Ronaldo Luis Nazário de Lima

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ronaldo
Ronaldo-14-05-2013.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Ronaldo Luis Nazário de Lima
Bijnaam O Fenômeno, R9,
Geboortedatum 22 september 1976
Geboorteplaats Rio de Janeiro, Brazilië
Lengte 183 cm
Been rechts
Clubinformatie
Spelend bij gestopt
Positie aanvaller
Interlands
1996
1994-2011
Brazilië OS
Vlag van Brazilië Brazilië
6 0(5)
98 (62)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Ronaldo Luis Nazário de Lima (Rio de Janeiro, 22 september 1976), beter bekend als Ronaldo, is een Braziliaans oud-profvoetballer. Zijn naam wordt in het Portugees uitgesproken als [ʁoˈnawðu ˈlwiʒ nɐˈzaɾju dʒ ˈɫĩmɐ]. Behalve in zijn thuisland voor Cruzeiro en SC Corinthians, speelde hij in Europa voor PSV, FC Barcelona, Internazionale, Real Madrid, AC Milan. Namens Brazilië scoorde Ronaldo 62 keer in 98 interlands en was hij dé vedette die zijn vaderland aan vijf hoofdprijzen hielp, waarvan twee wereldtitels. De veelvuldig scorende centrumspits wordt gezien als één van de beste spitsen aller tijden. Zijn bekendste bijnaam luidt Het Fenomeen.

Clubvoetbal[bewerken]

Hij kreeg de naam Ronaldo omdat de verpleger die zijn moeder hielp met de bevalling ook zo heette. Ronaldo begon zijn carrière in 1993 bij Cruzeiro EC in Brazilië. Hij werd daar na één jaar weggeplukt door PSV Eindhoven.

PSV Eindhoven[bewerken]

Door zijn transfer naar PSV trad Ronaldo in de voetsporen van Romário. Voor PSV speelde Ronaldo 57 officiële wedstrijden en scoorde daarin 54 maal. Hij won met PSV de KNVB beker en werd topscorer met PSV door in totaal 30 keer voor de ploeg te scoren. Het leverde hem een transfer op naar FC Barcelona voor ongeveer 34 miljoen gulden.

FC Barcelona[bewerken]

Hij zou daar maar één seizoen spelen, waarin hij in 37 wedstrijden 34 maal scoorde en daarmee de Trofeo Pichichi als topscorer van de Primera División won. Met Barcelona won hij de Europa Cup II. In deze finale nam Ronaldo, vanaf de stip, het enige doelpunt in de finale tegen het Franse Paris SG voor zijn rekening. Een recordtransfer Op 20-jarige leeftijd werd Ronaldo als de beste speler van de wereld aangezien. Hij was Wereldvoetballer van het jaar in 1996 en 1997.

Internazionale[bewerken]

Al op een jonge leeftijd werd Ronaldo tot één der grootste voetballers ooit gerekend. Na de succesvolle jaren bij PSV en Barcelona, vertrok hij naar Internazionale waar hij het moeilijk had met vele concurrenten, zoals de Chileen Iván Zamorano en de Italiaan Christian Vieri, maar hij maakte alle verwachtingen waar door 25 doelpunten te maken in zijn eerste seizoen. Zo sleepte hij de prijs voor de beste buitenlandse debuterende spits in de wacht.

Ronaldo stond behalve om zijn goals echter ook bekend om zijn blessureleed. Toen hij na een zware knieblessure en maandenlang revalideren zijn rentree maakte, zakte hij reeds na 7 minuten weer door diezelfde knie. Na nog eens 20 maanden revalidatie, maakte Ronaldo op 4 april 2002 zijn rentree voor de Nerazzuri, toen hij in de halve finale van de UEFA Cup als invaller twintig minuten meespeelde tegen Feyenoord. Hierdoor was Ronaldo maar net op tijd hersteld voor het WK in Japan en Zuid-Korea.

Door zijn grootse prestaties tijdens het WK 2002, ontvangt hij de titels Europees en Wereldvoetballer van het jaar. Real Madrid wilde ten koste van alles Het Fenomeen in het witte shirt van Los Merengues krijgen. Diens clubpresident Florentino Pérez wilde van Real Madrid de grootste en beste club ter wereld maken door het aantrekken van louter stervoetballers. Voor aanvang van het seizoen 2002/2003 vertrok Ronaldo, ondanks zijn verleden bij FC Barcelona, naar Real Madrid.

Real Madrid[bewerken]

Nadat eerder Luís Figo en Zinédine Zidane naar Real Madrid kwamen, volgde in 2002 ook de gewaagde overstap voor Ronaldo. Het team bestaande uit deze stervoetballers, kreeg de naam Los Galácticos (De Buitenaardsen). Ronaldo krijgt rugnummer 11 toegewezen.

