Wereldkampioenschap voetbal 1978 (kwalificatie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

106 teams schreven zich in voor het Wereldkampioenschap voetbal 1978. Gastland Argentinië en titelverdediger West-Duitsland waren automatisch geplaatst.

UEFA[bewerken]

Groep 1[bewerken]

In feite was plaatsing in de eerste wedstrijd beslist, toen Polen in Lissabon Portugal met 0-2 versloeg dankzij twee goals van Lato. Polen plaatste zich definitief dankzij een 1-1 gelijkspel in de return, waarbij Deyna rechtstreeks scoorde uit een hoekschop. Polen leek sterker dan vier jaar geleden met de grote afwezige van toen Lubañski weer fit en het ontluikende talent van Boniek.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Polen Polen 6 5 1 0 17 4 11
Vlag van Portugal Portugal 6 4 1 1 12 6 9
Vlag van Denemarken Denemarken 6 2 0 4 14 12 4
Vlag van Cyprus Cyprus 6 0 0 6 3 24 0

Wedstrijden groep 1

Groep 2[bewerken]

Groep 2 was een strijd tussen twee landen, die al een aantal jaren moeizaam presteerden en met nieuwe, veelbelovende lichtingen nieuwe hoop hadden. Het Engelse clubvoetbal stond op de bres van veel succes in de Europa Cup der Landskampioenen. Engeland hoopte te profiteren van het spel van met name Kevin Keegan, de grote man in de finale van FC Liverpool tegen Borussia Mönchengladbach. De UEFA Cup werd in dat jaar (1977) gewonnen door FC Juventus, de hofleverancier van het Italiaans voetbalelftal.

Het was zaak voor de Engelsen en Italianen om zoveel mogelijk te scoren tegen de "kleintjes" in deze groep, Finland en Luxemburg. Dat deden de Italianen aanzienlijk beter dan de Engelsen. In het begin van de cyclus won Italië het onderlinge duel in Rome door goals van Giancarlo Antognoni en Roberto Bettega. Engeland had nu een monsterzege nodig tegen Italië om nog een kans te maken: het werd "slechts" 2-0 door goals van Keegan en Trevor Brooking. Italië had nu genoeg aan een zege tegen Luxemburg om op doelsaldo de eindronde te halen, het werd 3-0 voor de "Squarda Azzuri". Engeland plaatse zich voor de vierde achtereenvolgende keer niet voor een eindronde van een EK of WK.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Italië Italië 6 5 0 1 18 4 10
Vlag van Engeland Engeland 6 5 0 1 15 4 10
Vlag van Finland Finland 6 2 0 4 11 16 4
Vlag van Luxemburg Luxemburg 6 0 0 6 2 22 0

Italië kwalificeerde zich op basis van doelpuntensaldo

Wedstrijden groep 2

Groep 3[bewerken]

In deze groep was Oost-Duitsland vooraf de grote favoriet, het won in 1974 op het WK van West-Duitsland en werd in 1976 Olympisch kampioen, een weliswaar gedevalueerd toernooi, omdat alleen amateurs mee mochten doen (alleen Oost-Europese ploegen waren op oorlogssterkte) , maar men versloeg wel het sterke Polen in de finale. De grote tegenstrever was Oostenrijk, dat eindelijk weer een talentvolle generatie had met aanvaller Hans Krankl en spelverdeler Herbert Prohaska als belangrijkste spelers.

Oost-Duitsland stond meteen op een achterstand door thuis gelijk te spelen tegen Turkije. De twee wedstrijden tussen Oost-Duitsland en Oostenrijk eindigden beiden in een 1-1 gelijkspel, de beslissing moest komen in de uitwedstrijd van Oostenrijk tegen het ook nog kansrijke Turkije. Voor 60.000 toeschouwers in Izmir scoorde Prohaska de enige treffer, Oost-Duitsland was zonder te verliezen niet gekwalificeerd voor de eindronde en Oostenijk deed voor het eerst sinds 1958 weer mee.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 6 4 2 0 14 2 10
Vlag van Duitse Democratische Republiek DDR 6 3 3 0 15 4 9
Vlag van Turkije Turkije 6 2 1 3 9 5 5
Vlag van Malta Malta 6 0 0 6 0 27 0

Wedstrijden in groep 3

Groep 4[bewerken]

In België was de schrik groot, België moest voor de derde achtereenvolgende keer kwalificatie voor een groot toernooi afdwingen tegen de "grote buur" Nederland. België had een talentvolle lichting met onder andere doelman Jean-Marie Pfaff en middenvelder Ludo Coeck, Anderlecht en Club Brugge haalden Europa Cup finales en het Nederlands clubvoetbal was op zijn retour. Nederland kon wel nog steeds profiteren van zijn "gouden generatie" onder regie van FC Barcelona-vedette Johan Cruijff.

