Wereldkampioenschap voetbal 1974 (kwalificatie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

99 teams schreven zich in voor de kwalificatie voor het Wereldkampioenschap voetbal 1974. West-Duitsland (gastland) en Brazilië (titelverdediger) waren automatisch geplaatst.

Europa (UEFA)[bewerken]

Groep 1[bewerken]

Een groep met drie kanshebbers met wisselende kansen gedurende de campagne. Als eerste was Oostenrijk uitgespeeld na een 3-2 nederlaag in Zweden. Men was alleen gebaat bij een gelijkspel tussen Hongarije en Zweden, bij winst was Hongarije zeker van kwalificatie. In een levendige wedstrijd eindigde de wedstrijd in 3-3, Hongarije was uitgeschakeld zonder te verliezen en Oostenrijk mocht blijven hopen op een gunstige uitslag tussen Zweden en Malta. Bij een overwinning met een goal verschil bleef Oostenrijk kansrijk en dat gebeurde ook. Er moest een beslissingswedstrijd komen in een winters Gelsenkirchen en nu namen de Zweden het initiatief: 2-1 voor Zweden. Oostenrijk had voor het eerst sinds lange tijd weer een hoopvolle generatie met spits Hans Krankl als blikvanger, maar ze moesten nog even wachten. Gevaarlijke man bij de Zweden was de kopsterke spits van de Nederlands club PSV, Ralf Edström.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Zweden Zweden 6 3 2 1 15 8 8
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 6 3 2 1 14 7 8
Vlag van Hongarije Hongarije 6 2 4 0 12 7 8
Vlag van Malta Malta 6 0 0 6 1 20 0

Wedstrijden in groep 1

Zweden en Oostenrijk stonden gelijk en in Gelsenkirchen, West-Duitsland werd op neutrale grond de beslissende wedstrijd gespeeld.

Groep 2[bewerken]

De vice-wereldkampioen Italië had weinig problemen zich te plaatsen, het incasseerde zelfs geen enkel tegen doelpunt. De "Squarda Azzuri" had nog steeds een ervaren selectie en was een van de favorieten op het eindtoernooi.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Italië Italië 6 4 2 0 12 0 10
Vlag van Turkije Turkije 6 2 2 2 5 3 6
Vlag van Zwitserland Zwitserland 6 2 2 2 2 4 6
Vlag van Luxemburg Luxemburg 6 1 0 5 2 14 2

Wedstrijden in groep 2

Groep 3[bewerken]

Eindelijk was er het besef, dat een speler met het Nederlands elftal ook succes kon hebben. Zo speelde Johan Cruijff alle wedstrijden mee, ook de belangrijke. Nederland begon goed met een 9-0 overwinning op Noorwegen in Rotterdam. De tweede wedstrijd was tegen de grote concurrent België, in Antwerpen ontwikkelde zich een veels te harde wedstrijd, waarbij vooral Wim van Hanegem en Johan Neeskens na afloop veel kritiek kregen. Na twee simpele overwinningen op IJsland volgde een moeizame wedstrijd in Noorwegen; vlak voor tijd scoorde verdediger Barry Hulshoff de winnende treffer na een geniale ingeving van Cruijff.

Nederland en Belgë hadden nu evenveel punten, alleen het doelsaldo van Nederland was veel beter. Het beslissingsduel vond plaats in Amsterdam tijdens een autovrije zondag. Er ontstond een nerveus duel, waar België zich beperkte tot verdedigen en Nederland (waar Wim van Hanegem tijdens de warming-up uitviel) wat kansjes miste, maar ook niet overtuigde. In de 84e minuut kwam het moment van de wedstrijd: bij een plotselinge uitval van de Belgen scoorde Jan Verheyen een zuiver doelpunt, maar tot opluchting van heel Nederland keurde de scheidsrechter het doelpunt af vanwege buitenspel. De Belgen incasseerde tijdens de campagne geen enkel doelpunt, maar moesten gewoon thuisblijven. Nederland plaatste zich voor de eerste keer sinds 1938 voor de eindronde.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Nederland Nederland 6 4 2 0 24 2 10
Vlag van België België 6 4 2 0 12 0 10
Vlag van Noorwegen Noorwegen 6 2 0 4 9 16 4
Vlag van IJsland IJsland 6 0 0 6 2 29 0

Wedstrijden in groep 3

Groep 4[bewerken]

