Aad de Mos

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Aad de Mos
Aad-de-mos.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Adriaan de Mos
Bijnaam Aad Afkoopsom
Aad de Klos
Witte
De Stalen Snor[1]
Geboortedatum 27 maart 1947
Geboorteplaats Den Haag, Nederland
Lengte 192 cm
Clubinformatie
Spelend bij Gestopt in 1973
Jeugd
1957–1965 ADO Den Haag
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1964–1965
1965–1967
1967–1970
1970–1973
ADO Den Haag
RVC Rijswijk
VV Wilhelmus
SBV Excelsior
00 0(0)


20 0(1)
Getrainde clubs
1964–1965
1973–1975
1975–1978
1978–1980
1980–1981
1981
1981–1982
1982–1985
1986–1989
1989–1992
1993–1994
1995–1996
1997
1998–1999
1999
2000–2002
2003–2004
2004–2005
2006–2008
2010
2010
ADO Den Haag (jeugd)
VV Wilhelmus
De Valkeniers
RVC Rijswijk
Ajax (jeugd)
Ajax (interim)
Ajax (assistent)
Ajax
KV Mechelen
Anderlecht
PSV
Werder Bremen
Standard Luik
Sporting Gijón
Urawa Red Diamonds
KV Mechelen
Al-Hilal
Ver. Arabische Emiraten
Vitesse
AO Kavala
Sparta Rotterdam
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Aad de Mos (Den Haag, 27 maart 1947) is een Nederlandse voetbaltrainer en voormalig voetballer.

De Mos begon na een bescheiden spelerscarrière bij onder meer ADO Den Haag en Excelsior aan een succesvolle loopbaan als trainer. De coach uit Den Haag maakte vooral furore in de jaren 80, toen hij twee landstitels won met Ajax, de Europacup II en UEFA Super Cup met KV Mechelen en een landstitel met RSC Anderlecht. Nadien veranderde De Mos regelmatig van werkgever, hetgeen hem onder meer de bijnaam Aad Afkoopsom opleverde. Zo was hij nog actief bij onder andere Vitesse en Sparta Rotterdam en als bondscoach van de Verenigde Arabische Emiraten. Anno 2014 is hij vooral werkzaam als tv-analist.

Spelerscarrière[bewerken]

Aad de Mos sloot zich op 10-jarige leeftijd aan bij de jeugd van ADO Den Haag, waar zijn vader en oud-voetballer Henk de Mos een functie bekleedde. De Mos was bij de jeugd aanvoerder van een team dat verder ook Lex Schoenmaker, Harry Vos en Dick Advocaat bevatte. Hij kreeg een contract bij ADO, maar speelkansen leverde hem dat niet op.[2] De Mos werd na een incidentje door trainer Ernst Happel naast het eerste elftal gezet.[3] De Oostenrijkse succescoach gaf hem ook de opdracht om de 10-jarigen van ADO te trainen, waar toen zijn zoon Ernst Happel junior speelde.

Nadien belandde De Mos bij RVC, een amateurclub uit Rijswijk waar toen onder meer oud-profvoetballer als Cock Clavan en Carol Schuurman speelden. In 1969 werd hij met RVC kampioen in de amateurafdelingen. Een jaar later stapte de 23-jarige De Mos, die inmiddels ook leerkracht was in het basisonderwijs, over naar VV Wilhelmus. Zijn carrière sloot hij af bij Excelsior Rotterdam. Een ernstige blessure aan de lies dwong hem om in 1973 te stoppen met voetballen.

Trainerscarrière[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

De Mos ging vanaf dan aan de slag bij zijn ex-club Wilhelmus. Daar was hij voor het eerst volwaardig trainer. In 1975 nam hij De Valkeniers onder zijn hoede. Met de club uit Rijswijk werd hij twee jaar op rij kampioen. Eind jaren 70 keerde hij als coach terug naar zijn ex-club RVC.

Ajax[bewerken]

Johan Cruijff en assistent-trainer Aad de Mos (rechts) in 1981.

In het seizoen 1980/81 kreeg de Hagenaar de kans om jeugdtrainer te worden bij Ajax. De Mos aarzelde niet en ging in op het aanbod. Na het vertrek van hoofdcoach Leo Beenhakker begin maart 1981 nam De Mos voor bijna vier maanden de zaken waar als hoofdtrainer van de Amsterdamse club, samen met assistent-coach Bobby Haarms. Terwijl namen als Ernst Happel, Tomislav Ivić en Kurt Linder genoemd werden als mogelijke opvolgers van Beenhakker, loodste De Mos zijn team naar de bekerfinale, waarin met 1-3 verloren werd van AZ'67. Desalniettemin beviel zijn periode als interim-trainer het Ajax-bestuur, dat hem de functie van hoofdtrainer beloofde na een stage onder Kurt Linder in het seizoen 1981/82. De Mos veroverde in 1982, als assistent van Linder, zijn eerste landstitel met Ajax. Vanaf juni 1982 nam hij de taken van Linder over en kreeg hij spelers als Johan Cruijff, Marco van Basten, Frank Rijkaard, Jesper Olsen en Søren Lerby onder zijn hoede. Het werd meteen een succesverhaal. In zijn eerste seizoen als hoofdcoach won Ajax de dubbel. Na het seizoen verloor hij Cruijff aan Feyenoord. Zijn sterspeler verliet de club na een conflict met voorzitter Ton Harmsen. En hoewel Ajax in september 1983 met 8-2 van Feyenoord won, werden de Rotterdammers in 1984 kampioen.