De Belgen kregen hoop, toen Nederland zeer onverwachts in Amsterdam met 2-2 gelijk speelde tegen Noord-Ierland, waar nog één keer George Best glorieerde als in zijn beste jaren. Echter, in de "hel van Deurne" (Antwerpen) maakte Nederland duidelijk wie de beste was, 0-2 door goals van Johnny Rep en Johan Cruijff. In de return had Nederland genoeg aan een gelijkspel, na vier minuten scoorde René van de Kerkhof, waarna de wedstrijd niets leuks meer opleverde. De Belgische bondscoach Guy Thys kon rustig werken aan nieuw succesvol Belgisch elftal.

Nederland besloot voor het WK opnieuw een supervisor op te stellen, Ernst Happel, nota bene de coach van Club Brugge. Voor meer beroering zorgde de aankondiging dat Johan Cruijff niet mee zou gaan naar het WK. Algemeen ging men ervan uit, Dat Cruijff niet mee mocht van zijn vrouw vanwege het "zwembadincident" op het WK in 1974, vele jaren later bleek dat Cruijff niet mee ging, omdat zijn gezin gegijzeld was geweest in Barcelona. Een kaartenactie en een single van Vader Abraham ("trek Cruijff over de streep") mochten niet baten.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Nederland Nederland 6 5 1 0 11 3 11
Vlag van België België 6 3 0 3 7 6 6
Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland 6 2 1 3 7 6 5
Vlag van IJsland IJsland 6 1 0 5 2 12 2

Wedstrijden in groep 4

Groep 5[bewerken]

Na jaren van misère was er weer hoop in het Franse voetbal. Er ontstond een nieuwe veelbelovende lichting, AS Saint-Étienne was een Europese topclub en bij AS Nancy brak Michel Platini door. De Fransen begonnen goed in de uitwedstrijd tegen Bulgarije met een gelijkspel (2-2 na een 0-2 voorsprong). Aangezien Bulgarije beter presteerde tegen Ierland dan de Fransen, moest Frankrijk in Parijs winnen. Frankrijk won met 3-1 (met goals van Platini en Dominique Rocheteau). Frankrijk plaatste zich voor het eerst sinds 1966 voor het WK en de Bulgaren bleven voor het eerst thuis sinds 1962.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Frankrijk Frankrijk 4 2 1 1 7 4 5
Vlag van Bulgarije (1971-1990) Bulgarije 4 1 2 1 5 6 4
Vlag van Ierland Ierland 4 1 1 2 2 4 3

Wedstrijden in groep 5

Groep 6[bewerken]

Het Zweedse voetbal was al op zijn retour, maar had erg veel geluk met de loting. Zwitserland en Noorwegen waren geen sterke voetballanden en Zweden plaatste zich probleemloos.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Zweden Zweden 4 3 0 1 7 4 6
Vlag van Noorwegen Noorwegen 4 2 0 2 3 4 4
Vlag van Zwitserland Zwitserland 4 1 0 3 3 5 2

Wedstrijden in groep 6

Groep 7[bewerken]

Tsjecho-Slowakije zorgde voor een grote verrassing door in 1976 Europees Kampioen te worden ten koste van grote landen als Nederland en West-Duitsland. Het begon deze campagne probleemloos met een 2-0 zege op Schotland, maar verslikte zich pijnlijk in Wales: 3-0. Na een 3-1 zege van Schotland op de ontgoochelde Tsjechen en Slowaken had Schotland in de uitwedstrijd tegen Wales aan een punt genoeg, bij winst van Wales was alles nog mogelijk. Er was veel belangstelling voor deze "derby" en de wedstrijd werd op Anfield Road in Liverpool gespeeld. Voor 50.000 toeschouwers won Schotland in de slotfase: 2-0 door onder andere een goal van Kenny Dalglish, de spits van FC Liverpool.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Schotland Schotland 4 3 0 1 6 3 6
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije 4 2 0 2 4 6 4
Vlag van Wales Wales 4 1 0 3 3 4 2

Wedstrijden in groep 7

Deze wedstrijd werd op neutrale bodem gespeeld omdat Wales in een groter stadion wilde spelen.