Groep 4 was met name een strijd tussen twee gelijkwaardig ingeschatte landen uit het Oostblok: Roemenië en Oost-Duitsland. De Roemenen begonnen de campagne matig met een gelijkspel in Finland en dat brak ze uiteindelijk op. Oost-Duitsland won de beslissende wedstrijd in Leipzig dankzij twee doelpunten van verdediger en aanvoerder Bernd Bransch en plaatste zich voor de eerste keer en laatste keer voor een WK, uitgerekend in West-Duitsland.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Duitse Democratische Republiek DDR 6 5 0 1 18 3 10
Vlag van Roemenië Roemenië 6 4 1 1 17 4 9
Vlag van Finland Finland 6 1 1 4 3 21 3
Vlag van Albanië Albanië 6 1 0 5 3 13 2

Wedstrijden in groep 4

Groep 5[bewerken]

Natuurlijk kon Wales altijd voor een verrassing zorgen, was Polen Olympisch kampioen geworden, maar niemand twijfelde echt aan een afwezigheid van Engeland op het wereldkampioenschap. Engeland begon goed met een 1-0 overwinning in Cardiff op Wales, maar de return eindigde in een 1-1 gelijkspel. Polen begon de campagne teleurstellend met een 2-0 nederlaag tegen Wales, maar maakte het voor 70.000 toeschouwers in Chorzów goed met een 2-0 overwinning op Engeland .In deze wedstrijd scoorde de stervoetballer van Polen Włodzimierz Lubański de beslissende 2-0 na een fout van de Engelse record-international Bobby Moore. Lubański zou in die wedstrijd ernstig geblesseerd raken en twee jaar niet kunnen spelen. Het was de eerste nederlaag van Engeland ooit in een kwalificatie-wedstrijd.Na een 3-0 zege op Wales had Polen genoeg aan een gelijkspel op Wembley om de eindronde te halen.

Bondscoach Alf Ramsey nam zijn maatregelen en besloot zijn aanvoerder Bobby Moore te passeren. Hij zei, dat hij de aanvoerder wel nodig zou hebben in de eindronde. De beslissende wedstrijd was ongelooflijk, de Engelsen misten enorm veel kansen en keeper Jan Tomaszewski, voor de wedstrijd smalend door commentator Brian Clough een "clown" genoemd, vervulde een glansrol. In de tweede helft scoorde Jan Domarski uit een zeldzame uitval en Lee scoorde de gelijkmaker uit een strafschop. De Engelsen bleven kansen missen, Tomaszewski werd steeds beter en Engeland werd uitgeschakeld. Het was het einde van het tijdperk Alf Ramsey en hij werd later ontslagen. Polen plaatste zich voor het eerst sinds 1938 voor het eindtoernooi.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Polen Polen 4 2 1 1 6 3 5
Vlag van Engeland Engeland 4 1 2 1 3 4 4
Vlag van Wales Wales 4 1 1 2 3 5 3

Wedstrijden in groep 5

Groep 6[bewerken]

Het was de laatste kans voor Eusébio om met Portugal nog eenmaal te schitteren op een eindtoernooi. Echter, na een eerdere nederlaag in Sofia tegen Bulgarije was er na een 2-2 gelijkspel in Lissabon geen perspectief meer. Bulgarije plaatste zich voor de vierde achtereenvolgende keer voor een WK, evenveel als de (voormalige) wereldkampioenen Uruguay, Brazilië, Italië en West-Duitsland, maar had nog nooit succes gehad op een eindtoernooi.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Bulgarije (1971-1990) Bulgarije 6 4 2 0 13 3 10
Vlag van Portugal Portugal 6 2 3 1 10 6 7
Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland 6 1 3 2 5 6 5
Vlag van Cyprus Cyprus 6 1 0 5 1 14 2

Wedstrijden in groep 6

Groep 7[bewerken]

Groep 7 was een gelijkopgaande strijd tussen Spanje en Joegoslaviē, de wedstrijden in Las Palmas en Zagreb eindigden onbeslist, daarom waren de wedstrijden tegen Griekenland belangrijk, de laatste wedstrijd moest Joegoslavië in Athene met twee goals verschil winnen. In de laatste minuut scoorde Ivica Šurjak de 4-2, waardoor er een beslissingswedstrijd nodig was tussen Spanje en Joegoslavië in Frankfurt. Josip Katalinski scoorde in de tiende minuut het winnende doelpunt en voor de eerste keer sinds 1962 plaatste het land zich voor de eindronde.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Spanje Spanje 4 2 2 0 8 5 6
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 4 2 2 0 7 4 6
Vlag van Griekenland Griekenland 4 0 0 4 5 11 0

Wedstrijden in groep 7

Spanje en Joegoslavië stonden gelijk en in Frankfurt, West-Duitsland werd op neutrale grond de beslissende wedstrijd gespeeld.

