Eiður Guðjohnsen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eiður Guðjohnsen
Eidur GudjohnsenMonacoauto.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Eiður Smári Guðjohnsen
Bijnaam Guddy
The Ice Man
Geboortedatum 15 september 1978
Geboorteplaats Reykjavik, IJsland
Lengte 185 cm
Gewicht 82 kg
Clubinformatie
Spelend bij Club Brugge
Rugnummer 22
Positie Aanvaller / Aanvallende middenvelder
Contract tot 2014
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
1995-1995
1995–1997
1998-1998
1998–2000
2000–2006
2006–2009
2009–2010
2010-2010
2010–2011
2011-2011
2011–2012
2012-2013
2013-2014
Valur
PSV
KR Reykjavik
Bolton Wanderers
Chelsea
FC Barcelona
AS Monaco
Tottenham Hotspur
Stoke City
Fulham
AEK Athene
Cercle Brugge
Club Brugge
17 0(7)
13 0(3)
06 0(0)
59 (19)
186 (54)
72 (10)
09 0(0)
11 0(1)
04 0(0)
10 0(0)
10 0(1)
13 0(6)
046 0(7)
Interlands
1996– Vlag van IJsland IJsland 78 (24)

* Bijgewerkt op 18 mei 2014
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Eiður Smári Guðjohnsen (vaak gespeld als: Eidur Gudjohnsen) (Reykjavik, 15 september 1978) is een IJslands profvoetballer. Hij is een zoon van voormalig voetballer Arnór Guðjohnsen. Guðjohnsen debuteerde in 1996 voor het IJslands voetbalelftal.

Carrière[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Guðjohnsen groeide op in Brussegem in België, waar zijn vader Arnór toen als voetballer werkzaam was. Hij was in die periode supporter van RSC Anderlecht.[1] Zelf voetbalde hij voor een bescheiden club uit Brussegem. Later keerde hij terug naar IJsland en belandde hij bij Valur. Reeds als tiener maakte hij zijn debuut in de IJslandse competitie.

PSV[bewerken]

In de zomer van 1995 verhuisde Guðjohnsen naar PSV. De aanvaller speelde in zijn eerste seizoen 13 competitiewedstrijden voor de club uit Eindhoven. Hij was in die periode een ploegmaat van onder meer Ronaldo, Luc Nilis, Boudewijn Zenden, Gilles De Bilde, Phillip Cocu en Marc Degryse. In 1996 brak Guðjohnsen zijn enkel tijdens een jeugdinterland, waarna hij ook een peesontsteking opliep. De dokters voorspelden dat hij nooit nog een hoog niveau zou halen. PSV verbrak zijn contract en liet hem terugkeren naar zijn vaderland.

Bolton Wanderers[bewerken]

In 1998 toonde Guðjohnsen bij KR dat hij nog steeds over voldoende voetbalkwaliteiten beschikte. Hij speelde zich in de kijker van Bolton Wanderers en wist toenmalig coach Colin Todd te overtuigen. De IJslander kreeg in 1998 een contract, maar kampte op dat ogenblik nog met overgewicht en was niet fit genoeg om een belangrijke rol te spelen. Begin 1999 werd hij een volwaardig lid van de kern. De blonde aanvaller moest het vertrek van Nathan Blake en landgenoot Arnar Gunnlaugsson opvangen. In het seizoen 1999/00 werd Guðjohnsen een vaste waarde bij de club uit de First Division. Over alle competities heen speelde hij dat seizoen meer dan 50 wedstrijden voor The Trotters.

Chelsea FC[bewerken]

In 2000 liet Bolton, dat in financiële moeilijkheden zat, hem voor £4 miljoen vertrekken naar het Chelsea van trainer Gianluca Vialli. Hij vormde er een succesvol aanvalsduo met Jimmy Floyd Hasselbaink. In zijn eerste seizoen veroverde hij meteen de FA Charity Shield.

In januari 2003 kwam aan het licht dat Guðjohnsen gokverslaafd was. Hij had in vijf maanden tijd zo'n £400,000 verloren.[2] Hij raakte in de periode dat hij geblesseerd was verveeld en zocht zijn toevlucht in gokken.

Als aanvaller toonde Guðjohnsen regelmatig dat hij over een uitstekende techniek beschikte. Toen José Mourinho in 2004 coach werd van Chelsea werd de IJslander omgevormd tot een aanvallend ingestelde middenvelder. Hij werd zowel op de flanken als net achter de spitsen geposteerd. In sommige gevallen werd hij ook als spits of als verdedigende middenvelder uitgespeeld. Het eerste seizoen onder Mourinho werd een groot succes. Guðjohnsen veroverde met Chelsea de landstitel en de Football League Cup. Met spelers als John Terry, Frank Lampard, Arjen Robben, Petr Cech en Didier Drogba beschikte The Blues over klinkende namen. In 2006 wist Chelsea zijn titel te verlengen.

Met de komst van de steenrijke voorzitter Roman Abramovich trok de club jaarlijks grote namen aan. Guðjohnsens toekomst bij de club werd onzeker toen in 2006 onder meer Andrij Sjevtsjenko, Salomon Kalou en Michael Ballack in Londen neerstreken. De IJslander werd gelinkt aan onder meer Real Madrid en Manchester United.

