Rivaldo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rivaldo
Rivaldo.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Vítor Borba Ferreira
Bijnaam Ribo
Geboortedatum 19 april 1972
Geboorteplaats Recife, Vlag van Brazilië Brazilië
Lengte 186 cm
Gewicht 75 kg
Been Links
Clubinformatie
Spelend bij Gestopt
Positie Aanvallende middenvelder
Jeugd
Paulistano FC
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1991–1992
1992–1993
1993–1994
1994–1996
1996–1997
1997–2002
2002–2004
2004
2004–2007
2007-2008
2008-2010
2010-2011
2011
2012
2013
2014
Santa Cruz
Mogi Mirim
Corinthians
Palmeiras
Deportivo La Coruña
FC Barcelona
AC Milan
Cruzeiro
Olympiakos Piraeus
AEK Athene
Bunyodkor
Mogi Mirim
São Paulo FC
Kabuscorp SC
AD São Caetano
Mogi Mirim
Totaal
000 00(0)
027 00(9)
041 0(17)
104 0(53)
041 0(21)
142 0(82)
022 00(5)
022 00(5)
070 0(36)
029 00(8)
066 0(37)
00 0(0)
030 0(5)
021 0(11)
07 0(0)
01 0(0)
594 (278)
Interlands
1993-2003 Vlag van Brazilië Brazilië 074 0(34)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Vítor Borba Ferreira (Recife, 19 april 1972), voetbalnaam Rivaldo, is een Braziliaanse voormalig profvoetballer. Hij speelde 74 keer voor het Braziliaans voetbalelftal, waarmee hij onder meer het wereldkampioenschap voetbal 2002 won. Als speler van FC Barcelona werd Rivaldo in 1999 verkozen tot Europees- en Wereldvoetballer van het Jaar. Op 15 maart 2014 besloot hij op 41-jarige leeftijd om te stoppen met voetballen.[1]

Jeugd[bewerken]

Rivaldo groeide op in grote armoede. Met zijn ouders, twee broers en twee zussen woonde hij in de favelas (sloppenwijken) van de noordoostelijke havenstad Recife. Zijn uiterlijk toont ook op volwassen leeftijd de armoede en ondervoeding die Rivaldo in zijn jeugd kende: ingevallen oogkassen, dunne gekromde benen en een rij kunsttanden doordat verschillende van zijn echte tanden door een chronisch gebrek aan vitaminerijk voedsel zijn weggerot. De problemen uit zijn jeugd hebben er toe geleid dat Rivaldo later de Rivaldo Foundation zou oprichten, die zich inzet voor de kinderen in de favelas van de Braziliaanse steden. Om geld te verdienen verkocht Rivaldo samen met zijn broers Ricardo en Rinaldo etenswaren en frisdrank langs de kant van de wegen. In zijn vrijetijd hielden de broers zich vooral bezig met straatvoetbal. Toen Rivaldo 16 jaar oud was, overleed zijn vader nadat deze was overreden door een stadsbus.

Clubvoetbal[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Uiteindelijk werd Rivaldo op 16-jarige leeftijd door scouts van Santa Cruz de Recife ontdekt op een jeugdtoernooi in Recife. Rivaldo mocht naar de club komen, maar geld voor een buskaartje had hij destijds niet en daarom liep hij dagelijks twintig kilometer heen en terug om te kunnen trainen. Op 17-jarige leeftijd legde hij tests af bij RSC Anderlecht, maar werd er doorgestuurd. In 1991 kreeg Rivaldo zijn eerste profcontract bij Santa Cruz en een jaar later, in 1992, vertrok hij naar Mogi-Mirim, de club waarvan hij tegenwoordig voorzitter is. Rivaldo tekende in 1993 voor SC Corinthians. Na anderhalf seizoen werd hij gecontracteerd door SE Palmeiras. Bij deze club won Rivaldo zijn eerste prijzen in de vorm van de Braziliaanse landstitel in 1994 en het kampioenschap van de staat São Paulo in 1996. In 1996 vertrok de aanvaller voor 9.2 miljoen dollar naar het Spaanse Deportivo La Coruña.

