Phillip Cocu

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Phillip Cocu
Phillip Cocu.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Phillip John William Cocu
Bijnaam In Spanje/Catalonië: Pinocho/Pinotxo (Pinokkio)
Geboortedatum 29 oktober 1970
Geboorteplaats Eindhoven, Noord-Brabant, Nederland
Lengte 185 cm
Been links
Clubinformatie
Spelend bij gestopt in 2008
Positie Middenvelder
Huidige club PSV
Functie Hoofdcoach PSV
Contract tot 2017
Jeugd
DCS
De Graafschap
AFC '34
AZ
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1988-1990
1990-1995
1995-1998
1998-2004
2004-2007
2007-2008
AZ
Vitesse
PSV
FC Barcelona
PSV
Al-Jazira
050 0(7)
137 (25)
095 (31)
205 (31)
094 (23)
017 0(4)
Interlands
1996-2006 Vlag van Nederland Nederland 101 (10)
Getrainde clubs
2008-2012
2009-2012
2012
2012-2013
2013-
Nederlands Elftal (assistent-trainer)
PSV (assistent-trainer)
PSV (interim-trainer)
PSV (hoofdtrainer A1)
PSV
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Phillip John William Cocu (Eindhoven, 29 oktober 1970) is een Nederlands voetbalcoach en oud-speler. Sinds het seizoen 2013/2014 is Cocu hoofdtrainer van PSV.

Als speler stond Cocu het grootste gedeelte van zijn loopbaan onder contract bij PSV en FC Barcelona. Daarnaast speelde hij 101 wedstrijden voor het Nederlands Elftal. Kenmerkend voor Cocu waren zijn multifunctionaliteit, leiderschap, overzicht en passing. Hij beëindigde zijn actieve voetbalcarrière in 2008.

Cocu was van 2008 tot 2012 assistent van bondscoach Bert van Marwijk bij Oranje. In 2009 keerde hij terug bij PSV, waar hij eerst jeugd- en assistent- en interim-trainer was en in 2013 benoemd werd als hoofdcoach.

Spelerscarrière[bewerken]

Van Alkmaar naar Arnhem[bewerken]

Als zoon van Peter en Rina zag Phillip Cocu het levenslicht in Tongelre, een wijk in het oosten van Eindhoven. Op driejarige leeftijd verhuisde hij met zijn ouders naar Zevenaar. Daar begon Cocu met voetballen bij amateurclub SV DCS. Voordat Cocu enkele jaren later naar Alkmaar zou vertrekken, speelde hij een korte tijd voor het B1-jeugdteam van De Graafschap. In Alkmaar ging Cocu spelen voor amateurclub AFC '34. Daar werd hij gescout door AZ, waar hij vervolgens in de A1 ging spelen. Via het tweede elftal kwam Cocu bij de selectie van AZ en in op 22 januari 1989 maakte hij zijn debuut in een uitwedstrijd tegen N.E.C. (3-1 verlies). In het resterende seizoen zou hij basisspeler worden en blijven. AZ miste in 1989 op een haar na de nacompetitie en wist dus niet te promoveren.

In het seizoen 1989/1990 ging het beter met AZ; ondanks dat er minder punten werden gehaald dan het seizoen daarvoor, haalde AZ de nacompetitie. Met Cocu op het middenveld, die 35 wedstrijden zou spelen, eindigde AZ op de vierde plek. In de nacompetitie-poule eindigde AZ echter achter NAC en FC Zwolle als laatste. Aan het eind van dat seizoen vertrok Cocu naar Vitesse.

