Fransen was het middenveld, waar net als bij Brazilië allemaal echte voetballers waren opgesteld. Naast Platini, Genghini en Giresse was dat ook de oorspronkelijk uit Mali afkomstige technische loopwonder Jean Tigana.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Frankrijk Frankrijk 2 2 0 0 5 1 4 4
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 2 0 1 1 2 3 –1 1
Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland 2 0 1 1 3 6 –3 1

28 juni 1982
17:15 uur
Frankrijk Vlag van Frankrijk 1 – 0 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Estadio Vicente Calderón, Madrid
Toeschouwers: 37.000
Scheidsrechter: Károly Palotai (HUN)
Bernard Genghini Goal 39' wedstrijdverslag



1 juli 1982
17:15 uur
Oostenrijk Vlag van Oostenrijk 2 – 2 Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland Estadio Vicente Calderón, Madrid
Toeschouwers: 20.000
Scheidsrechter: Adolf Prokop (DDR)
Bruno Pezzey Goal 50'
Reinhold Hintermaier Goal 68'
wedstrijdverslag Goal 27' Billy Hamilton
Goal 75' Billy Hamilton



4 juli 1982
17:15 uur
Noord-Ierland Vlag van Noord-Ierland 1 – 4 Vlag van Frankrijk Frankrijk Estadio Vicente Calderón, Madrid
Toeschouwers: 37.000
Scheidsrechter: Alojzy Jarguz (POL)
Gerry Armstrong Goal 75' wedstrijdverslag Goal 33' Alain Giresse
Goal 46' Dominique Rocheteau
Goal 68' Dominique Rocheteau
Goal 80' Alain Giresse

Knockoutfase[bewerken]

Halve finales[bewerken]

In een opnieuw halfvol Nou Camp boekte Italië een regelmatige overwinning op Polen dankzij twee doelpunten van Paolo Rossi. Bij Polen was Zbigniew Boniek geschorst en hij werd node gemist, want Polen ontbeerde alle creativiteit. Bij Italië was zijn eventuele bewaker Marco Gentile geschorst, de pas 19-jarige Giuseppe Bergomi verving hem zeer verdienstelijk. Het was een wedstijd zonder veel hoogtepunten.

De andere halve finale was een ware thriller tussen West-Duitsland en Frankrijk in Sevilla. Het was ook een clash tussen twee verschillende stijlen: het mooie Franse voetbal tegen de onverzettelijke Duitsers. De eerste slag was voor de Duitsers: Pierre Littbarski scoorde vlak nadat hij op de lat had geschoten. Frankrijk maakte voor de rust gelijk via een strafschop van Michel Platini. Vroeg in de tweede helft was er het moment van de wedstrijd, misschien wel van het hele toernooi: invaller Patrick Battiston werd gelanceerd door Platini en kwam alleen voor doelman Harald Schumacher te staan. Battiston miste, maar werd bovendien genadeloos onderuit getorpereerd door Schumacher, die zijn heup in het gezicht van Battistion plantte. De Nederlandse scheidsrechter Charles Corver floot niet eens voor een overtreding en Schumacher stond doodleuk klaar om de uittrap te nemen, terwijl Battiston per brancard werd afgevoerd. De Franse bondscoach Michel Hidalgo moest voor de tweede keer wisselen, terwijl de Duitse bondscoach Jupp Derwall nog alle mogelijkheden had te wisselen, een groot voordeel. De Fransen bleven beter in de tweede helft en in de laatste minuut ontsnapte West-Duitsland door een fraai schot van verdediger Manuel Amoros op de lat.

In de verlenging leken de Fransen toe te slaan door een 3-1 voorsprong te nemen dankzij doelpunten van Marius Trésor en Alain Giresse. De Duitsers hadden nog een geheim wapen op de bank zitten: de niet fitte Karl-Heinz Rummenigge.Hij viel in en dat had invloed op zowel tegenstander als teamgenoten. Hij scoorde snel de aansluittreffer. In de tweede verlenging scoorde Klaus Fischer de gelijkmaker via een acrobatische omhaal. De vermoeide Fransen haalden moeizaam het einde van de wedstrijd en voor de eerste keer in de historie van het Wereld kampioenschap moest een wedstijd beslist worden via strafschoppen. Ook nu was er weer genoeg dramatiek: de eerste misser was van Uli Stielike namens Duitsland en de speler eas ontroostbaar. De Spaanse televisie richtte zich volledig op het leed van de bij Real Madrid spelende verdediger, terwijl ondertussen Schumacher de strafschop van Didier Six stopte. Daarna waren alle strafschoppen raak en moesten beide een strafschop per keer nemen. Schumacher stopte de strafschop van Maxime Bossis, nota bene de invaller van Battiston en Horst Hrubesch schoot Duitsland naar de finale. Schumacher werd de helft van de avond. Toen een franse journalist hem confronteerde met de situatie rond Battiston zei Schumacher doodleuk, dat hij twee kronen zou betalen voor de gemiste tanden. Later bleek dat Battiston ook een gebroken kaak, een hersenschudding en een gebroken ruggenwervel had opgelopen. Ook scheidsrechter Corver was de gevierde man naar de wedstrijd, tot de Franse televisie via eindeloze herhalingen van het incident aantoonden hoe verkeerd hij de situatie beoordeelde.