FC Barcelona[bewerken]

In 1997 werd Rivaldo voor 4000 miljoen peseta's (circa 24 miljoen euro) aangekocht door FC Barcelona als vervanger van zijn landgenoot Ronaldo, die naar Internazionale in Italië was vertrokken. Bij FC Barcelona werd Rivaldo een wereldster en met de Catalaanse club won de Braziliaan twee landtitels (1998, 1999) en de Copa del Rey (1998). In de UEFA Champions League wilde het voor Rivaldo en FC Barcelona minder goed lukken met tweemaal uitschakeling in de eerste ronde (1997/1998, 1998/1999) en eenmaal uitschakeling in de halve finale (1999/2000).

Rivaldo raakte eind 1999 in conflict met toenmalig trainer Louis van Gaal. Van Gaal zag de Braziliaan als linkervleugelaanvaller in het 4-3-3-systeem, terwijl Rivaldo meer zag in een vrije rol achter de spitsen. De situatie escaleerde en kort na het winnen van de Gouden Bal als Europees voetballer van het jaar maakte Rivaldo aan zijn trainer en medespelers bekend niet meer als linkervleugelaanvaller te willen spelen. Dit leidde ertoe dat Van Gaal zijn Braziliaanse ster op 21 december uit de selectie zette. Na twee weken maakte Rivaldo zijn excuses en keerde hij terug in het elftal. Uiteindelijk is het in juni 2000 Van Gaal die moet vertrekken als trainer van FC Barcelona, terwijl Rivaldo na een forse salarisverhoging bij de club blijft.

In het seizoen 2000/2001 was Rivaldo na het vertrek van de Portugees Luís Figo de enige echte ster in het elftal van FC Barcelona. Als individualist pur sang stelde hij zichzelf boven het teambelang, maar desondanks was Rivaldo meerdere malen van grote waarde voor Barça. FC Barcelona won echter geen prijzen, maar Rivaldo werd met 36 doelpunten wel topscorer van de club (23 in competitie, 2 in de beker, 6 in de Champions League en 5 in de UEFA Cup). Zijn beste prestaties in het het seizoen 2000/2001 waren een drietal hattricks. Zijn eerste hattrick maakte Rivaldo in oktober 2000 tegen AC Milan in de eerste groepsronde van de Champions League. In Stadio Giuseppe Meazza werd het 3-3 en de Braziliaan scoorde tweemaal uit een vrije trap en één keer koppend uit een voorzet. Zijn tweede hatrrick van het seizoen was officieel eigenlijk geen hattrick. In maart 2001 scoorde Rivaldo drie keer tegen Real Madrid in Estadio Santiago Bernabéu, maar het derde doelpunt van de Braziliaan in blessurtijd werd ten onrechte afgekeurd omdat 3 spelers buitenspel stonden die vermeend betrokken waren bij het afstandschot van de nummer 10,maar op de beelden was te zien dat het afgekraakte schot van Rivaldo door een Madrileens been werd aangeraakt. Hierdoor eindigde de wedstrijd in 2-2. Zijn meest belangrijke hattrick maakte Rivaldo op de slotspeeldag van de Primera División in de thuiswedstrijd tegen Valencia CF. Zijn driepunter zorgde er niet alleen voor dat FC Barcelona een 3-2-overwinning behaalde, maar ook dat de club op de vierde plaats eindigde die recht gaf op een plaats in de voorronde van de Champions League voor het seizoen 2001/2002. Tot de laatste speeldag stond Valencia CF op de vierde plaats, maar door de overwinning op de directe concurrent kwam FC Barcelona op een gelijk aantal punten, waarna Barça als vierde eindigde op basis van een beter onderling resultaat (0-1 in Valencia, 3-2 in Barcelona). Het eerste doelpunt maakte Rivaldo tegen Valencia CF vanuit een voor hem karakteristieke vrije trap, nummer twee was een afstandschot en zijn derde doelpunt in de slotminuut was het mooiste van allemaal, een omhaal.

Het seizoen 2001/2002 werd het slechtste seizoen van Rivaldo in dienst van FC Barcelona. Het jaargang begon weliswaar goed voor de Braziliaan, want met drie doelpunten in het uitduel tegen Wisła Kraków (3-4; thuis 1-0) in de voorrondes van de Champions League leidde hij FC Barcelona naar het hoofdtoernooi. Daarna zakte Rivaldo door blessures en ernstige vormcrisis ver terug. Hij zou slechts veertien doelpunten maken in het seizoen 2001/2002, waarvan acht in de Primera División en zes in de Champions League. Na dit slechte seizoen keerde bovendien Louis van Gaal terug als trainer bij FC Barcelona. Gezien zijn slechte prestaties en de conflicten met de Nederlandse trainer in diens eerste periode bij de club, leek de tijd van Rivaldo bij FC Barcelona er op te zitten. Na een goed WK 2002 (zie onder) hoopten de fans dat Rivaldo zijn vorm op clubniveau zou kunnen doorzetten en bovendien leek Rivaldo zich te willen schikken in de wensen van Van Gaal. Hij gaf dit onder meer aan met de woorden "Ik wil zelfs op doel gaan staan als Van Gaal dat vraagt". Uiteindelijk stelde Van Gaal geen prijs meer op de aanwezigheid van Rivaldo en de Braziliaan moest net als Abelardo Fernández en Sergi Barjuán, twee andere criticasters uit Van Gaal's eerste periode, vertrekken.