Vitesse, dat zich sinds haar promotie in 1989 nadrukkelijk had gemeld in de (sub)top van Nederland, ging in het seizoen 1990/1991 met Cocu in de gelederen wederom spelen voor de bovenste plaatsen. Helaas voor Cocu sloeg het noodlot in zijn eerste wedstrijd meteen toe; tegen Sparta Rotterdam brak hij zijn rechterkuitbeen en stond daarmee lange tijd buitenspel (ook door onverwachte complicaties). Vooral door niet adequate begeleiding op medisch vlak stond hij als voetballer van augustus 1990 tot april 1991 aan de kant en stond zijn ontwikkeling dus ook stil. Hij zou uiteindelijk nog maar 8 wedstrijden spelen in het seizoen 1990/1991.

In de jaren die volgden haalde Vitesse Europees voetbal, met Cocu telkens in het elftal. Steeds speelde Vitesse in de UEFA Cup, met als hoogtepunt de derde ronde in het seizoen 1992/1993 tegen Real Madrid. Er werd tweemaal met 1-0 verloren. Er kwam belangstelling van grote clubs: Ajax en Arsenal waren geïnteresseerd, maar aan Cocu hing een aardig prijskaartje. Bovendien hij werd maar geen international, wat zijn transfer naar Engeland (Arsenal) in de weg stond. Uiteindelijk was Cocu niet meer te houden en kon Cocu kiezen uit Feyenoord of PSV. Het werd een terugkeer naar zijn geboortestad, waar hij samen met zijn toenmalig ploeggenoot Chris van der Weerden aan de slag ging.

PSV[bewerken]

Cocu begon in 1995 bij PSV en werd ook meteen basisspeler. Op vrijdag 18 augustus 1995 speelde Cocu zijn eerste wedstrijd voor PSV tegen Fortuna Sittard in een uitwedstrijd in stadion De Baandert. De wedstrijd werd gewonnen met 1-3. Samen met spelers als Jaap Stam, Ronaldo en Luc Nilis won Cocu de beker in zijn eerste seizoen. In 1996 werd hij door de toenmalige bondscoach Guus Hiddink opgeroepen als international. Hij debuteerde met een invalbeurt tegen Duitsland. Hij zou nadien in de tien jaar die volgden uitgroeien tot een belangrijke en dragende speler van Oranje. Het seizoen erop (1996) verliep een stuk beter; PSV pakte de landstitel. 1997 werd ook het jaar waarin Cocu zijn debuut maakte in de UEFA Champions League. Het werd geen succes; PSV werd in de eerste ronde uitgeschakeld. Halverwege het seizoen 1997/1998 besloot Cocu zijn contract niet te verlengen en transfervrij te vertrekken. Interesse was er van Internazionale, AC Milan, Atlético Madrid, Real Madrid en Arsenal, maar het werd FC Barcelona.

Barcelona[bewerken]

Na het WK in Frankrijk begon Cocu bij zijn nieuwe club FC Barcelona. Ook andere landgenoten kwamen Barcelona versterken, namelijk Patrick Kluivert, Marc Overmars, Frank de Boer, Ronald de Boer, Michael Reiziger en Boudewijn Zenden. FC Barcelona pakte dat jaar de landstitel. In 2003 liep het contract met FC Barcelona af, maar Cocu verlengde met een jaar. In 2004 ging hij terug naar PSV. Een van de redenen was dat hij dichter bij familie en vrienden wilde wonen.

Terug bij PSV[bewerken]

In juni 2004 werd Cocu gepresenteerd in het Philips Stadion. Hij liet toen weten hij iets moois neer te willen zetten in Eindhoven en dat Hiddink een grote rol heeft gespeeld in de transfer. Cocu ging op het middenveld een trio vormen met Mark van Bommel en Johann Vogel. Met deze drie zouden zij tot het op één-na-succesvolste seizoen van PSV ooit komen.

In de competitie was PSV niet af te stoppen en de landstitel werd binnengehaald. Ook werd in De Kuip de beker gewonnen door Willem II te verslaan. Europees gezien wist Cocu met PSV voor het eerst in de historie te overwinteren in de UEFA Champions League. Hierna volgden overwinningen op AS Monaco en Olympique Lyonnais (met een doelpunt van Cocu in de uitwedstrijd, 1-1) en bereikte PSV de halve finales, waarin het door AC Milan werd afgestopt (2-0-verlies uit, 3-1-overwinning thuis met twee doelpunten van Cocu).