Groep 8[bewerken]

De glorie-tijd van Celtic Glasgow in de Europa Cup der landskampioenschappen (winnaar in 1967, verliezend finalist in 1970, halve finalist in 1972) was inmiddels voorbij, maar uitgerekend in deze periode boekte het Schotse nationale elftal weer internationaal succes, nadat eerdere pogingen net niet lukten. Doordat concurrent Tsjecho-Slowakije in en tegen Denemarken puntverlies leed, was een overwinning genoeg voor de Schotten om zich te kwalificeren. Ze wonnen na een 1-0 achterstand met 2-1, het winnende doelpunt werd gemaakt door Joe Jordan, de spits van Leeds United, destijds een topclub in Europa. Doordat enkele weken later Engeland werd uitgeschakeld door Polen, werd Schotland de enige Britse vertegenwoordiger op het WK.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Schotland Schotland 4 3 0 1 8 3 6
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije 4 2 1 1 9 3 5
Vlag van Denemarken Denemarken 4 0 1 3 2 13 1

Wedstrijden in groep 8

Groep 9[bewerken]

Het Franse voetbal zat al jaren in een zware crisis; het laatste aansprekende resultaat was van 1958, toen men derde werd op het WK in Zweden. "Les bleus" begonnen de campagne hoopvol met een 1-0 overwinning op de Sovjet-Unie. Echter, tegen het lager ingeschatte Ierland werd maar één punt behaald en Frankrijk moest nu opnieuw van de Russen winnen. in Moskou sloeg de thuisploeg in de slotfase toe en eindigden de Fransen als laatste in hun groep, een nieuw dieptepunt. De Sovjet-Unie was nog niet zeker van deelname, het moest een play-off wedstrijd spelen of Peru of Chili.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie 4 3 0 1 5 2 6
Vlag van Ierland Ierland 4 1 1 2 4 5 3
Vlag van Frankrijk Frankrijk 4 1 1 2 3 5 3

De Sovjet-Unie gaat naar de intercontinentale eindronde.

Zuid-Amerika (CONMEBOL)[bewerken]

Poule A[bewerken]

Na de vierde plaats op het laatste WK verwachtte Urugay weinig problemen zich te kwalificeren met weinig aansprekende tegenstanders als Colombia en Ecuador. In de uitwedstrijden won men van Ecuador en speelde gelijk tegen Colombia en aangezien Colombia en Ecuador tegen elkaar gelijk speelden, had Uruguay in de thuiswedstrijden twee kansen zich te plaatsen. De wedstrijd tegen Colombia ging verloren met 0-1 door een doelpunt van Ortiz ver in de tweede helft. Nu was een zege met twee goals tegen Ecuador genoeg voor plaatsing. In de eerste helft was de strijd al snel beslist: 3-0 bij rust, 4-0 eindstand. De Uruguayanen stonden bekend om hun verdedigende voetbal en hardheid, maar waren nooit succesvol in WK's op Europese bodem.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Uruguay Uruguay 4 2 1 1 6 2 5
Vlag van Colombia Colombia 4 1 3 0 3 2 5
Vlag van Ecuador Ecuador 4 0 2 2 3 8 2

Wedstrijden

Poule B[bewerken]

Na de blamage in 1970, toen Argentinië niet eens de eindronde haalde, kon het land geen tweede afgang veroorloven. Het beslissende duel vond plaats in Buenos Aires tegen Paraguay, de winnaar zou zich kwalificeren. Na een 0-1 achterstand wonnen de Argentijnen met 3-1. Er kwam een nieuwe generatie op, die zich vooral moest richten op het WK in eigen land vier jaar later, blikvanger van die generatie was Mario Kempes.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Argentinië Argentinië 4 3 1 0 9 2 7
Vlag van Paraguay Paraguay 4 2 1 1 8 5 5
Vlag van Bolivia Bolivia 4 0 0 4 1 11 0

Wedstrijden

Poule C[bewerken]

Omdat Venezuela zich terugtrok, moesten twee landen uit de subtop Peru en Chili tegen elkaar spelen. Beide landen wonnen hun thuiswedstrijd met 2-0, een beslissingswedsttrijd in Montevideo moest de beslissing brengen. Chili won met 2-1 en moest nu een play-off spelen tegen de Sovjet-Unie. Peru kon geen vervolg geven aan hun prima WK in Mexico en nam revanche door in 1975 kampioen van Zuid-Amerika te worden.