Groep 8[bewerken]

Voor de derde achtereenvolgende keer zaten Spanje en Joegoslavië bij elkaar in de WK-kwalificatie groep, de eerste keer lieten beide landen zich verrassen door België. Nu leek het erop dat deze rol werd overgenomen door Roemenië, dat voortvarend begon met een thuiszege op Spanje en een uitzege op Joegoslavië. Echter, na een ingecalculeerde nederlaag tegen Spanje in Madrid volgde een deceptie in de thuiswedstrijd tegen het nog puntloze Joegoslavië: 4-6 na een 3-2 voorsprong voor rust. Roemenië was nu uitgeschakeld en Joegoslavië had nu aan een 2-0 zege thuis tegen Spanje genoeg zich te plaatsen op doelsaldo. In een intense wedstrijd liet Spanje zich voor 60.000 toeschouwers niet gek maken en won met 1-0 door een goal van Cano. Spanje plaatste zich voor de eerste keer sinds 1966 weer voor een WK.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Historische vlag van Spanje Spanje 4 3 0 1 4 1 6
Vlag van Roemenië Roemenië 4 2 0 2 7 8 4
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 4 1 0 3 6 8 2

Wedstrijden in groep 8

Groep 9[bewerken]

Er bestond het risico dat de Sovjet-Unie weer moest spelen tegen een militaire ploeg uit Zuid-Amerika en net als in 1974 en zich weer moest terugtrekken. Zover kwam het niet, want de Sovjet-Unie verslikte zich in beide uitwedstrijden tegen Hongarije en Griekenland. Aangezien Hongarije begon met een gelijkspel in Griekenland, konden de Hongaren het in het eigen NEP-stadion in Boedapest afmaken. Het werd 3-0 voor Hongarije, dat een nieuwe talentvolle lichting had onder aanvoering van Tibor Nyilasi en András Törőcsik. Ze moesten nu spelen voor een ticket tegen de nummer drie van Zuid-Amerika.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Hongarije Hongarije 4 2 1 1 6 4 5
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie 4 2 0 2 5 3 4
Vlag van Griekenland Griekenland 4 1 1 2 2 6 3

Hongarije gaat naar de intercontinentale eindronde.

Wedstrijden in groep 9

CONMEBOL[bewerken]

  • Eerste ronde: De 9 teams worden in 3 groepen van 3 verdeeld, de groepswinnaars gaan naar de finale.
  • Finaleronde: De 3 overgebleven teams spelen in groepsfase, de 1ste en 2de kwalificeren zich automatisch, de nummer 3 gaat naar de intercontinentale eindronde met een team uit Europa.

Eerste Ronde[bewerken]

Groep 1[bewerken]

Na het desastreuze WK in 1974 , waar Brazilië meer schopte dan voetbalde, had men duidelijk een mindere lichting dan in 1970. Een 0-0 gelijkspel tegen Colombia was een zwakke start en gaf de Paraguayen hoop, want zij wonnen wel in Colombia. Bij de volgende wedstrijden (thuiswedstrijden tegen Colombia) was dat voordeel alweer weg, Paraguay speelde met 1-1 gelijk, terwijl Brazilië met 6-0 duidelijk te sterk was (met goals van de enige overgebleven ster van het WK in 1970 Roberto Rivelino en het grote talent Zico). Bij de wedstrijden tegen Paraguay kwam Brazilië goed weg: 0-1 in Asunción door een eigen doelpunt en een benauwd 1-1 gelijkspel in Rio de Janeiro. Brazilie plaatse zich voor de tweede ronde, maar men was niet tevreden, coach Osvaldo Brandão werd ontslagen en vervangen door Cláudio Coutinho. Hij was ervan overtuigd, dat alleen een "Europese" manier van spelen Brazilië weer succesvol kon zijn.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Brazilië Brazilië 4 2 2 0 8 1 6
Vlag van Paraguay Paraguay 4 1 2 1 3 3 4
Vlag van Colombia Colombia 4 0 2 2 1 8 2

Wedstrijden in groep 1

Groep 2[bewerken]