Ronaldo in het witte shirt van Los Merengues (december 2005).

Ronaldo maakt zijn debuut met Real op 6 oktober 2002. Hij komt het veld op in de 63ste minuut en maakt zijn eerste doelpunt in de 64ste minuut. Nog geen kwartier later hing zijn tweede tegen de netten. In zijn eerste drie seizoenen bij Real Madrid, lopende van 2002 tot 2005, vergaart Ronaldo maar liefst 68 officiële doelpunten in de 97 wedstrijden waarin hij aantrad.

Er is echter kritiek op de spits. Ook de liefhebbers van Ronaldo erkennen een verschil in speelstijl vergeleken met de atletische Ronaldo uit de jaren '90. Ondanks zijn doelgemiddelde en indrukwekkende statistieken, wordt Ronaldo door de fans van Real Madrid afgerekend op zijn blessureleed, houding en overgewicht. Dit levert hem de bijnaam El Gordo (De Dikke) op. Hoewel hij productief blijft voor zijn ploeg, presteert Real Madrid in de competitie beneden verwachting. Ronaldo werd door de hoofdcoach regelmatig buiten de selectie gelaten vanwege zijn overgewicht. Hierdoor overweegt de gevallen topspits een mogelijk vertrek aan het einde van het seizoen. Diverse clubs lieten direct van zich horen, waaronder oude liefde Internazionale en AC Milan.

Op 30 januari 2007 wordt bekendgemaakt dat Ronaldo in het tussenseizoen van 2006-2007 Real Madrid dan toch verlaat. Hij vertrekt naar AC Milan, waar hij met behulp van de bekende en grootse medische staf hoopt zijn carrière nieuw leven in te blazen.

AC Milan[bewerken]

In januari 2007 keert Ronaldo terug naar het stadion waar hij in het verleden prachtige dingen liet zien, hoewel hij nu spits is bij AC Milan en niet bij zijn oude club Internazionale. Hij zal daar spelen met het rugnummer 99, omdat rugnummer 9 al gebruikt werd door Filippo Inzaghi. Bij aankomst in Italië wordt Ronaldo spontaan weer respectvol Il Fenomeno genoemd en niet meer El Gordo zoals in Madrid het geval was.

De bekende en vermaarde medische staf van AC Milan verklaart bovendien dat Ronaldo, anders dan wat de Madrilenen altijd leken te eisen, niet mag vermageren. Ronaldo's spiermassa zou in evenwicht zijn en hieraan mag in het belang van zijn gezondheid niet getornd worden. In korte tijd slaagt Ronaldo er bij AC Milan in om te tonen dat hij, ondanks zijn voor een aanvaller al niet meer zo jeugdige leeftijd, nog steeds tot de beste voetballers ter wereld behoort. In zijn eerste halve seizoen bij AC Milan scoort Ronaldo 7 doelpunten in 14 officiële duels. In die periode haalt AC Milan ook de Champions League binnen. Ronaldo mag echter niet aantreden met Milan in de prestigieuze competitie omwille van eerdere selecties bij Real Madrid in dezelfde Champions League-editie.

De eerste helft van het seizoen 2007/2008 is een moeilijke periode voor zowel AC Milan als een voortdurend in de lappenmand liggende Ronaldo. Ronaldo speelt voor nieuwjaar slechts mee in één wedstrijd; waarin een overwinning geboekt werd in de serie A (1-2 bij Cagliari). Er zijn in het tussenseizoen geruchten van een transfer naar RC Flamengo, een club uit Ronaldo's geboortestad Rio de Janeiro. AC Milan beslist echter om de spits niet te laten vertrekken. Zijn contract loopt normaal af in de zomer van 2008.

Op 13 januari 2008 is het eindelijk allemaal zo ver: Ronaldo staat weer eens aan de aftrap. Namens AC Milan was Ronaldo de sterkhouder met 2 doelpunten. Exact een maand later, op 13 februari 2008, scheurt Ronaldo zijn kruisband af van zijn linkerknie tijdens de competitiewedstrijd tegen Livorno (1-1).

In juli 2008 nodigde PSV Ronaldo uit om in Eindhoven te revalideren van zijn knieblessure en daarna eventueel weer aan de slag te gaan bij de landskampioen. Dit ging niet door en per 2009 ging Ronaldo daardoor aan de slag bij Corinthians.

SC Corinthians[bewerken]

Ronaldo als speler van Corinthians met president Luiz Inácio Lula da Silva.

Op 4 maart 2009 maakte hij, na lang blessureleed, als invaller zijn debuut voor Corinthians in het bekerduel tegen Itumbiara EC. Sinds dit debuut voor Corinthians, heeft hij 22 goals in 14 wedstrijden gescoord. Als gevolg van vele blessures kondigde hij op 12 februari 2011 aan per direct een punt achter zijn loopbaan te zetten. Ronaldo verklaarde nog graag door te willen. maar het niet meer aan te kunnen.