De Mos (midden) dolt met Frank Rijkaard tijdens een training van Ajax (1984).

In het seizoen 1984/85 leek De Mos opnieuw op weg naar de titel, tot hij op 6 mei 1985 ontslagen werd. Naar verluidt miste hij het vertrouwen van een groot deel van de spelersgroep, waardoor zijn positie onhoudbaar was geworden. Dat hij sterspeler Van Basten in een duel tegen Haarlem op de bank hield, viel bovendien niet in goede aarde.[4] Een trainerstrio bestaande uit Spitz Kohn, Tonny Bruins Slot en Cor van der Hart maakte het seizoen vol en werd met Ajax kampioen.

KV Mechelen[bewerken]

In 1985/86 zat John Cordier, voorzitter van KV Mechelen, voor het eerst samen met De Mos. Hij wilde onder leiding van de Hagenaar een topteam samenstellen voor het volgende seizoen. De Mos, die pas vanaf juni 1986 trainer zou worden, begon meteen met het scouten van nieuwe spelers. Maar omdat Mechelen inmiddels steeds verder wegzakte, werd trainer Ernst Künnecke nog voor het einde van de competitie aan de kant geschoven. De Mos werd op vraag van Cordier vroeger dan gepland trainer van de club. Hij zorgde ervoor dat het bescheiden elftal niet in degradatieproblemen kwam.

De Nederlanders van KV Mechelen: Graeme Rutjes, Erwin Koeman, Aad de Mos, Piet den Boer en Wim Hofkens (1988).

In de zomer van 1986 haalde De Mos Michel Preud'homme, Lei Clijsters, Wim Hofkens, Geert Deferm, Alain De Nil en Paul De Mesmaeker naar Mechelen. Dat de nieuwe namen versterkingen waren, werd meteen duidelijk. De Mos werd in zijn eerste volledige seizoen bij Malinwa meteen vicekampioen. De club veroverde bovendien voor het eerst in de geschiedenis de beker. In de finale won Mechelen met 1-0 van Club Luik na een goal van Piet den Boer. De Mos werd in 1987 ook verkozen tot Trainer van het Jaar.

Een jaar later mocht Malinwa voor het eerst Europees spelen. Als bekerwinnaar nam de club deel aan de Europacup II. Daarin kon het team van De Mos meteen stunten. Mechelen schakelde achtereenvolgens Dinamo Boekarest, St. Mirren FC en Dinamo Minsk uit. In de halve finale stond Malinwa tegenover het Italiaanse Atalanta Bergamo. De heenwedstrijd werd met 2-1 gewonnen, maar in de terugwedstrijd liep het minder vlot. Pas toen De Mos de scheidsrechter tijdens de rust betrapte met een vrouw in zijn kleedkamer, veranderde het wedstrijdbeeld.[5] Mechelen won met 1-2 en mocht door naar de finale in Straatsburg. Daarin stond De Mos tegenover zijn ex-werkgever. De Mos was uit op sportieve revanche en bedacht verschillende tactieken om Ajax te bekampen. Op een gegeven moment vroeg hij zijn jeugdvriend Dick Advocaat, die inmiddels coach was van Haarlem, om een bepaald spelsysteem uit te proberen in een competitieduel tegen Ajax.[6] In de finale won KV Mechelen met 1-0 na opnieuw een goal van Den Boer. De Mos noemde het achteraf het hoogtepunt van zijn carrière.[3]

In het seizoen 1988/89 kreeg De Mos, die in Mechelen bekend stond als een heel bijgelovige trainer, er met Bruno Versavel, John Bosman en Marc Wilmots nog enkele versterkingen bij. Malinwa zette dan ook alles op alles om een eerste landstitel sinds 1948 binnen te halen. Grote concurrent RSC Anderlecht werd eerst in de Europacup II uitgeschakeld en schoot nadien ook in de competitie tekort. Mechelen werd in 1989 voor de vierde en tot op heden laatste keer kampioen.

In februari 1989 won Mechelen ook de UEFA Super Cup na twee duels tegen PSV. Het team van De Mos won thuis overtuigend met 3-0 na twee doelpunten van Bosman en een eigen doelpunt Stan Valckx. In Eindhoven had Mechelen genoeg aan een 1-0 nederlaag om de Europese supercup in ontvangst te nemen.