Uruguay was een land met een rijke voetbalhistorie, het was twee keer wereldkampioen en was sinds 1962 deelnemer aan het WK. In de jaren zeventig had het land een mindere lichting, het WK in 1974 werd een grote flop en men begon zeer slecht aan deze WK-campagne. Het speelde gelijk tegen het zwakke Venezuela (het eerste punt van deze ploeg ooit) en verloor van Bolivia. Bolivia won vervolgens twee keer van Venezuela en het grote voetballand Uruguay was uitgeschakeld. Het volstrekt onbekende Bolivia moest het nu waarmaken in de tweede ronde.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Bolivia Bolivia 4 3 1 0 8 3 7
Vlag van Uruguay Uruguay 4 1 2 1 5 4 4
Vlag van Venezuela Venezuela 4 0 1 3 2 8 1

Wedstrijden in groep 2

Groep 3[bewerken]

Net als voor kwalificatie voor het WK in 1974 mochten Peru en Chili uitmaken, welk land in ieder geval thuis moest blijven, in 1974 won Chili. Het was ook een clash tussen het aanvallende voetbal van Peru en het harde, verdedigende voetbal van Chili. Peru begon slordig met puntverlies in Ecuador, maar een gelijkspel in Chili was prima. In Lima maakte Peru het af: 2-0 met onder andere een doelpunt van Barcelona-speler Hugo Sotil. Grote vedette van het team was nog steeds Teófilo Cubillas, de grote man van het Peruaanse team, dat zo verraste op het WK in Mexico.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Peru Peru 4 2 2 0 8 2 6
Vlag van Chili Chili 4 2 1 1 5 3 5
Vlag van Ecuador Ecuador 4 0 1 3 1 9 1

Wedstrijden in groep 3

Finale[bewerken]

De finale-groep werd in Cali in Colombia gespeeld. De twee beste van de drie konden zich plaatsen, maar van echte strijd was geen sprake. Bolivia werd met maar liefst 8-0 en 5-0 verslagen door respectievelijk Brazilië (vier goals van Zico) en Peru (twee goals van Cubillas). Bolivia kreeg nog een herkansing tegen Hongarije. Brazilië won het mini-toernooi door met 1-0 van Peru te winnen.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Brazilië Brazilië 2 2 0 0 9 0 4
Vlag van Peru Peru 2 1 0 1 5 1 2
Vlag van Bolivia Bolivia 2 0 0 2 0 13 0

Brazilië en Peru zijn gekwalificeerd. Bolivia gaat naar de intercontinentale eindronde.

Finale wedstrijden

CONCACAF[bewerken]

Honduras trok zich terug. De overige 16 teams werden in 3 geografische zones verdeeld.

In de eerste ronde waren er weinig verrassingen. In vergelijking met de deelnemers van de vorige finale-poule werd Trinidad en Tobago verrassend verslagen door Suriname. Honduras trok zich terug en hun plaats werd overgenomen door El Salvador. De Caribbische zone leverde één plaats in ten gunste van de Noord-Amerikaanse zone, Canada veroverde die plaats in een beslissingswedstrijd tegen de Verenigde Staten. Mexico, Haïti en Guatemala plaatste zich opnieuw voor de finale-poule, die in Mexico werd gehouden.

Noord-Amerikaanse zone[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Mexico Mexico 4 1 2 1 3 1 4
Vlag van Canada Canada 4 1 2 1 2 3 4
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 4 1 2 1 3 4 4

Wedstrijden

Mexico mocht al zeker naar de volgende ronde. Canada en de Verenigde Staten hadden hetzelfde doelsaldo en op neutraal terrein in Port-au-Prince, Haïti werd een beslissende wedstrijd gespeeld.

Canada naar de volgende ronde.

Centraal-Amerikaanse zone[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Guatemala Guatemala 6 3 2 1 15 6 8
Vlag van El Salvador El Salvador 6 2 3 1 10 7 7
Vlag van Costa Rica Costa Rica 6 1 4 1 8 6 6
Vlag van Panama Panama 6 1 1 4 7 21 3

Guatemala en El Salvador naar de volgende ronde.

Wedstrijden

Caribbische zone[bewerken]

Groep A[bewerken]

Eerste ronde[bewerken]

Suriname naar de 2de ronde

Omdat beide teams hetzelfde doelsaldo hadden werd een beslissende wedstrijd gespeeld.

Trinidad & Tobago naar de 2de ronde

Tweede ronde[bewerken]

Omdat beide teams hetzelfde doelsaldo hadden werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Cayenne, Frans-Guyana.

Groep B[bewerken]

Voorronde[bewerken]

Haïti naar de eerste ronde

Eerste ronde[bewerken]

Haïti naar de tweede ronde

Cuba naar de tweede ronde

Tweede ronde[bewerken]

Omdat beide teams hetzelfde doalsaldo hadden werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Panama-Stad, Panama.