Laatste jaren[bewerken]

Op 28 juli 2002 tekende Rivaldo een meerjarig contract bij AC Milan. In zijn eerste seizoen bereikte hij iets wat hem bij FC Barcelona nooit was gelukt, het winnen van een Europese titel. Rivaldo won met AC Milan de UEFA Champions League door in de finale na strafschoppen te winnen van Juventus. Groot was het aandeel van Rivaldo echter niet in de winst van de Champions League, aangezien de Braziliaan vooral op de reservebank zat. Ook in de competitie kreeg hij nauwelijks speeltijd, helemaal na de komst van Kaká, zijn landgenoot en concurrent op de positie van schaduwspits/aanvallende middenvelder, in augustus 2003. Rivaldo besloot daarom AC Milan te verlaten en in januari 2004 tekende hij bij Cruzeiro EC in Brazilië. Rivaldo speelde daar echter maar tien duels en hij stapte op uit solidariteit met zijn ontslagen coach Vanderlei Luxemburgo. Sinds juli 2004 staat Rivaldo onder contract bij het Griekse Olympiakos Piraeus. Hij leidde de club in 2004/05, 2005/06 en 2006/07 naar de nationale titel. Direct na het laatste kampioenschap werd bekend dat Rivaldo de komende twee seizoenen uit zou komen voor concurrent AEK Athene. Na hier één seizoen te hebben gespeeld werd bekend dat hij zou vertrekken naar FC Bunyodkor in Oezbekistan, dat voorheen PFC Kuruvchi heette. Deze club baarde enkele weken daarvoor ook al opzien door de vermeende belangstelling in Samuel Eto'o van FC Barcelona, tot een akkoord kwam het overigens niet. Aanvankelijk leek AEK Athene geen medewerking te verlenen bij de transfer maar uiteindelijk werd er toch een akkoord bereikt voor de overstap. Met deze transfer ging een slordige 10 miljoen euro gepaard. Rivaldo tekende een contract voor twee jaar. Bij zijn debuut voor FC Bunyodkor scoorde Rivaldo twee keer in de wedstrijd tegen Mash'al. Bunyodkor won de wedstrijd met 2-0.

De tweede seizoenshelft van het seizoen 2010/11 is Rivaldo verhuurd aan São Paulo FC, uit zijn geboorteland. Hier scoorde hij direct bij zijn debuut. In januari 2012 bood hij zijn diensten aan bij de Belgische kampioen KRC Genk maar zij moesten niet van hem weten. Uiteindelijk vertrekt hij naar het Angolese Kabuscorp SC.

Bij zijn Braziliaanse comeback in 2013 maakte hij meteen een doelpunt voor AD São Caetano. Begin 2014 komt hij nog kortstondig uit voor Mogi Mirim waarvan hij voorzitter is. Daar speelde hij nog met zijn zoon Rivaldinho voor hij in maart 2014 op eenenveertigjarige leeftijd stopte.

Nationaal elftal[bewerken]

Rivaldo maakte in december 1993 zijn debuut in het Braziliaans elftal. Hij scoorde de enige goal in een 1-0-overwinning op Mexico. Voor het WK 1994 werd Rivaldo echter niet opgenomen in de Braziliaanse selectie.

Op de Olympische Zomerspelen van 1996 in Atlanta won Rivaldo met Brazilië de bronzen medaille. Desondanks kreeg hij veel kritiek te verwerken, aangezien men in Brazilië niet genoegen nam met minder dan goud. Rivaldo werd als één van de drie dispensatiespelers van ouder dan 23 jaar in de Olympische ploeg verantwoordelijk gehouden voor het 4-3-verlies in de halve finale tegen latere winnaar Nigeria. Mede door deze felle kritiek besloot Rivaldo de overstap te maken naar Deportivo La Coruña om zo Brazilië te kunnen ontvluchten.