Hoewel De Mos na de Europese supercup ook nog de titel won, waren zijn dagen Achter de Kazerne geteld. Telindus, het bedrijf van voorzitter Cordier, verkeerde in financiële moeilijkheden, waardoor de sterke man op het punt stond om de geldkraan dicht te draaien. De Mos, die in 1989 voor de tweede keer Trainer van het Jaar werd, was bovendien al voor het einde van het seizoen 1988/89 zeker van een overstap naar Anderlecht.

Anderlecht[bewerken]

Anderlecht moest eind jaren 80 toekijken hoe KV Mechelen in zowel binnen- als buitenland hoge ogen gooide. Dat was niet naar de zin van voorzitter Constant Vanden Stock, die vreesde dat Mechelen door zijn geografische ligging - zo'n 35 km verwijderd van Anderlecht - te veel supporters van Anderlecht zou afpakken. In 1989 maakte hij een einde aan de heerschappij van Mechelen door De Mos naar de hoofdstad te halen.

De eerste opmerkelijke transfer na de komst van De Mos was die van Marc Degryse. De Hagenaar wou de aanvaller van Club Brugge eerst naar KV Mechelen halen, maar besloot hem uiteindelijk mee te nemen naar Anderlecht. Vanden Stock betaalde 90 miljoen BEF (zo'n €2,25 miljoen) voor Degryse, wat in die dagen een recordbedrag was.

De Mos loodste Anderlecht in zijn eerste seizoen naar de finale van de Europacup II. In de 1/8e finale van het toernooi had Anderlecht het FC Barcelona van Cruijff uitgeschakeld. Thuis won Anderlecht met 2-0 na doelpunten van Milan Jankovic en Degryse, in Camp Nou verloor paars-wit met dezelfde cijfers. Anderlecht won uiteindelijk na verlengingen, waarin Marc Van der Linden het beslissende doelpunt maakte. In de finale nam Anderlecht het op tegen het Sampdoria van onder meer Gianluca Vialli en Roberto Mancini. Anderlecht verloor na verlengingen met 2-0. De Mos kreeg achteraf het verwijt dat hij Luc Nilis te lang op de bank had laten zitten. De spits mocht pas na 105 minuten invallen.

In 1991 deed De Mos waarvoor hij naar Anderlecht was gehaald: prijzen pakken. Hoewel hij dat jaar met Anderlecht zijn eerste landstitel veroverde, kwam er ook steeds vaker kritiek op zijn aanpak. Zo zette hij de getalenteerde jeugdspeler Pär Zetterberg naast het elftal omdat hij aan suikerziekte leed.[7] Vanden Stock stoorde zich dan weer aan zijn soms flamboyante houding. Toen Anderlecht zich op 11 mei 1991 tegen stadsrivaal RWDM van de titel verzekerde, stormde De Mos nog voor het laatste fluitsignaal enthousiast het veld op. Niet alleen droeg hij op dat ogenblik een "drakenjasje" dat Vanden Stock onsmakelijk vond, hij bracht ook de veiligheid in gevaar. Even later volgden immers duizenden supporters zijn voorbeeld. De twee doelen werden door supporters afgebroken.[8] Manager Michel Verschueren, die verantwoordelijk was voor de veiligheid in en rond het stadion, sprak door het voorval lange tijd niet met De Mos.[9] De trainer werd ook voor een wedstrijd geschorst door de voetbalbond.

Aanhalingsteken openen

Dat [drakenjasje] had ik enkele dagen eerder gekocht; ik vond het speciaal en mooi. Ik ben nooit een trainer geweest om in kostuum op de bank te zitten, zelfs niet bij Anderlecht.[10]

Aanhalingsteken sluiten

Een jaar later bleek het krediet van de Hagenaar volledig op. Tot grote ergernis van Vanden Stock reed De Mos in die periode ook rond met een Mercedes met het kenteken AAD-300.[11] Na het seizoen 1991/92, waarin Anderlecht geen enkele prijs won, werd hij bedankt voor bewezen diensten. De Mos verklaarde later dat hij ontslagen werd omdat het bestuur - volgens De Mos ten onrechte - vermoedde dat hij zijn belangenvertegenwoordiger, de gerenommeerde spelersmakelaar Ger Lagendijk, in de club wilde binnenloodsen.[12]

PSV[bewerken]

Na een jaar zonder club werd De Mos in 1993 voorgesteld als nieuwe trainer van PSV. Hij werd door Bill Maeyer aangenomen om de bezem door de verouderde selectie te halen. De Eindhovense club nam afscheid van onder meer Romário en Gerald Vanenburg en trok in ruil het 19-jarige supertalent Nii Lamptey aan. De Mos, die voor aanvang van het seizoen blufte dat hij een garantie voor succes was, kende de Ghanees nog van bij Anderlecht.[13]

In zijn eerste jaar bij PSV keerde de gewaagde uitspraak over succes zich al snel tegen hem. PSV werd in de competitie derde, op 10 punten van kampioen Ajax. In de zomer van 1994 haalde De Mos dan ook de nodige versterkingen naar Eindhoven. Bij Anderlecht haalde hij Luc Nilis weg.[14] Hij liet journalist Carl Huybrechts een videotape van Nilis samenstellen om het clubbestuur te overtuigen.[15] In Brazilië ontdekte hij het 17-jarige toptalent Ronaldo.[16]

De Mos maakte ook in het seizoen 1994/95 geen goede indruk. In september 1994 speelde PSV in de UEFA Cup tegen Bayer Leverkusen. De kopsterke spits Erik Meijer werd in dat duel als linksback uitgespeeld. PSV verloor de wedstrijd met 5-4 en werd al in de eerste ronde uitgeschakeld.[17] Ook een jaar eerder was de Eindhovense club er al in de eerste ronde uitgevlogen tegen een Duitse club.