Vlag van Venezuela Venezuela trok zich terug.

Er was een extra duel voor nodig, op neutrale bodem.

Chili gaat naar de intercontinentale eindronde.

Noord- en Midden-Amerika (CONCACAF)[bewerken]

De opzet van de CONCACAF-groep was enigszins veranderd: zes landen konden zich plaatsen voor een toernooi, dat tevens zou dienen als het kampioenschap van de CONCACAF-groep. Mexico was zoals altijd de sterkste van de Noord-Amerikaanse landen en won alle wedstrijden van Canada en de Verenigde Staten. In Midden-Amerika waren er twee verrassingen: El Salvador, deelnemer aan het vorige WK verloor twee maal van Guatemala en Costa Rica gaf een 3-0 voorsprong weg tegen Honduras, de uiteindelijke 3-3 betekende uitschakeling na een eerdere nederlaag in Honduras. Uit het Cariïbisch gebied waren er drie finalisten: Nederlandse Antillen, Trinidad/Tobago en Haïti. Het toernooi werd gehouden in Haïti en het gastland werd daardoor gezien als de grootste belager van het favoriete Mexico.

Groep 1[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Mexico Mexico 4h 4 0 0 8 3 8
Vlag van Canada Canada 4 1 1 2 6 7 3
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 4 0 1 3 6 10 1

Wedstrijden

Groep 2[bewerken]

Guatemala geplaatst voor de volgende ronde.

Groep 3[bewerken]

Honduras geplaatst voor de volgende ronde.

Groep 4[bewerken]

Vlag van Jamaica Jamaica trok zich terug.

Nederlandse Antillen geplaatst voor de volgende ronde.

Groep 5[bewerken]

Haïti geplaatst voor de volgende ronde.

Groep 6[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en Tobago 4 3 1 0 16 4 7
Vlag van Suriname Suriname 4 2 1 1 11 4 5
Vlag van Antigua en Barbuda Antigua en Barbuda 4 0 0 4 3 22 0

Wedstrijden

Finalegroep[bewerken]

Heel het land Haïti was gefocust op de laatste wedstrijd tegen Mexico. Echter, Mexico begon het toernooi slecht met gelijke spelen tegen de Midden-Amerikaanse landen Honduras en Guatemala, terwijl Haïti alle wedstrijden won. Mexico moest nu alles winnen om in de race te blijven, tegen de Nederlandse Antillen was dat geen enkel probleem (8-0), maar tegen het ook niet hoog aangschreven Trinidad en Tobago leed men een ontnuchterende nederlaag: 4-0. De wedstrijd tussen Mexico en Haïti had nu alleen statistische waarde en Haïti was het tweede Carıïbisch land sinds Cuba in 1938, dat zich plaatste voor een WK, Mexico ontbrak voor de eerste keer sinds 1938.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Haïti Haïti 5 4 0 1 8 3 8
Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en Tobago 5 3 0 2 11 4 6
Vlag van Mexico Mexico 5 2 2 1 10 5 6
Vlag van Honduras Honduras 5 1 3 1 6 6 4
Vlag van Guatemala Guatemala 5 0 3 2 4 6 3
Vlag van Nederlandse Antillen Nederlandse Antillen 5 0 2 3 4 19 2

Wedstrijden

Afrika (CAF)[bewerken]

Eerste ronde[bewerken]

Het aantal Afrikaanse landen, dat meedoet aan de WK-voorronde verdubbelde zich van 11 naar 22 landen. Van de landen, die tijdens het kwalificatie-toernooi van 1970 de finalepoule haalde, haalde alleen de deelnemer van dat WK Marokko de beslissende ronde van 1974. Soedan werd al in de eerste ronde uitgeschakeld door Kenia, terwijl Nigeria het in de tweede ronde niet redde tegen Ghana. De thuiswedstrijd in Lagos werd ontsierd door rellen bij een 2-3 stand voor Ghana, de FIFA strafte Nigeria met een reglementaire 2-0 nederlaag.