Haïti naar de finaleronde.

Finale[bewerken]

Mexico was gebrand de schande van het kwalificatie-toernooi van 1974 uit te wissen, toen het achter Haïti eindigde. De organisatie was wel zo onhandig het toernooi te beginnen met de wedstrijd Mexico-Haïti en dat was eigenlijk al de finale: 4-1 voor Mexico. De andere ploegen figureerden slechts en Mexico won al zijn wedstrijden. Topscorer van het toernooi was Hugo Sanchez. de spits die later forure zou maken bij Real Madrid.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Mexico Mexico 5 5 0 0 20 5 10
Vlag van Haïti Haïti 5 3 1 1 6 6 7
Vlag van El Salvador El Salvador 5 2 1 2 8 9 5
Vlag van Canada Canada 5 2 1 2 7 8 5
Vlag van Guatemala Guatemala 5 1 1 3 8 10 3
Vlag van Suriname Suriname 5 0 0 5 6 17 0

Wedstrijden in de finale

CAF[bewerken]

Alle ploegen, die de finale-poule in 1973 haalden, werden nu voortijdig uitgeschakeld. Marokko werd na strafschoppen uitgeschakeld door Tunesië, eerder edities (1962/1970) werd Tunesië steeds na loting uitgeschakeld. In de tweede ronde trok de winnaar van 1973 Zaïre zich terug ten gunste van Nigeria, in de derde ronde verloor Zambia van Egypte.

Voorronde[bewerken]

Sierra Leone gaat naar de eerste ronde.

Opper-Volta gaat naar de eerste ronde.

Eerste ronde[bewerken]

Algerije gaat naar de tweede ronde.

Na de penalty's in de 2de wedstrijd die Tunesië met 4 -2 won gingen ze naar de tweede ronde.

Togo gaat naar de tweede ronde.

De stand was gelijk, in Lomé, Togo werd op neutraal terrein de beslissende wedstrijd gespeeld.

Guinee gaat naar de tweede ronde;

Nigeria gaat naar de tweede ronde.

Congo gaat naar de tweede ronde.

Ivoorkust gaat naar de tweede ronde.

Egypte gaat naar de tweede ronde.

Zambia gaat naar de tweede ronde.

De Centraal-Afrikaanse Republiek, Soedan en Tanzania trokken zich terug waardoor hun tegenstanders Zaïre, Kenia en Oeganda rechtstreeks naar de tweede ronde mochten.

Tweede ronde[bewerken]

Tunesië gaat naar de derde ronde.

Guinee gaat naar de derde ronde.

Ivoorkust gaat naar de derde ronde.

Egypte gaat naar de derde ronde.

Zambia gaat naar de derde ronde.

Zaïre trok zich terug waardoor Nigeria automatisch naar de derde ronde ging.

Derde ronde[bewerken]

Tunesië gaat naar de finaleronde.

Nigeria gaat naar de finaleronde.

Egypte gaat naar de finaleronde.

Finaleronde[bewerken]

Wisselende kansen in deze groep. Nigeria begon de campagne sterk met een 4-0 zege op Egypte en een gelijkspel in Tunesië. De returns gingen allebei verloren, vooral de thuiswedstrijd tegen Tunesië was onnodig door een volslagen, onnodig eigen doelpunt. Vervolgens leek Egypte weer de beste kansen te hebben na een 3-2 zege op Tunesië. Een gelijkspel zou genoeg zijn voor de Egyptenaren, maar Tunesië liet duidelijk blijken wie de sterkste was in de return: 4-1. Tunesie ging naar het WK om het continent Afrika waardiger te vertegenwoordigen dan de "soap" van Zaïre vier jaar eerder.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Tunesië Tunesië 4 2 1 1 7 4 5
Vlag van Egypte Egypte 4 2 0 2 7 11 4
Vlag van Nigeria Nigeria 4 1 1 2 5 4 3

Wedstrijden in de finaleronde

AFC & OFC[bewerken]

Van de landen, die zich plaatsten voor de finale-rondes in 1974 plaatste alleen Israēl zich niet, hetgeen ervoor zorgde dat geen boycot mogelijk was van de Arabische landen om te spelen tegen Israël zoals in 1958. Zuid-Korea won het beslissende duel met 3-1 in Seoul dankzij twee goals in de slotfase. De winnaar van 1974 Australië hield Nieuw Zeeland net voor zich en verder plaatsten Iran, Koeweit en Hong Kong zich voor de finale-poule.