8 juli 1982
17:15 uur
Polen Vlag van Polen 0 – 2 Vlag van Italië Italië Camp Nou, Barcelona
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: Juan Cardellino (URU)
wedstrijdverslag Goal 22' Paolo Rossi
Goal 73' Paolo Rossi



8 juli 1982
21:00 uur
West-Duitsland Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 3 – 3
(n.v.)
Vlag van Frankrijk Frankrijk Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, Sevilla
Toeschouwers: 63.000
Scheidsrechter: Charles Corver (NED)
Pierre Littbarski Goal 17'
Karl-Heinz Rummenigge Goal 102'
Klaus Fischer Goal 108'
wedstrijdverslag Goal 26' (pen.) Michel Platini
Goal 92' Marius Trésor
Goal 98' Alain Giresse
  Strafschoppen  
Manfred Kaltz Gescoord met penalty
Paul Breitner Gescoord met penalty
Uli Stielike Gemiste strafschop (saved)
Pierre Littbarski Gescoord met penalty
Karl-Heinz Rummenigge Gescoord met penalty
Horst Hrubesch Gescoord met penalty
5 – 4 Gescoord met penalty Alain Giresse
Gescoord met penalty Manuel Amoros
Gescoord met penalty Dominique Rocheteau
Gemiste strafschop (saved) Didier Six
Gescoord met penalty Michel Platini
Gemiste strafschop (saved) Maxime Bossis


Troostfinale[bewerken]


10 juli 1982
20:00 uur
Frankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 3 Vlag van Polen Polen Estadio José Rico Pérez, Alicante
Toeschouwers: 28.000
Scheidsrechter: António Garrido (POR)
René Girard Goal 13'
Alain Couriol Goal 72'
wedstrijdverslag Goal 40' Andrzej Szarmach
Goal 44' Stefan Majewski
Goal 46' Janusz Kupcewicz


Finale[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Finale wereldkampioenschap voetbal 1982 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

11 juli 1982
20:00 uur
Italië Vlag van Italië 3 – 1 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland Estadio Santiago Bernabéu, Madrid
Toeschouwers: 90.000
Scheidsrechter: Arnaldo Coelho (BRA)
Paolo Rossi Goal 56'
Marco Tardelli Goal 69'
Alessandro Altobelli Goal 81'
wedstrijdverslag Goal 83' Paul Breitner

Kampioen[bewerken]

1982 Wereldkampioen
Italië
ITALIЁ
Derde titel

Topscorers[bewerken]

No. Naam D W D/W¹ Land
1. Paolo Rossi 6 Vlag van Italië Italië
2. Karl-Heinz Rummenigge 5 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland
3. Zico 4 Vlag van Brazilië Brazilië
Zbigniew Boniek 4 Vlag van Polen Polen
5. Falcão 3 Vlag van Brazilië Brazilië
Alain Giresse 3 Vlag van Frankrijk Frankrijk
Lászlo Kiss 3 Vlag van Hongarije Hongarije
Gerald Armstrong 3 Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland

Statistieken[bewerken]

Aantal wedstrijden 52
Totaal aantal doelpunten 144
Eigen doelpunten 1
Aantal rode kaarten 5
Aantal gele kaarten 98
Doelpuntgemiddelde per wedstrijd 2,77
Toeschouwerstotaal 1.856.277
Toeschouwersgemiddelde 35.698

WK 1982 in beeld[bewerken]

Film[bewerken]

Van dit WK is een officiële film gemaakt onder de titel G'olé; de filmmuziek was van Rick Wakeman.

Bronnen, noten en/of referenties