Interlands[bewerken]

Braziliaans voetbalelftal[bewerken]

Ronaldo speelde op drie verschillende WK's (zie hieronder) en won met zijn land de Copa America in 1997 en 1999. Bij de Olympische Spelen van 1996 veroverden de Brazilianen de bronzen medaille. Bovendien veroverde hij in 1997 de Confederations Cup.

WK 1998[bewerken]

Als Wereldvoetballer van het jaar in 1996 en 1997, ontstonden er voor aanvang van het WK 1998 een hoop verwachtingen rondom Ronaldo. Hij scoorde weliswaar vier doelpunten en behaalde de finale, maar een epilepsie-aanval bedierf de finale voor Ronaldo en Brazilië verloor kansloos met 3-0 van Frankrijk, onder meer door een sterk spelende Zinédine Zidane. Later zou er kritiek komen op de bondscoach, omdat Ronaldo bij zijn insult of een vermeend hart-infarct bijna gestikt was in zijn tong. Het laten spelen van de spits zou daarom onverantwoord zijn geweest.

De WK-finale in Parijs was voor Ronaldo geen onuitgegeven feit. Hij was er op 17-jarige leeftijd reeds bij toen Brazilië in 1994 de wereldtitel behaalde op het wereldkampioenschap in de VS. Italië werd geklopt na het nemen van strafschoppen, maar Ronaldo kwam die wedstrijd niet van de bank af.

WK 2002[bewerken]

In de twee jaren voor aanvang van het WK 2002 had Ronaldo tegen een hardnekkige knieblessure gevochten. De op dat moment nog voor Internazionale uitkomende aanvaller was maar net op tijd hersteld voor het WK van 2002 in Japan en Zuid-Korea. Desondanks zou O Fenomeno tijdens het WK van 2002 uitgroeien tot dé goaltjesdief van dat toernooi en met 8 treffers, waarvan twee keer in de met 2-0 gewonnen finale tegen Duitsland. Hiermee had Ronaldo een belangrijk aandeel in de vijfde wereldtitel van Brazilië.

WK 2006[bewerken]

Wandschildering van Ronaldo in Berlijn.

Op het WK 2006 loopt het de eerste twee wedstrijden (tegen Kroatië en Australië) wat stroef voor Ronaldo. Hij scoort niet en krijgt kritiek in de pers over zijn gewicht en zijn ondermaatse prestaties. In de derde match tegen Japan slaat hij terug en scoort tweemaal. Hiermee evenaart hij het record van Gerd Müller, het hoogst aantal gescoorde goals (14) op WK-eindrondes. In de achtste finale tegen Ghana scoort hij het openingsdoelpunt waardoor hij op dat moment op de eerste plaats stond van het all-time-klassement van WK-topscorers. Ook stijgt hij hiermee boven de 12 goals van de voormalige Braziliaanse sterspeler Pelé uit. Brazilië haalt voor het eerst sinds 4 wereldkampioenschappen voetbal echter de finale niet, na een 1-0 uitschakeling in de kwartfinale door het Frans elftal met een uitstekende Zinédine Zidane. De al niet meer zo jeugdige Ronaldo heeft tegen Frankrijk, in de kwartfinale van het WK 2006 in Duitsland, zijn laatste interland gespeeld.

Ronaldo kwam 98 keer in actie voor Brazilië en maakte 62 doelpunten, hetgeen zorgt voor een indrukwekkend gemiddelde van 0,63 doelpunt per wedstrijd: nagenoeg twee doelpunten per drie interlands. Tussen 1994 en 2006 won hij met Brazilië tweemaal het WK (1994 en 2002), driemaal de Copa América (1997, 1999 en 2004) en eenmaal de Confederations Cup (1997).

Hij nam afscheid van de nationale ploeg op 7 juni 2011 in de interland tegen Roemenië. Hij viel een kwartier in tijdens het oefenduel met Roemenië (1-0 winst), maar kwam niet tot scoren.[1]

Statistieken[bewerken]