Een land om rekening mee te houden was Zaïre, het tam werd nauwlettend in de gaten gehouden door dictator Mobutu, die de propagandistische waarde van een succesvol nationaal team inzag. Zaïre had een beslissingswedstrijd nodig om Kameroen te verslaan en in de derde ronde rekende men af met Ghana. Zambia complementeerde het drietal finalisten door Kenia te verslaan.

Marokko naar de volgende ronde

Guinee naar de volgende ronde.

Tunesië naar de volgende ronde.

Ivoorkust naar de volgende ronde.

Kenia naar de volgende ronde.

De score was gelijk, er werd een beslissende wedstrijd gespeeld.

Ethiopië naar de volgende ronde

Zambia naar de volgende ronde

Nigeria naar de volgende ronde

Ghana naar de volgende ronde

Zaïre naar de volgende ronde

Tweede ronde[bewerken]

Marokko mocht door naar de derde ronde.

Ivoorkust mocht door naar de derde ronde.

Kenia mocht door naar de derde ronde.

Zambia mocht door naar de derde ronde.

Na rellen bepaalde de FIFA dat Ghana met 2-0 won. Het duel was na 87 minuten bij een stand van 2-3 gestaakt.

Ghana mocht door naar de derde ronde.

Er was een extra wedstrijd nodig om te bepalen wie naar de derde ronde mocht

Zaïre mocht door naar de derde ronde.

Derde ronde[bewerken]

Marokko naar de finale

Zambia naar de finale

Zaïre naar de finale

Finale[bewerken]

De finalepoule werd een triomftocht voor Zaïre, het won beide wedstrijden van Zambia en na een 3-0 zege op Marokko was plaatsing een feit geworden. Zaïre werd het eerste land uit "Donker Afrika", dat zich plaatste voor het WK. Alle spelers kregen als beloning een dure auto van Mobutu.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Congo-Kinshasa Zaïre 4 4 0 0 9 1 8
Vlag van Zambia Zambia 4 1 0 3 5 6 2
Vlag van Marokko Marokko 4 1 0 3 2 9 2

Wedstrijden in de finaleronde

FIFA besloot 2-0-overwinning omdat Marokko zich terugtrok.

Azië & Oceanië[bewerken]

India, Sri Lanka, en de Filipijnen trokken zich terug. De 15 overblijvende teams werden in 2 geografische zones ingedeeld. Zone A bestond uit West-Aziatische landen samen met Israël, dat om politieke redenen niet tegen de Arabische landen kon spelen. Opvallendste deelnemer aan het toernooi was Zuid-Vietnam, een land, dat twee jaar later niet meer bestond vanwege de uitkomst van de Vietnam-oorlog. Er werd een toernooi gespeeld in de Zuid-Koreaanse hoofstad Seoul, de finale ging zoals verwacht tussen Israēl en Zuid-Korea, het thuisland won in de verlenging met 1-0 door een doelpunt van Bum-Kum Cha, later de een zeer succesvolle speler bij de Duitse clubs Eintracht Frankfurt en Bayer Leverkusen.

Zone A[bewerken]

Classificatie[bewerken]

Zuid-Vietnam, Japan en Hong-Kong gaan naar groep 1, Thailand, Israël en Maleisië naar groep 2 samen met Zuid-Korea.

Groep 1[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Hongkong Hongkong 2 2 0 0 2 0 4
Vlag van Japan Japan 2 1 0 1 4 1 2
Vlag van Zuid-Vietnam Zuid-Vietnam 2 0 0 2 0 5 0

Wedstrijden

Groep 2[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Israël Israël 3 2 1 0 9 0 5
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea 3 1 2 0 4 0 4
Vlag van Maleisië Maleisië 3 1 1 1 2 3 3
Vlag van Thailand Thailand 3 0 0 3 0 12 0

Wedstrijden

Halve Finale[bewerken]

Finale[bewerken]

Zuid-Korea plaatst zich voor de Finaleronde.

Zone B[bewerken]

Zone B bestond uit de Arabische- en Oceanische landen, aangevuld met Indonesië en Noord-Korea, dat om politieke redenen niet tegen Zuid-Korea kon spelen. Er werden twee toernooien georganiseerd in Iran en Australië en de beide landen plaatsten zich voor de finale. Australië begon met een veilige 3-0 voorsprong, maar kreeg het in Teheran nog knap benauwd, maar men hield de schade beperkt tot 2-0. Australië plaatste zich nu voor de finale tegen Zuid-Korea.

Groep 1[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Iran Iran 6 4 1 1 7 3 9
Vlag van Syrië Syrië 6 3 1 2 6 6 7
Vlag van Noord-Korea Noord-Korea 6 1 3 2 5 5 5
Vlag van Koeweit Koeweit 6 1 1 4 4 8 3

Iran gaat naar de finale.

Wedstrijden

Groep 2[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Australië Australië 6 3 3 0 15 6 9
Vlag van Irak Irak 6 3 2 1 11 6 8
Vlag van Indonesië Indonesië 6 1 2 3 6 13 4
Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland 6 0 3 3 5 12 3

Australië gaat naar de finale.

Wedstrijden

Finale[bewerken]

Australië gaat naar de finaleronde.

Finaleronde AFC/OFC[bewerken]

Zuid-Korea leek probleemloos voor de tweede keer een WK-eindronde te halen. Na een 0-0 in Melbourne nam de ploeg in Seoul een 2-0 voorsprong tegen Australië. De Australiërs knokten zich terug in de wedstrijd en kwamen weer gelijk: 2-2. Drie dagen later moest er een beslissingswedstrijd gespeeld worden in Hong Kong en Mackay schreef geschiedenis door met zijn doelpunt Australiē naar de eindronde te schieten.

De stand was gelijk, in Hongkong werd op neutraal terrein de beslissende wedstrijd gespeeld.

Australië kwalificeert zich.

Intercontinentale eindronde[bewerken]

Op 11 september 1973 brak er een militaire staatsgreep uit in Chili onder leiding van generaal Augusto Pinochet. Het leger versloeg het marxistische maar democratisch gekozen bewind van Salvador Allende.Er volgde een schrikbewind, waarbij tegenstanders van het nieuwe bewind werden opgesloten in het voetbalstadion van Santiago en daar gemarteld en gefolterd werden. Ondertussen moest het Chileens voetbalelftal kwalificatie-wedstrijden spelen tegen het voetbalelftal van de Sovjet-Unie. Vlak na de coup speelde Chili met 0-0 gelijk in Moskou. De Chileense voetbalbond besloot, dat de return gewoon gespeeld kon worden in het Estadio Nacional, alsof er niks was gebeurd was en de FIFA nam dat besluit gewoon maar over. Het militaire regieme nodigde ook de buitenland pers in het stadion uit om te laten zien, dat alles normaal was in het stadion, maar de Russen waren niet overtuigd. Zij kwamen niet en de FIFA diskwalificeerde de Russen en gaf ook nog een boete. Op de dag zelf konden de Chileense autoriteiten zich niet inhouden om een dubieus stuk propaganda op te voeren, 11 Chilenen trokken ten aanval tegen een onzichtbare tegenstander en na de 1-0 was dit macabere schouwspel afgelopen. Voor de Russen was dit een hard gelach, voor de eerste keer sinds 1958 plaatste men zich niet voor een groot toernooi en het zou pas tot 1982 duren voor de Russen zich weer zouden plaatsen voor een eindtoernooi, ondanks de aanwezigheid van een sterke generatie Oekraïense spelers onder aanvoering van Oleh Blochin.

Gekwalificeerde landen[bewerken]

Land Aantal deelnames Huidig aantal
deelnames op rij
Vorige deelname
Vlag van Argentinië Argentinië 6de 1 1966
Vlag van Australië Australië 1ste 1 -
Vlag van Brazilië Brazilië (t) 10de 10 1970
Vlag van Bulgarije (1971-1990) Bulgarije 4de 4 1970
Vlag van Chili Chili 5de 1 1966
Vlag van Haïti Haïti 1ste 1 -
Vlag van Italië Italië 8ste 4 1970
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 6de 1 1962
Vlag van Nederland Nederland 3de 1 1938
Vlag van Duitse Democratische Republiek DDR 1ste 1 -
Vlag van Polen Polen 2de 1 1938
Vlag van Schotland Schotland 3de 1 1958
Vlag van Uruguay Uruguay 7de 5 1970
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland (g) 8ste (1) 6 1970
Flag of Zaire.svg Zaïre 1ste 1 -
Vlag van Zweden Zweden 6de 2 1970
  • (g) = automatisch gekwalificeerd als gastland
  • (t) = automatisch gekwalificeerd als titelverdediger
  • (1) = inclusief 2 Duitse deelnames voor splitsing

Externe links[bewerken]