Groep 1[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Hongkong Hongkong 4 2 2 0 9 5 6
Vlag van Singapore Singapore 4 2 1 1 5 6 5
Vlag van Maleisië Maleisië 4 1 2 1 7 6 4
Vlag van Indonesië Indonesië 4 1 1 2 7 7 3
Vlag van Thailand Thailand 4 1 0 3 8 12 2

Wedstrijden in groep 1

Op voorhand was beslist dat de top 2 elkaar zou bekampen voor de finaleplaats

Groep 2[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea 4 2 2 0 4 1 6
Vlag van Israël Israël 4 2 1 1 5 3 5
Vlag van Japan Japan 4 0 1 3 0 5 1

Wedstrijden in groep 2

Groep 3[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Iran Iran 4 4 0 0 8 0 8
Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië 4 1 0 3 3 7 2
Vlag van Syrië Syrië 4 1 0 3 2 3 2

Wedstrijden in groep 3

Groep 4[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Koeweit Koeweit 4 4 0 0 10 2 8
Vlag van Bahrein Bahrein 4 1 0 3 4 6 2
Vlag van Qatar Qatar 4 1 0 3 3 9 2

Wedstrijden in groep 4

Groep 5[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Australië Australië 4 3 1 0 9 3 7
Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland 4 2 1 1 14 4 5
Vlag van Chinees Taipei Chinees Taipei 4 0 0 4 1 17 0

Wedstrijden in groep 5

Finale[bewerken]

Sjah Reza Pahlavi was destijds de machthebber van Iran en voerde in het islamitische land een westerse stijl in. Daarbij hoorde natuurlijk ook een goed Iraans voetbalelftal bij. Van begin af aan nam Iran het initiatief in deze groep en er werd alleen twee keer gelijk gespeeld tegen Zuid-Korea en aangezien Zuid-Korea wel punten verspeelde tegen de andere ploegen plaatste het land zich met ruime voorsprong voor het WK-voetbal. Definitieve plaatsing werd bewerkstelligd in de thuiswedstrijd tegen de vorige WK-deelnemer Australië, 1-0 door een doelpunt van Ghafoor Jahani. Na het WK brak al snel een islamitische revolutie uit in Iran, de sjah moest vluchten en voetbal was in de ban geraakt.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Iran Iran 8 6 2 0 12 3 14
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea 8 3 4 1 12 8 10
Vlag van Koeweit Koeweit 8 4 1 3 13 8 9
Vlag van Australië Australië 8 3 1 4 11 8 7
Vlag van Hongkong Hongkong 8 0 0 8 5 26 0

Wedstrijden in de finalegroep

Intercontinentale eindronde[bewerken]

Bolivia bleek na de zware nederlagen tegen Brazilië en Peru nog weinig geleerd te hebben en verloren nu met 6-0 in Boedapest van Hongarije. De return was nu een formaliteit en in de ijle lucht van La Paz (stad in Bolivia) (men speelde daar op 3600 meter boven de zeespiegel) wonnen de Magyaren opnieuw: 3-2.

Hongarije kwalificeert zich.

Gekwalificeerde landen[bewerken]

Land Aantal deelnames Huidig aantal
deelnames op rij
Vorige deelname
Vlag van Argentinië Argentinië (g) 7de 2 1974
Vlag van Brazilië Brazilië 11de 11 1974
Vlag van Frankrijk Frankrijk 10de 1 1970
Vlag van Hongarije Hongarije 7de 1 1966
Vlag van Iran Iran 1ste 1 -
Vlag van Italië Italië 9de 5 1974
Vlag van Mexico Mexico 8ste 1 1970
Vlag van Nederland Nederland 4de 2 1974
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 4de 1 1958
Vlag van Peru Peru 3de 1 1970
Vlag van Polen Polen 3de 2 1974
Vlag van Schotland Schotland 4de 2 1974
Vlag van Spanje Spanje 5de 1 1966
Vlag van Tunesië Tunesië 1ste 1 -
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland (t) 9de (1) 7 1974
Vlag van Zweden Zweden 7de 3 1974
  • (g) = automatisch gekwalificeerd als gastland
  • (t) = automatisch gekwalificeerd als titelverdediger
  • (1) = inclusief 2 Duitse deelnames voor splitsing

Externe links[bewerken]