Zowel Nilis als Ronaldo ging de geschiedenis in als een succesvolle aankoop, maar het was vooral De Mos' opvolger Dick Advocaat die de vruchten plukte van hun kwaliteiten. De Mos werd in oktober 1994 ontslagen na een debacle tegen Willem II. Na een lange zoektocht binnen de club werd uiteindelijk Kees Rijvers aangesteld als zijn tijdelijke vervanger.

Na zijn ontslag raakte de relatie tussen Nilis en De Mos verzuurd. De spits liet immers weten dat hij "teleurgesteld was in de mens De Mos".[18] Eerder waren de twee bij Anderlecht ook al eens gebotst.[19]

Aanhalingsteken openen

Na Anderlecht had ik nooit naar PSV moeten gaan. Het is de enige keuze waar ik écht spijt van heb.[3]

Aanhalingsteken sluiten

Werder Bremen[bewerken]

Op 6 maart 1995 werd De Mos voorgesteld als nieuwe trainer van het Duitse Werder Bremen. Hij tekende een contract voor twee seizoenen en moest vanaf juni 1995 Otto Rehhagel opvolgen. De Duitser verliet de club na 14 jaar voor concurrent Bayern München en liet dus een zware erfenis achter. De Hagenaar zag hoe Werder Bremen net voor zijn komst vicekampioen werd.

De Mos was in de zomer van 1995 overigens niet de enige nieuwkomer bij Werder Bremen. De Duitse topclub trok onder meer de Argentijnse goalgetter Rodolfo Cardoso en de Braziliaanse verdediger Júnior Baiano aan. Op de eerste training kwamen er dan ook meer dan 1.000 supporters opdagen. Ondanks de opvallende aankopen zakte de vicekampioen snel weg in de Bundesliga. Werder Bremen belandde in de middenmoot en stelde ook Europees teleur. In de 1/8e finale van de UEFA Cup werden de Duitsers uitgeschakeld door zijn ex-club PSV. Nota bene Nilis maakte de beslissende treffer voor de Eindhovenaren. Achteraf weigerde De Mos de uitgestoken hand van Nilis te schudden.[18]

Na de Europese uitschakeling en een reeks competitienederlagen publiceerde Der Spiegel in december 1995 dat De Mos al twee keer om zijn ontslag had gevraagd. De Hagenaar schakelde een advocaat in omdat hij een klacht tegen het weekblad overwoog. Eind december verklaarde manager Willi Lemke in Bild dat de positie van De Mos niet in gevaar was.[20] Op 10 januari 1996 werd De Mos alsnog ontslagen.[21] De Mos vocht zijn ontslag aan en eiste tevergeefs een rentree bij de club.[22]

Standard Luik[bewerken]

Op 13 maart 1997 tekende de 50-jarige De Mos een contract voor twee seizoenen bij Standard Luik.[23] Hij moest er vanaf juli 1997 de naar landskampioen Lierse vertrokken Jos Daerden opvolgen. Standard had er geen goed seizoen opzitten en hoopte na de komst van de Hagenaar op een ommekeer. In de zomer van 1997 haalde de club de broers Emile en Mbo Mpenza weg bij Excelsior Moeskroen. Maar De Mos eiste nog meer versterkingen, hetgeen niet in goede aarde viel bij het bestuur. Toen hij bovendien op de eerste training niet kwam opdagen - hij was naar eigen zeggen gaan scouten in Brazilië - raakte de relatie met het bestuur verzuurd.[24]

Ondanks een ruime kern wist ook De Mos geen aansluiting te vinden bij de top. Standard raakte al snel verzeild in de middenmoot en kwam in topwedstrijden slecht voor de dag. Tegen Anderlecht, dat bovendien ook slecht aan het seizoen begonnen was, verloren de Rouches met 1-2. Op 17 oktober 1997 ging Standard in eigen huis met 0-3 onderuit tegen Club Brugge. Enkele dagen later werd hij aan de deur gezet.[24]

Sporting Gijón[bewerken]

Op 19 oktober 1998 ging De Mos aan de slag in Spanje. Hij werd coach van Sporting Gijón, dat in 1998 naar de Segunda División was gedegradeerd.[25] De club die in de tweede divisie op de voorlaatste plaats stond, hoopte dat De Mos hen kon verzekeren van het behoud.

De Mos was de zesde trainer van Gijón in iets meer dan een seizoen tijd. Hij kende een goed debuut door in de beker Real Zaragoza uit te schakelen, maar moest zich vooral op de competitie concentreren. De Mos eiste tijdens de winterstop versterkingen, maar kreeg die niet. Sterker nog, de Hagenaar kreeg te horen dat de club in financiële moeilijkheden zat en besloot op 13 januari 1999 een punt te zetten achter de samenwerking.[26]

Urawa Red Diamonds[bewerken]

De Mos, die zichzelf ooit een garantie voor succes noemde, kreeg het steeds moeilijker om zijn reputatie van succescoach waar te maken. In juli 1999 verkaste hij verrassend naar Japan, waar hij een contract van zes maanden tekende bij Urawa Red Diamonds. De club uit de J-League verkeerde in sportieve moeilijkheden en had De Mos aangetrokken om de tweede ronde van het kampioenschap in goede banen te leiden. De Mos moest het team in de hoogste afdeling houden, maar slaagde daar niet in. In november 1999 degradeerde de populaire club uit Tokio.[27] Hoewel er nadien nog enkele bekerwedstrijden op het programma stonden, werd zijn contract begin december stopgezet.[28]

Terug naar Mechelen[bewerken]

In november 2000 keerde De Mos terug naar de club waar hij zijn grootste successen kende: KV Mechelen.[29] De club stond op dat ogenblik op de laatste plaats in eerste klasse. De Hagenaar werd aangesteld als technisch directeur, naar verluidt onbezoldigd.[30] De club raakte echter niet weg van de laatste plaats, waarna in overleg met De Mos besloten werd om in januari 2001 trainer Valère Billen aan de deur te zetten. Barry Hulshoff, die in 1988 in de Europacup II-finale op de bank zat als trainer van Ajax, volgde hem op.

Mechelen verkeerde in financiële moeilijkheden en ook de trainerswissel bleek geen succes. Malinwa zakte in 2001 naar tweede klasse en zette enkele maanden later ook Hulshoff op straat. De Mos' gewezen assistent Fi Van Hoof nam het roer over, terwijl hijzelf op zoek ging naar nieuwe versterkingen. Mechelen werd kampioen in tweede klasse en mocht na een jaar afwezigheid terugkeren naar het hoogste niveau.

In juli 2002 werd manager Geert Lermyte, die door De Mos was aangetrokken, ontslagen en vervangen door Luc Verheyen. Begin augustus 2002, nog voor de eerste competitiewedstrijd van het seizoen 2002/03, kreeg de technisch directeur van diezelfde Verheyen een ontslagbrief.[31] De nieuwe manager verdacht hem ervan "illegaal geld te verdienen aan transfers van spelers van Mechelen".[32] Voorzitter Willy Van den Wijngaert had zich eerder al negatief uitgelaten over het beleid van De Mos.[33]

Het was het begin van een dramatisch seizoen voor de club. Mechelen werd voorlaatste in de competitie, verkeerde in financiële moeilijkheden en behaalde zijn licentie voor het volgende seizoen niet. De club zakte in 2003 naar derde klasse.

Al-Hilal[bewerken]

Begin maart 2003 verhuisde De Mos naar het Saoedi-Arabische Al-Hilal van prins Abdullah Bin Mosaed.[30] Hij volgde er de Roemeen Ilie Balaci op en tekende aanvankelijk een contract voor drie maanden. De club had hem enkele jaren eerder ook al willen aantrekken.

De Mos, die ook Jan Van Winckel meenam naar Saoedi-Arabië, pakte voor het eerst sinds lange tijd nog eens een prijs. De 56-jarige trainer won in 2003 met Al-Hilal de Crown Prince Cup en verlengde zijn contract bij de steenrijke club. In maart 2004, toen Al-Hilal in de competitie op de tweede plaats stond, vond een machtswissel plaats binnen het bestuur. Prins Abdullah Bin Mosaed werd aan de kant geschoven, waarna De Mos het ondanks de goede resultaten ook voor bekeken hield.[34]

Verenigde Arabische Emiraten[bewerken]

De Mos bleef hangen in het Midden-Oosten en werd in juni 2004 aangesteld als bondscoach van de Verenigde Arabische Emiraten.[35] Jeugdtrainer Wiel Coerver zat mee achter de aanstelling van de Hagenaar.[36] Jan Van Winckel en René Eijer werden zijn assistenten. De Mos volgde de Britse trainer Roy Hodgson op die twee jaar lang bondscoach was.

De Verenigde Arabische Emiraten zaten in kwalificatiecampagne voor het WK 2006 in de groep van Jemen, Thailand en Noord-Korea. Enkel het land dat eerste werd, mocht door naar de volgende kwalificatieronde. De Mos eindigde met zijn team op de tweede plaats na Noord-Korea en mocht in mei 2005 opkrassen.[37] Hij werd opnieuw opgevolgd door Dick Advocaat.