Seizoen Club # Comp. Goals # Beker Goals # Intern. Goals Competitie
1993 Flag of Brazil.svg Cruzeiro 14 12 Campeonato Brasileiro
1994 Flag of Brazil.svg Cruzeiro 16 14 Campeonato Brasileiro
1994/95 Flag of the Netherlands.svg PSV 33 30 1 2 2 3 Eredivisie
1995/96 Flag of the Netherlands.svg PSV 13 12 3 1 5 6 Eredivisie
1996/97 Flag of Spain.svg FC Barcelona 37 34 5 8 7 5 Primera División
1997/98 Flag of Italy.svg Internazionale 32 25 4 3 11 6 Serie A
1998/99 Flag of Italy.svg Internazionale 19 14 3 0 6 1 Serie A
1999/00 Flag of Italy.svg Internazionale 7 3 1 Serie A
2000/01 Flag of Italy.svg Internazionale 0 0 Serie A
2001/02 Flag of Italy.svg Internazionale 10 7 1 0 5 0 Serie A
2002/03 Flag of Spain.svg Real Madrid 31 23 1 0 12 7 Primera División
2003/04 Flag of Spain.svg Real Madrid 32 24 7 3 9 4 Primera División
2004/05 Flag of Spain.svg Real Madrid 34 21 1 0 10 3 Primera División
2005/06 Flag of Spain.svg Real Madrid 23 14 2 1 2 0 Primera División
2006/07 Vlag van Spanje Real Madrid 7 1 2 1 4 2 Primera División
2006/07 Vlag van Italië AC Milan 14 7 Serie A
2007/08 Vlag van Italië AC Milan 6 2 Serie A
2009 Vlag van Brazilië Corinthians 38 23 8 3 Campeonato Brasileiro
2010 Vlag van Brazilië Corinthians 11 6 7 3 Campeonato Brasileiro
totaal: 412 272 39 22 94 50

Erelijst[bewerken]

Met clubteams[bewerken]

Met Brazilië[bewerken]

  • Winnaar FIFA World Cup: 1994 en 2002
  • Zilver op FIFA World Cup:1998
  • CopaTegna América: 1997, 1999 en 2004
  • Confederations Cup: 1997
  • Brons Olympische Spelen: 1996

Persoonlijke prijzen[bewerken]

  • Golden Foot 2006
  • Wereldvoetballer van het jaar: 1996, 1997 en 2002
  • Europees voetballer van het jaar: 1997 en 2002
  • Europees voetballer van het jaar U21: 1997 en 1998
  • Meest waardevolle speler UEFA: 1998
  • Golden Boot FIFA World Cup: 2002 (8 doelpunten)
  • Bronze Boot FIFA Worldcup: 2006 (3 doelpunten)
  • Topscorer Primera División: 1996 (Barcelona), 2003 (Real Madrid)
  • Nederlands topscorer: 1995 (PSV)
  • Europees topscorer: 1996 (Barcelona)
  • Italiaans topscorer: 1997 (Internazionale)
  • Beste speler van het jaar: Brazilië 1993
  • Topscorer Zuid-Amerika 31 doelpunten (Cruzeiro)
  • Zuid-Amerikaans speler van het jaar 1993
  • Topscorer Brazilië: 1993 (Cruzeiro)
  • Zilver op beste speler van het jaar: 1998
  • Brons op beste speler van het jaar: 2003
  • Beste speler van Spanje: 1997, 2003 en 2004
  • Beste speler van de FIFA World Cup 1998
  • Zilver op Europees voetballer van het jaar: 1997-1996
  • Golden Ball: beste spits van het moment: 2006
  • Career cup: beste voetbalcarrière: 2010

Bijnaam[bewerken]

De bekendste bijnaam van Ronaldo luidt Il Fenomeno (Italiaans), O Fenômeno (Braziliaans Portugees), El Fenómeno (Spaans), allemaal dezelfde woorden voor Het Fenomeen. Tussen 1994 en 1996 was zijn bijnaam Ronaldinho (Kleine Ronaldo), vanwege de aanwezigheid van de oudere Ronaldo Rodrigues de Jesus in het Braziliaans elftal.

Dopingperikelen[bewerken]

De coördinator van de dopingcontroles bij de Braziliaanse voetbalbond CBF, Bernardino Santi, beschuldigde PSV ervan Ronaldo op jonge leeftijd anabolen toegediend te hebben waardoor hij in zijn latere carrière veel last had van knieblessures. Santi werd daarop direct ontslagen door de CBF. PSV deed het verhaal af als: "Volstrekt onzinnig.". Ronaldo verklaarde vervolgens geen doping te hebben gebruikt.

Privé[bewerken]

In 1997 ontmoette Ronaldo het Braziliaanse model en actrice Susana Werner. Met haar had de voetballer een relatie en hij woonde met haar in Milaan. Deze relatie hield stand tot 1999. In april 1999 trouwde Ronaldo met de Braziliaans voetbalster Milene Domingues. Hij deed het huwelijksaanzoek vlak na één van haar wedstrijden. Samen met haar heeft hij één zoon. Na vier jaar scheidde het stel.

In 2005 had Ronaldo een relatie met Daniella Cicarelli, een Braziliaans model en veejay bij MTV. Zij raakte zwanger, maar kreeg een miskraam. Desondanks trouwde het stel, maar dit hield drie maanden stand. Daarna had Ronaldo een relatie met het Braziliaanse topmodel Raica Oliveira. Dit duurde tot december 2006.

In 2008 trouwde Ronaldo voor de derde keer, hij heeft inmiddels twee dochters.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties