Bosmanarrest
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
|
Bosmanarrest |
|
| Datum uitspraak | 15 december 1995 |
| Zaaknummer | C-415/93 |
| Instantie | Europese Hof van Justitie |
| Wetgeving | art. 48 EEG-Verdrag |
| Onderwerp | Vrij verkeer van personen |
Het Bosmanarrest is een uitspraak van het Europese Hof van Justitie op 15 december 1995. Met 'Bosman' wordt de Belgische voetballer Jean-Marc Bosman bedoeld die in het jaar 1990 zijn vrijheid opeiste nadat zijn contract bij Club Luik afgelopen was. Vóór het Bosmanarrest was het zo dat, ook al was het contract uitgediend, de oude club bij het aangaan van een overeenkomst met een andere club nog een transfersom kon eisen.
Inhoud |
[bewerken] Voorgeschiedenis
Bosman speelde bij Club Luik, dat destijds speelde in de Belgische Eerste Klasse. Na afloop van zijn contract, in de zomer van 1990, wilde hij gaan spelen bij US Duinkerken. Door een hoge transfersom te vragen werd zijn transfer verhinderd, zo betoogde Bosman. Hij klaagde de Belgische voetbalbond aan, stellend dat de transferregels en nationaliteitsregels in het voetbal, strijdig waren met het Verdrag van Rome betreffende de mededinging en het vrije verkeer van werknemers. De Belgische rechter verwees de zaak door naar het Europese Hof van Justitie.
Bosman leefde jarenlang met weinig geld en werd door voetbalorganisaties onder druk gezet de zaak in te trekken.
[bewerken] Uitspraak
Het Hof deed op 15 december 1995 een uitspraak die ook inhield dat de ingangsdatum terstond was. Het Hof stelde Bosman in het gelijk; voor spelers van wie het contract afgelopen was kon niet langer een transfersom gevraagd worden en beperkingen van het aantal buitenlandse spelers werden opgeheven voor zover het spelers uit EU-landen betrof. De Europese Commissie maakte duidelijk dat zij de uitspraak niet zou beperken.
[bewerken] Gevolgen
Deze uitspraak van het Hof had verstrekkende gevolgen. De machtspositie van spelers ten opzichte van clubs werd versterkt. Bovendien hoefden er minder transfersommen betaald te worden. Het aantal transfers en de salarissen stegen daardoor fors. Daarnaast nam bij veel clubs het aantal buitenlandse spelers toe, doordat het niet meer aan een maximum gebonden was. Doordat het voor spelers makkelijker werd om van club te wisselen na afloop van het contract, blijven spelers sindsdien minder lang voor dezelfde club spelen. Logisch gevolg hiervan was dat clubs hun spelers langer gingen contracteren. Indien nu een andere club een speler wil contracteren, betalen zij de resterende contractswaarde van de speler. Feitelijk komt dit dus op hetzelfde neer als het betalen van een transfersom.