In het seizoen 2005/2006 kreeg Cocu na het vertrek van Van Bommel de aanvoerdersband. Met Timmy Simons en Ibrahim Afellay als nieuwe partners haalde PSV voor de tweede achtereenvolgende keer de tweede ronde van de Champions League. Aan het einde van het seizoen liep Cocu's contract af. Hiddink liet weten dat Cocu aan de technische staf toegevoegd kan worden, maar voorlopig was Cocu nog steeds onmisbaar en de leider van het elftal.

Cocu speelde in het seizoen 2006/2007 ook nog bij PSV en won zijn derde landstitel op rij met de club. Zijn doelpunt (de 5-1) in de slotwedstrijd van het seizoen tegen Vitesse bleek het beslissende doelpunt te zijn waarmee hij zijn team naar de titel schiet. Na dit duel kondigde hij zijn vertrek bij PSV aan tijdens een interview met een verslaggever van NOS Studio Sport. PSV bleef, ook na zijn vertrek als voetballer, geïnteresseerd in Cocu. Zowel trainer Ronald Koeman als algemeen directeur Jan Reker wilden Cocu maar al te graag toevoegen aan de technische staf van de club. Cocu koos er echter voor om nog een jaar te gaan spelen in de Verenigde Arabische Emiraten bij de club Al-Jazira.

Nederlands elftal[bewerken]

Cocu bij het WK voetbal 2006 in Duitsland

Als speler van Vitesse was Cocu al een aantal keren dichtbij zijn debuut voor het Nederlands elftal. Er was zelfs even sprake van deelname aan het WK 1994 in de Verenigde Staten. Het debuut zou komen op 24 april 1996 in De Kuip; tijdens een vriendschappelijke wedstrijd tegen Duitsland viel Cocu in de 56e minuut in voor Richard Witschge. Ook mocht Cocu mee naar het EK 1996 in Engeland. Hij speelde mee in de groepswedstrijden tegen Schotland en Engeland (beide invalbeurten). In de verloren kwartfinalewedstrijd stond Cocu voor de eerste keer in de basis van Oranje. Ook bij het WK 1998 in Frankrijk was Cocu van de partij. Met Cocu als vaste waarde van het elftal reikte Oranje tot de halve finales tegen Brazilië, waar het evenals in 1996 na strafschoppen uitgeschakeld werd. Anders dan in 1996 nam Cocu ditmaal wél een strafschop. Het was Claudio Taffarel die hem het scoren belette. Tijdens het WK scoorde Cocu tweemaal (tegen Zuid-Korea en Mexico). Ook was Cocu actief op het EK 2000 en op het EK 2004, waar Oranje het beide keren tot de halve finale schopte. Zijn laatste internationale toernooi met het Nederlands elftal was het WK 2006 in Duitsland, waar Oranje in de achtste finales werd uitgeschakeld door Portugal.

Cocu speelde 101 interlands. Hij staat hiermee in Nederland op de vijfde plaats, na Edwin van der Sar, Frank de Boer, Rafael van der Vaart en Giovanni van Bronckhorst. In zijn interlandcarrière scoorde hij tien goals.

Posities[bewerken]

Als een club problemen had met de opvulling van een bepaalde positie, kwam Cocu vaak goed van pas. Cocu begon bij Vitesse als linksbuiten, totdat Herbert Neumann hem omkneedde tot middenvelder. De normale positie van Cocu werd centraal op het middenveld, maar in zijn carrière heeft hij ook nog als linkermiddenvelder, linksback en centrale verdediger gespeeld. Tijdens het WK 1998 mocht Cocu zelfs als tweede spits spelen (tweede poulewedstrijd tegen Zuid-Korea). Bij PSV speelde Cocu op heel veel posities vanwege veel blessures. Zo was hij ook vervanger van Arouna Koné en speelde hij even spits.

Clubstatistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Wed. Doelp.
1988/89 AZ Eerste divisie 15 4
1989/90 35 4
1990/91 Vitesse Eredivisie 8 0
1991/92 33 3
1992/93 34 6
1993/94 33 11
1994/95 29 5
1995/96 PSV 29 12
1996/97 34 8
1997/98 32 11
1998/99 FC Barcelona Primera División 36 12
1999/00 35 6
2000/01 34 3
2001/02 34 3
2002/03 29 3
2003/04 35 5
2004/05 PSV Eredivisie 29 6
2005/06 33 10
2006/07 32 7
2007/08 Al-Jazira VAE Liga 17 4
Vlag van Nederland Nederlands Elftal 101 10
Totaal 697 122

Erelijst als speler[bewerken]

Met Vlag van Nederland PSV[bewerken]

Met Vlag van Spanje Barcelona[bewerken]

Met Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Al-Jazira Club[bewerken]

  • 1 keer winnaar van de GCC Champions League (2007)

Trainerscarrière[bewerken]

Jeugdtrainer bij PSV[bewerken]

Na zijn actieve carrière volgde Cocu de cursus Coach Betaald Voetbal. Tevens ging hij stagelopen bij het Nederlands Elftal en werd hij jeugdtrainer bij PSV,[1] waar hij op 21 juni 2008 voor het eerst als trainer op het veld stond.[2] Op 2 februari 2009 werd zijn taak als jeugdtrainer met wederzijdse instemming omgezet in een functie als assistent-trainer van de hoofdmacht, voor het rest van het dan lopende voetbalseizoen. Cocu kon hier langer voor tekenen, maar deed dit niet. Hij wilde minimaal tot 2012 betrokken zijn bij het Nederlands elftal en beide functies vond hij niet te combineren.[3] Cocu bleef in 2009/10 wel parttime deel uitmaken van de technische staf van PSV. Net als het seizoen ervoor nam hij geen plaats op de bank tijdens wedstrijddagen, maar was hij wel beschikbaar voor tactische en individuele trainingen. Cocu reisde tevens mee naar het eerste trainingskamp van PSV in Oisterwijk in voorbereiding op het seizoen.

Nadat VVV-Venlo haar trainer Jan van Dijk had ontslagen, werd Cocu benaderd in december 2010 door voorzitter Hai Berden. Cocu bedankte voor de aanbieding en bleef bij PSV en het Nederlands Elftal.[4] In augustus 2011 verlengde hij zijn contract bij PSV tot aan de zomer van 2013.[5] Op 12 maart 2012 trad Cocu, nadat Fred Rutten werd ontslagen door PSV, in dienst als interim-hoofdtrainer bij de Eindhovense club. Hij werkte samen met Ernest Faber en Chris van der Weerden, die hij beide nog kende uit zijn spelerscarrière. De eerste wedstrijd onder zijn leiding was in het kader van de Europa League. Tegen de Spaanse topploeg Valencia CF werd met 1-1 gelijkgespeeld. Bij de eerste competitiewedstrijd onder zijn leiding werd sc Heerenveen met 5-1 verslagen.

Op 8 april 2012, 27 dagen na zijn aanstelling als interim-trainer, won Cocu de KNVB beker met PSV door Heracles Almelo met 3-0 in de finale te verslaan. Na het EK 2012 werd Dick Advocaat voor een jaar aangesteld als hoofdtrainer van PSV, waarmee Cocu terugkeerde tot de functie van assistent-trainer. De oud-middenvelder had al aangegeven niet direct door te willen als hoofdtrainer, maar eerst meer ervaring op te willen doen. Hierop besloot PSV hem hoofdtrainer te maken van de A1. Hiermee won hij de beker in de finale tegen Feyenoord A1.

Hoofdtrainer bij PSV[bewerken]

Onder Advocaat werd PSV in het seizoen 2012/2013 tweede in de competitie en verloor het de bekerfinale van AZ. Nadat Advocaat aangaf zijn verblijf bij PSV niet te verlengen werd Phillip Cocu per 1 juli 2013 de nieuwe hoofdtrainer. Hij ging, evenals de periode daarvoor, weer samenwerken met Ernest Faber en Chris van der Weerden. Later dat seizoen voegde hij Guus Hiddink, op parttimebasis, toe aan de technische staf.[6] Eind maart 2014 werd Cocu gedwongen het hoofdtrainerschap tijdelijk neerleggen, nadat er een tumor uit zijn rug werd verwijderd. Zijn assistent Faber nam hierop, tot het einde van het lopende seizoen, Cocu's rol als hoofdtrainer over.[7]

Erelijst als trainer/coach[bewerken]

Met Vlag van Nederland Nederlands voetbalelftal[bewerken]

Met Vlag van Nederland PSV Eindhoven[bewerken]

Overige activiteiten[bewerken]

Samen met vrienden uit de voetbalwereld Mark Snijders en Kenneth Goudmijn lanceerde Cocu in 2007 de businessclub Voetbalzaken.nl. Cocu is het gezicht van het bedrijf en neemt deel aan diverse promotionele activiteiten.

Trivia[bewerken]

  • Cocu miste ooit in een vriendschappelijke wedstrijd tegen amateurvereniging RKVV Meerburg drie penalty's. Hij scoorde overigens diezelfde wedstrijd wel twee keer.
  • Op het WK in Frankrijk werd de naam van Cocu door de Fransen anders uitgesproken dan gebruikelijk. In het Frans is 'cocu' namelijk een schimpende term voor een man die door zijn echtgenote bedrogen wordt.
  • Op 25 juli 2009 kreeg Cocu een mooi afscheid. Hij had zelf een team samengesteld, met namen als Van Bommel, Kluivert, Bergkamp, Stam en Figo. Hij speelde met zijn team tegen PSV. PSV won met 5-1. Cocu miste in de wedstrijd nog een penalty.
  • Cocu is geboren op dezelfde dag als voormalig teamgenoot bij Oranje Edwin van der Sar.
  • In november 2011 kreeg hij een onderscheiding van de UEFA voor het spelen van ten minste 100 interlands.[8]
  • Op 19 juli 2013 nam Cocu het in de afscheidswedstrijd van Mark van Bommel, als trainer van PSV, op tegen een door Van Bommel samengesteld gelegenheidsteam. In de tweede helft wisselde hij van partij en speelde hij, op verzoek van Van Bommel, in het gelegenheidselftal mee.
  • Cocu maakt deel uit van het gelegenheidsteam van oud-Vitesse Arnhem, dat bij diverse gelegenheden in actie komt.[9]

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Phillip Cocu keert terug bij PSV psv.nl 7 april 2008
  2. Phillip Cocu start met zijn 'stage' bij PSV, psv.nl 21 juli 2008
  3. Cocu tot 2012 verbonden aan Oranje psv.nl 2 maart 2010
  4. Cocu ook niet naar VVV, elfvoetbal.nl 30 december 2010
  5. AD - Phillip Cocu langer bij PSV
  6. Cocu roept hulp Hiddink in NOS, 7 februari 2014
  7. Brands: Cocu volgend seizoen terug NOS, 28 maart 2014
  8. "International centurions to receive UEFA award", UEFA.com, 30 augustus 2011
  9. Oud-Vitesse, vitesse.nl, 22 maart 2014
Voorganger:
Fred Rutten
Coach van PSV
maart-juni 2012
Opvolger:
Dick Advocaat
Voorganger:
Dick Advocaat
Coach van PSV
2013-heden
Opvolger:
n.n.b.