FC Barcelona[bewerken]

Guðjohnsen als speler van FC Barcelona (2008).

Op 14 juni 2006 tekende Guðjohnsen bij FC Barcelona, waar hij beschouwd werd als de opvolger van Henrik Larsson. De Catalanen betaalden zo'n €12 miljoen voor zijn transfer. Hij werd de eerste IJslandse speler in de geschiedenis van de club. In oktober 2006 scoorde hij in de UEFA Champions League tegen zijn ex-club Chelsea. Een jaar eerder had hij met Chelsea ook al eens gescoord tegen Barcelona. Chelsea kegelde Barça toen uit de Champions League. In het seizoen 2006/07 vloog Barcelona er opnieuw in de tweede ronde uit, ditmaal was Liverpool te sterk. Guðjohnsen sloot de Europese campagne af als topschutter van het team en deed dus beter dan sterren als Ronaldinho, Lionel Messi en Samuel Eto'o.

Desondanks kon Guðjohnsen nooit uit de schaduw treden van kleppers als Ronaldinho en Messi. De supporters en ook trainer Frank Rijkaard zagen voor hem niet echt een toekomst in Barcelona. Hij werd in de zomer van 2007 dan ook aan meerdere clubs uit de Premier League gelinkt. Maar mede door een blessure kwam het nooit tot een transfer. Guðjohnsen bleef bij Barcelona, hoewel hij er nu ook de concurrentie van Thierry Henry en Bojan Krkic had bijgekregen. Hoewel hij geen titularis was onder Rijkaard kwam hij in het seizoen 2007/08 toch 34 keer in actie.

Na het seizoen nam coach Josep Guardiola de leiding over. De gewezen speler van Barcelona was van plan om tal van spelers de laan uit te sturen en dus werd Guðjohnsen opnieuw aan verscheidene Engelse clubs gelinkt. Vooral West Ham United and Porsmouth toonden concrete interesse. Maar de IJslander speelde zich in oefenwedstrijden in de kijker en kon daardoor rekenen op het vertrouwen van Guardiola. Vanaf september 2008 werd hij opnieuw een vaste waarde bij Barcelona en speelde hij zijn beste seizoen voor de club. In 2009 won hij met Barça de landstitel en de Champions Leaguefinale. Guðjohnsen zat in de finale 90 minuten op de bank. Ook toen de club in augustus 2009 om de UEFA Super Cup streed, kwam hij niet van de bank.

Monaco en Tottenham[bewerken]

Guðjohnsen (links) met onder meer Luka Modrić en Sébastien Bassong bij Tottenham.

Guardiola rekende voor het seizoen 2009/10 niet meer op Guðjohnsen en dus mocht de blonde voetballer vertrekken. Hij belandde bij AS Monaco, maar kon onder coach Guy Lacombe niet echt overtuigen.

In januari 2010 keerde de IJslander terug naar de Premier League. Hij werd voor een half seizoen uitgeleend aan het Tottenham Hotspur van trainer Harry Redknapp. Eerder had hij ook medische testen afgelegd bij West Ham United, dat hem hetzelfde contract aanbod als Tottenham, maar Guðjohnsen koos tot grote ergernis van West Ham United bestuurder David Sullivan voor de Spurs.

Stoke City en Fulham[bewerken]

In de zomer van 2010, op de laatste dag van de transferperiode, tekende Guðjohnsen een contract voor één seizoen bij Stoke City. Omdat hij bij Monaco niet meer had meegetraind, begon hij met een fysieke achterstand aan het seizoen 2010/11. Hij speelde regelmatig mee met het B-elftal om zijn conditie op peil te houden. Op een handvol invalbeurten na kwam hij niet in actie voor het eerste elftal.

Op 31 januari 2011, opnieuw op de laatste dag van de transferperiode, werd Guðjohnsen tot het einde van het seizoen uitgeleend aan het Fulham van trainer Martin Jol. Hij speelde 10 wedstrijden voor The Cottagers en keerde vervolgens terug naar Stoke City, dat zijn contract niet verlengde.

AEK Athene[bewerken]

Op 19 juli 2011 vertrok de IJslander naar Griekenland. Hij vond er onderdak bij AEK Athene, dat hem een contract voor twee seizoenen aanbood. Opnieuw kon hij ook rekenen op interesse van West Ham United en Swansea City. De polyvalente speler werd als ster onthaald en kon op zo'n 2.500 supporters rekenen bij zijn aankomst op de luchthaven van Athene. Guðjohnsen begon goed aan het seizoen, maar op 15 oktober blesseerde hij zich ernstig in de derby tegen Olympiakos. Hij botste op doelman Franco Costanzo en brak zijn been.

Omdat de club in financiële moeilijkheden zat, werd in juli 2012 besloten om zijn contract stop te zetten. Twee maanden later mocht hij dankzij zijn manager testen bij het Amerikaanse Seattle Sounders. Hij speelde met het B-elftal een wedstrijd tegen Chivas USA en wist meteen te scoren. Tot een contract kwam het echter niet.

Cercle Brugge[bewerken]

Op 2 oktober 2012 belandde Guðjohnsen via zijn landgenoot en collega Arnar Viðarsson opnieuw in België.[3] Hij tekende bij Cercle Brugge een contract tot het einde van het seizoen. In geen tijd werd hij een sterkhouder bij de hekkensluiter in de Jupiler Pro League. Zo scoorde hij het enige doelpunt in een derby tegen Club Brugge, waardoor de rivalen uit de beker vlogen.

Club Brugge[bewerken]

Op 13 januari 2013 stapte Guðjohnsen over naar stadsrivaal Club Brugge. De IJslander tekende een contract tot 2014. Guðjohnsen wordt bij blauw-zwart herenigd met sportief directeur Arnar Grétarsson, die hem destijds ook naar AEK Athene haalde. Op 28 februari 2013 scoorde hij een doelpunt in de derby tegen Cercle Brugge. Hij vierde zijn doelpunt niet, wat de Cerclefans wisten te appreciëren. Toen hij eerder in de wedstrijd inviel werd hij wel uitgefloten door de thuissupporters. Club Brugge won de wedstrijd met 0-3 waarmee Cercle zo goed als zeker als laatste zou eindigen en zo Play-Off III moest aanvangen.

Statistieken[bewerken]

Seizoen Club Land Competitie Competitie Beker Ligabeker Supercup Internat. beker Totaal
Wed. Goals Wed. Goals Wed. Goals Wed. Goals Wed. Goals Wed. Goals
1995 Valur Reykjavík Vlag van IJsland IJsland Úrvalsdeild 17 7 17 7
1995/96 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 13 3 2 0 15 3
1996/97 0 0 0 0 0 0 0 0
1998 KR Reykjavik Vlag van IJsland IJsland Úrvalsdeild 6 0 6 0
1998/99 Bolton Wanderers Vlag van Engeland Engeland First Division 17 5 0 0 1 0 18 5
1999/00 42 14 5 4 8 3 55 21
2000/01 Chelsea FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 30 10 3 3 1 0 1 0 2 0 37 13
2001/02 32 14 7 3 5 3 3 3 47 23
2002/03 35 10 5 0 2 0 2 0 44 10
2003/04 26 6 4 2 1 2 10 3 41 13
2004/05 37 12 3 1 6 1 11 2 57 16
2005/06 26 2 3 1 1 0 1 0 6 0 37 3
2006/07 FC Barcelona Vlag van Spanje Spanje Primera División 25 5 6 3 1 0 9 3 41 11
2007/08 23 2 6 1 8 0 37 3
2008/09 24 3 5 1 5 0 34 4
2009/10 AS Monaco Vlag van Monaco Monaco Ligue 1 9 0 1 0 1 0 11 0
Tottenham Hotspur Vlag van Engeland Engeland Premier League 11 1 3 1 0 0 14 2
2010/11 Stoke City FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 4 0 0 0 1 0 5 0
Fulham FC Vlag van Engeland Engeland Premier League 10 0 0 0 0 0 10 0
2011/12 AEK Athene Vlag van Griekenland Griekenland Super League 10 1 0 0 4 0 14 1
2012/13 Cercle Brugge Vlag van België België Jupiler Pro League 13 6 1 1 14 7
Club Brugge Vlag van België België Jupiler Pro League 18 3 0 0 0 0 18 3
2013/14 28 4 0 0 2 0 30 4
Totaal 456 108 52 21 27 9 3 0 64 11 602 149

Nationale ploeg[bewerken]

Guðjohnsen speelde zijn eerste interland op 24 april 1996. In Tallinn mocht hij na rust invallen in een vriendschappelijk duel tegen Estland. Het was geen gewone invalbeurt, want met die wissel schreef hij samen met zijn vader Arnór Guðjohnsen voetbalgeschiedenis. Hij verving namelijk als 17-jarige zijn vader, die toen 34 jaar was. Nog nooit speelden een vader en zoon in één interland en tot op heden is dat bijzondere record nog niet geëvenaard.

De twee Guðjohnsens wilden ook samen op het veld staan, maar die speciale gelegenheid werd uitgesteld zodat ze kon plaatsvinden voor eigen publiek. Eiður brak echter zijn been tijdens een jeugdinterland en was daardoor lange tijd out. De geplande interland met zijn vader kwam er daardoor nooit.

Guðjohnsen heeft meer dan 60 caps achter zijn naam staan en scoorde daarin meer dan 20 keer. Hij speelde nog nooit met IJsland op een EK of WK.

Erelijst[bewerken]

Vlag van Spanje FC Barcelona


Vlag van Engeland Chelsea FC


Vlag van Nederland PSV

Zie ook[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties
  1. Eidur Gudjohnsen: ‘Als kleine jongen was Anderlecht mijn club' Het Nieuwsblad, 1 december 2003
  2. Gudjohnsen in casino woe BBC, 12 januari 2003
  3. Eidur Gudjohnsen definitief van Cercle, demorgen.be, 01-10-2012, geraadpleegd op 01-10-2012