Vitesse[bewerken]

Voor aanvang van het seizoen 2006/07 ging Vitesse op zoek naar een opvolger voor trainer Edward Sturing. Technisch directeur Jan Streuer kwam eerst uit bij Johan Boskamp, maar omdat die niet over het gewenste trainersdiploma beschikte, kon hij niet worden aangenomen. Willem van Hanegem en Foppe de Haan haakten af, waarna Streuer in juni 2006 voor De Mos koos.[38] Hij tekende een contract voor een jaar, met een optie voor nog een seizoen. Pieter Huistra en Dick de Boer werden zijn assistenten. Enkele maanden na zijn aanstelling liet De Mos in de pers weten blij te zijn bij Vitesse. Hij hoopte op een lang verblijf bij de club uit Arnhem.[39]

Na een teleurstellend eerste seizoen onder zijn leiding eindigden de Arnhemmers als twaalfde, waarmee ze in de daaropvolgende play-offs voor een ticket voor de Intertoto Cup mochten strijden. Na wedstrijden tegen NAC Breda (3-2 en 0-1 winst) en NEC (1-0 en 0-2 winst), verliest het de finale van FC Utrecht op basis van uitgescoorde doelpunten.

Het seizoen 2007/08 begon na drie wedstrijden als beste start ooit in de geschiedenis van de club, maar eindigde opnieuw in een ontgoocheling met een 12e plaats. Op 28 april 2008 maakte de clubleiding bekend dat het contract met De Mos per direct was ontbonden, wegens een "vertrouwensbreuk" waardoor er geen basis meer was voor een gezamenlijke toekomst.[40]

AO Kavala[bewerken]

Na twee jaar zonder club verhuisde De Mos naar de Griekse competitie. In januari 2010 nam hij de leiding over bij Kavala. De Noord-Griekse middenmoter bood hem een contract aan tot het einde van het seizoen. De Mos kreeg bij Kavala onder meer Ebi Smolarek onder zijn hoede. De Pool verklaarde in een interview van VI dat de club onder De Mos een gekkenhuis was.[41]

De Hagenaar zorgde er wel voor dat de club in de hoogste afdeling bleef en behaalde zelfs de halve finale van de beker, waarin het werd uitgeschakeld door Aris. Op 2 april 2010 maakte hij bekend op te stappen bij Kavala na onenigheid met het bestuur van die club over revitalisatie van de spelersselectie.[42]

Aanhalingsteken openen

Kavala is voor mij een schilderij, waarin al mijn ervaringen bij elkaar komen.[42]

Aanhalingsteken sluiten

Sparta Rotterdam[bewerken]

Een week nadat hij bij Kavala was opgestapt, ging De Mos opnieuw aan de slag in de Eredivisie. In april 2010 volgde de 63-jarige De Mos zijn collega Frans Adelaar op bij Sparta Rotterdam.[43] Een jaar eerder had Sparta hem ook al willen aantrekken.[44]

De Rotterdammers zaten in de degradatiezone en hadden net vijf keer op rij verloren toen De Mos werd aangenomen. De Hagenaar streed tot op de laatste dag om het behoud en nam soms opmerkelijke beslissingen om zijn spelersgroep op scherp te houden. Zo vernederde hij Erik Falkenburg door hem in een duel tegen FC Utrecht al na 23 minuten te wisselen.[45] Sparta moest in het in de play-offs opnemen tegen de buren van Excelsior. Een erg late treffer van Guyon Fernandez, die eerder ook al een strafschop had gemist, zorgde ervoor dat Sparta degradeerde.[46] Enkele dagen later, op 18 mei 2010 om precies te zijn, maakte de Mos bekend niet langer bij Sparta door te willen gaan.[47]

Aanhalingsteken openen

Ik ben heel hard aangepakt op het Sparta-verhaal. Ik zou het daar nu niet anders aanpakken dan ik toen gedaan heb. We waren er bijna.[3]

Aanhalingsteken sluiten

Analist[bewerken]

De Mos is regelmatig op televisie te zien als analist bij Sporza en 2BE. In het verleden was hij ook werkzaam bij Talpa. Tijdens het WK 2006 in Duitsland was De Mos als analist actief bij de NOS en VT4. Hij is ook regelmatig te gast als analist in het NOS-programma Studio Voetbal en Voetbal International op RTL7.

Vroege wissels[bewerken]

Naast het bijgeloof van De Mos staat de Hagenaar ook bekend om zijn vroege wissels. Terwijl het voor een coach eerder ongebruikelijk is om een speler nog voor de rust te wisselen - tenzij het door een blessure niet anders kan - haalde De Mos tijdens zijn carrière regelmatig spelers nog voor de pauze naar de kant. Een vroege wissel wordt doorgaans beschouwd als een vernedering.

  • Bij Anderlecht wisselde De Mos ooit Patrick Vervoort en Stephen Keshi na enkele minuten. Vervoort werd volgens De Mos beter van zo'n vroege wissel.[48]
  • Bij Vitesse was Haim Megrelishvili kop-van-jut. Hij werd op 15 maart 2008 na 6 minuten naar de kant gehaald in een duel tegen FC Twente. Twee weken later werd hij al na 16 minuten gewisseld tegen AZ.
  • Erik Falkenburg werd bij Sparta Rotterdam gewisseld na 23 minuten. Ook Ayodele Adeleye van Sparta werd al snel opgeofferd door De Mos.[49]
  • Ook bij het Griekse Kavala waren vroege wissels schering en inslag.[41]

Tessa de Mos[bewerken]

Tessa de Mos, de oudste dochter van Aad, is ook in het voetbal actief. Ze is al makelaarster en begeleider van spelers werkzaam. Zo richtte ze samen met haar vader het bedrijf Mos Management Sport op. In 2002, toen Aad bij KV Mechelen ontslagen werd, beschuldigde voorzitter Willy Van den Wijngaert haar ervan met spelers het bed gedeeld te hebben om informatie los te weken.[50] Tessa spande uiteindelijk een proces aan wegens laster.

Trivia en opmerkelijke uitspraken[bewerken]

  • In september 2008 zou De Mos zijn ingegaan op een aanbieding van het eiland Vanuatu (Oceanië). Ondanks dat zelfs de FIFA dit op haar website meldde, berust dit op een misverstand. De Mos werd naar eigen zeggen verward met de trainer die Moss heette.
  • Omdat De Mos in zijn trainersloopbaan erg vaak is ontslagen, luidt zijn minder vleiende bijnaam Aadje Afkoopsom. Desondanks beweert De Mos zelf nooit enige vergoeding van dien aard te hebben ontvangen.
  • Door de goede seizoenstart met Vitesse kreeg hij de bijnaam Aadje Maximaal of Aad Resultaat opgespeld vanwege de overwinningen op Sparta, AZ en NEC.
  • Een uitspraak van De Mos: "Dit is nu allemaal wel leuk... Maar je wordt geen kampioen tegen Feyenoord... Nee, je wordt kampioen tegen Haarlem, Groningen, Den Bosch." Dit was na Ajax-Feyenoord (8-2, 18 september 1983). Ajax eindigde als derde in het seizoen 1983/84, met enige achterstand op Feyenoord. In de zes duels tegen Haarlem, Groningen en Den Bosch verloor Ajax er twee (beiden met 3-0), en eindigden er twee in een gelijkspel.
  • Nog enkele uitspraken van De Mos: "... zoals je ziet..." "Het gras is nogal sappig." (vergelijking voetbalvelden in Nederland met die in Saoedi-Arabië) Na de uitschakeling in oktober en november 1984 tegen Bohemians Praag (1e duel 1-0; 2e duel 0-1 na verlenging, en vervolgens 2-4 na strafschoppen): "Dat weten we bij Ajax. Overwinningen van Ajax beschouwt iedereen als normaal. Nederlagen, daar wordt zwaar over geschreven en gesproken." "Of je nu Cruijff, Ivić, of De Mos heet, er staat altijd "ex-Ajax" achter je naam. Het waren vijf tropenjaren."
  • In december 2009 wilde hij bondscoach van Schotland worden.[51]
  • De Mos doet in zijn vrije tijd regelmatig aan hardlopen en schaatsen. Hij is tevens een fervent Twitteraar.
  • Van 1981 tot 1983 werkte De Mos bij Ajax samen met Johan Cruijff. Hoewel De Mos trainer was en Cruijff speler zijn de twee leeftijdsgenoten.

Erelijst[bewerken]

Aad de Mos en aanvoerder Søren Lerby met de KNVB Beker in 1983.
AFC Ajax
Kampioen van Nederland (2): 1982 (als assistent), 1983, 1985 *
KNVB Beker (1): 1983
Amsterdam 700 Toernooi (1): 1985

* In mei 1985 werd De Mos vijf duels voor het einde van de competitie ontslagen na een conflict met het bestuur.
Tonny Bruins Slot, Spitz Kohn en Cor van der Hart maakten het seizoen af en legden beslag op de landstitel.

KV Mechelen
Kampioen van België (1): 1989
Beker van België (1): 1987
Europacup II (1): 1988
UEFA Super Cup (1): 1988
Kampioen in Tweede Klasse (1): 2002 (als technisch directeur)
RSC Anderlecht
Kampioen van België (1): 1991
Al-Hilal
Crown Prince Cup (1): 2003

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Urbain Haesaert
Belgisch voetbaltrainer van het jaar
1987
Opvolger:
Georg Keßler
Voorganger:
Georg Keßler
Belgisch voetbaltrainer van het jaar
1989
Opvolger:
Georges Leekens
Bronnen, noten en/of referenties
  1. 'Als ik op een voetbalveld sta, ben ik gelukkig' Volkskrant, 7 maart 1995
  2. Aad de Mos - profiel De Haagse Voetbalhistorie, 2013
  3. a b c d AOW voor Aad de Mos: glorieuze & tumultueuze tijden VI, 27 maart 2012
  4. Ontslagen als koploper Volkskrant, 1 mei 2010
  5. Deel I : De campagne Denieuwekantine.be, 19 oktober 2010
  6. Aad de Mos: "Advocaat probeerde mijn tactiek uit op Ajax" Sporza, 13 februari 2012
  7. "De wereld vergaat niet omdat Pär stopt" Het Nieuwsblad, 3 mei 2006
  8. VIDEO: Belgian Goalposts Demolition (RSCA-RWDM) 1991 YouTube, 26 december 2012
  9. Van Loock, S. (2004) Mister Michel, De Zilveren Vos van Anderlecht, Leuven: Uitgeverij Van Halewyck
  10. "11 mei 1991", Het Laatste Nieuws (p. 27), 14 mei 2011
  11. Aad de Mos is het voetbal in één persoon AD, 21 april 2010
  12. "Ik ga niet lopen voor degradatie", Het laatste Nieuws, 12 mei 2001
  13. Aad de Mos "garantie voor succes" Omroep Gelderland, 19 juni 2006
  14. Anderlechter Nilis tekent op tijd contract bij PSV Volkskrant, 30 mei 1994
  15. De Bock, W. (2012) Houwaart - De Mos - Boskamp: Verleden en toekomst van het Belgisch voetbal, Gent: Borgerhoff & Lamberigts
  16. VIDEO: Ontdekker De Mos over Ronaldo NOS, 14 februari 2011
  17. PSV-miljoenen zijn niets waard Leverkusen houdt de 'nul' door Ronaldo in de tang te nemen Trouw, 28 september 1994
  18. a b De act van trainer verleert De Mos nooit Volkskrant, 22 november 1995
  19. Loyale Vlaming Nilis geniet bij PSV in stilte Volkskrant, 26 september 1995
  20. Positie De Mos bij Werder Bremen lijkt buiten gevaar Volkskrant, 27 december 1995
  21. Werder Bremen neemt afscheid van De Mos Trouw, 10 januari 1996
  22. Aad de Mos vecht ontslag bij Werder Bremen aan Trouw, 12 januari 1996
  23. De Mos tekent contract voor twee jaar bij Standard Luik Trouw, 13 maart 1997
  24. a b Aad de Mos ontslagen bij Standard Luik Trouw, 22 oktober 1997
  25. Sporting Gijon wordt nieuwe club van Aad de Mos Volkskrant, 19 oktober 1998
  26. De Mos vertrekt na drie maanden bij Sporting Gijon Volkskrant, 13 januari 1999
  27. Nieuwe mislukking voor Aad de Mos in Japan Het Belang van Limburg, 29 november 1999
  28. Aad de Mos verlaat zijn degraderende Japanse club Het Belang van Limburg, 4 december 1999
  29. Aad de Mos technisch directeur bij KV Mechelen De Standaard, 10 november 2000
  30. a b Aad de Mos van arm Mechelen naar steenrijk Al-Hilal De Standaard, 5 maart 2003
  31. KV Mechelen ontslaat Aad de Mos VI, 8 augustus 2002
  32. Acht keer ontslagen en nog altijd bluffen Volkskrant, 13 augustus 2002
  33. Aad De Mos ontslagen bij KV Mechelen De Standaard, 8 augustus 2002
  34. Aad de Mos stapt op als trainer van Al Hilal Gazet van Antwerpen, 16 maart 2004
  35. Aad De Mos bondscoach Verenigde Arabische Emiraten Gazet van Antwerpen, 6 juni 2004
  36. Emiraten gunnen De Mos droom: bondscoach VI, 6 juni 2004
  37. Dick Advocaat opvolger Aad de Mos bij VAE Voetbalzone.nl, 14 juli 2005
  38. Aad de Mos trainer Vitesse NU.nl, 19 juni 2006
  39. Aad de Mos wil bij Vitesse blijven Voetbalbelgië.be, 11 november 2006
  40. Aad De Mos trapt het af in Vitesse Gazet van Antwerpen, 28 april 2008
  41. a b Ebi Smolarek: 'De Mos deed bij Kavala de gekste dingen' VI, 17 februari 2012
  42. a b Aad De Mos na twee maanden al weg bij Kavala Het Laatste Nieuws, 2 april 2010
  43. Aad de Mos gaat uitdaging aan bij Sparta AD, 4 april 2010
  44. Sparta flirt met Aad de Mos AD, 13 mei 2009
  45. Falkenburg gooit niet met modder na vernedering De Mos AD, 23 april 2010
  46. Ongeloof op het Kasteel na degradatie Sparta Radio Nederland Wereldomroep, 16 mei 2010
  47. Sparta Rotterdam neemt afscheid van spelers en staf Sparta Rotterdam, 18 mei 2010
  48. Aad De Mos: "Trainer moet de koe bij de horens vatten" Het Laatste Nieuws, augustus 2011
  49. Horrorscenario met een bizar slot voor Sparta NRC, 17 mei 2010
  50. Lasterproces rond ex-KV Mechelen-voorzitter voor hof van beroep Gazet van Antwerpen, 7 februari 2007
  51. Aad de Mos wil bondscoach Schotland worden Gazet van Antwerpen, 17 december 2009