Rivaldo speelde met De Goddelijke Kanaries op twee toernooien om de Copa América. Zowel in 1997 als 1999 ging de Zuid-Amerikaanse titel naar Brazilië. In 1999 werd Rivaldo met vijf doelpunten, waarvan twee in de finale tegen Uruguay, bovendien topscorer van het toernooi.

Verder was Rivaldo actief op twee WK's. In 1998 haalde Rivaldo met Brazilië de finale, waarin met 3-0 werd verloren van Frankrijk. De aanvaller maakte drie doelpunten, één tegen Marokko in de groepsfase en twee tegen Denemarken in de kwartfinale. In 2002 won Rivaldo met Brazilië de wereldtitel. Hij speelde in alle zeven wedstrijden en scoorde vijf keer. Rivaldo maakte zijn doelpunten in de groepsfase tegen Turkije (strafschop), China en Costa Rica, in de achtste finale tegen België en in de kwartfinale tegen Engeland. Bovendien gaf hij de assist op Ronaldo voor het openingsdoelpunt in de finale tegen Duitsland. Uiteindelijk werd in de eindstrijd met 2-0 gewonnen door een tweede goal van Ronaldo. Naast door zijn doelpunten viel Rivaldo op het WK 2002 ook op door zijn inzet voor het team. Bij FC Barcelona acteerde hij vaak als individualist, op het WK werkte de Braziliaan hard voor de ploeg, verdedigde mee en was bij aanvallen niet zelfzuchtig als andere spelers meer scoringskans hadden.

Doordat Rivaldo bij AC Milan vaak op de bank zat, raakte hij steeds meer uit beeld bij het nationale elftal. Uiteindelijk kwam de aanvaller tot 72 interlands en 34 doelpunten voor de Seleção.

Spelerstatistieken[bewerken]

seizoen club land competitie wed. goals
1992 Mogi-Mirim Vlag van Brazilië Brazilië Campeonato Brasileiro 27 9
1993 SC Corinthians Vlag van Brazilië Brazilië Campeonato Brasileiro 19 11
1994 SC Corinthians Vlag van Brazilië Brazilië Campeonato Brasileiro 22 6
1994 SE Palmeiras Vlag van Brazilië Brazilië Campeonato Brasileiro 29 13
1995 SE Palmeiras Vlag van Brazilië Brazilië Campeonato Brasileiro 45 17
1996 SE Palmeiras Vlag van Brazilië Brazilië Campeonato Brasileiro 30 23
1996/97 Deportivo La Coruña Vlag van Spanje Spanje Primera División 41 21
1997/98 FC Barcelona Vlag van Spanje Spanje Primera División 34 19
1998/99 FC Barcelona Vlag van Spanje Spanje Primera División 37 24
1999/00 FC Barcelona Vlag van Spanje Spanje Primera División 32 12
2000/01 FC Barcelona Vlag van Spanje Spanje Primera División 35 23
2001/02 FC Barcelona Vlag van Spanje Spanje Primera División 20 8
2002/03 AC Milan Vlag van Italië Italië Serie A 22 5
2003/04 AC Milan Vlag van Italië Italië Serie A 0 0
2004 Cruzeiro EC Vlag van Brazilië Brazilië Campeonato Brasileiro 10 1
2004/05 Olympiakos Piraeus Vlag van Griekenland Griekenland Alpha Ethniki 23 12
2005/06 Olympiakos Piraeus Vlag van Griekenland Griekenland Alpha Ethniki 21 7
2006/07 Olympiakos Piraeus Vlag van Griekenland Griekenland Alpha Ethniki 25 17
2007/08 AEK Athene Vlag van Griekenland Griekenland Alpha Ethniki 35 12
2008/09 FC Bunyodkor Vlag van Oezbekistan Oezbekistan Oliy Liga 24 11
2009/10 FC Bunyodkor Vlag van Oezbekistan Oezbekistan Oliy Liga 30 20
2010/11 FC Bunyodkor Vlag van Oezbekistan Oezbekistan Oliy Liga 11 6
2010/11 São Paulo FC (huur) Vlag van Brazilië Brazilië Campeonato Brasileiro 29 5
2011/2012 Kabuscorp SC Vlag van Angola Angola Girabola 21 11
2013 AD São Caetano Vlag van Brazilië Brazilië Série B 7 0
Totaal: 623 294
Bijgewerkt 23-10-2012

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties