R. Sporting du Pays de Charleroi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Sporting Charleroi)
Ga naar: navigatie, zoeken
Sporting Charleroi
Naam Royale Sporting du Pays de Charleroi
Bijnaam Les Zèbres (Nederlands: De Zebra's)
Stamnummer 22
Opgericht 1904
Plaats Charleroi
Stadion Stade du Pays de Charleroi
Capaciteit 17.824
Voorzitter Vlag van België Fabien Debecq
Alg. directeur Vlag van Iran Mehdi Bayat
Trainer Vlag van België Felice Mazzu
(Hoofd)sponsor Belgacom
Competitie Eerste Klasse
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
geldig voor 2014/15
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Royale Sporting du Pays de Charleroi, of kortweg Sporting Charleroi, is een Belgische voetbalclub uit Charleroi. De club speelt vanaf seizoen 2012-2013 opnieuw in Eerste klasse na 1 jaar in Tweede Klasse te hebben vertoefd. Daarvoor had het 26 jaar (van 1985 tot 2011) ononderbroken in de hoogste afdeling gespeeld. De club is aangesloten bij de KBVB met stamnummer 22. De bijnaam De Zebra's komt van de truitjes met zwart/witte strepen en dook voor het eerst op in 1926.

Geschiedenis[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

In 1904 richtte Firmin Bridoux, Bernus en Deguelde Charleroi Sporting Club op. De club legde zich vooral toe op voetbal en schermen. De eerste leden van de sportclub waren de drie oprichters en hun vrienden. Charleroi SC werd in 1904 ingeschreven bij de Belgische voetbalbond, maar ontving pas op 24 november 1907 de officiële inschrijving. Vanaf dan mocht het team aantreden in voetbalcompetities. Charleroi SC vertoefde vervolgens enkele jaren in het Belgisch provinciaal voetbal. Tijdens de beginjaren bleek de club op sportief vlak niet veel vooruitgang te boeken. Gedurende Wereldoorlog I werd beslist om het team grondig aan te passen. In de enkele officieuze wedstrijden die toen georganiseerd werden, kon Charleroi SC wel uitblinken. Na de Wereldoorlog startte Charleroi SC met een nieuwe lei. De club werd kampioen in Tweede Provinciale, maar kon in de eindronde geen ticket voor promotie afdwingen. Ook de volgende seizoenen greep de club net naast de promotie.

Het financiële aspect van de club werd steeds belangrijker. Om in de toekomst successen te kunnen behalen, besloten enkele kapitaalkrachtige heren om een coöperatie te starten. Onder meer Joseph Tirou en Arthur Regniers behoorden bij de oprichters. Tirou werd tevens de eerste voorzitter van de club. Onder impuls van de nieuwe coöperatie werd er ook voor het eerst een groot stadion gebouwd. In Rue Spinois kwam er een stadion dat plaats bood aan zo'n 10.000 supporters. Het werd op kerstmis 1923 geopend. Een jaar later slaagde Charleroi SC er in om een reeks te stijgen. De club had enkele maanden voordien ook voor de eerste maal de derby tegen Olympic Charleroi gespeeld.

Gedurende de jaren '20 groeide Charleroi SC uit tot een liftploeg. De club wisselde voortdurend tussen Eerste en Tweede Provinciale. Eind jaren '20 kon de club voor het eerst enkele seizoenen overleven in Eerste Provinciale. Sterker nog, in 1929 werd Charleroi SC zelfs kampioen en mocht de club voor de eerste maal naar Tweede Klasse. Het werd een speciaal jaar voor Charleroi SC, want wegens het 25-jarig bestaan van de club werd de naam veranderd in Royal Charleroi SC.

Tijdens de jaren '30 groeide Charleroi uit tot één van de smaakmakers in Eerste Provinciale, hoewel de club regelmatig terugzakte naar Tweede Provinciale. Vooral de derby's tegen stadsgenoot Olympic Charleroi brachten veel volk op de been. Toen beide clubs uit Charleroi in 1936 op de eerste plaats eindigden, moest een testwedstrijd bepalen wie kampioen werd. Olympic trok aan het langste eind en zag hoe een jaar later Sporting Charleroi dan toch kampioen speelde.

De eerste Bekerfinale[bewerken]

Net toen de club aan een sportieve opmars bezig was, brak Wereldoorlog II uit. Enkele nationale voetbalcompetities werden geannuleerd en in sommige regio's vervangen door regionale competities. In 1947 eindigde Charleroi als eerste in Tweede Klasse, net voor vicekampioen Stade Leuven. De club steeg voor de eerste keer naar Eerste Klasse. In het eerste seizoen kreeg Charleroi het moeilijk en flirtte het met de degradatie. Een jaar later werd de club knap vierde, na RSC Anderlecht, Standard Luik en Berchem Sport. René Thirifays zette de kroon op het werk en werd dat jaar topschutter met 24 doelpunten. In zowel 1951/52 als 1952/53 ontsnapten de Zebra's op nippertje aan de degradatie. Maar in 1956/57 was het dan toch zo ver. De club eindigde als laatste met 17 punten uit 30 wedstrijden. Na net geen tien seizoenen in Tweede Klasse maakte Charleroi terug zijn opwachting in de hoogste afdeling. De club was in 1966 vicekampioen geworden, na kampioen KSV Waregem, en had zo de promotie afgedwongen. De kersverse promovendus had het in eerste instantie moeilijk om te overleven in Eerste Klasse, maar werd in 1969 verrassend vicekampioen na Standard. Aanvoerder toen was Jean-Paul Spaute, die later nog voorzitter zou worden van de club. Lang duurde het succes echter niet want tijdens het seizoen 1970/71 werd Charleroi voorlaatste. Opmerkelijk is wel dat de Zebra's een jaar eerder nog Europees hadden gespeeld. In de op één na laatste editie van de Jaarbeursstedenbeker had Charleroi de tweede ronde bereikt. Een andere Belgische club, Anderlecht, had in diezelfde editie de finale gehaald en verloren. In 1974 keerde Charleroi terug naar Eerste Klasse.

Vanaf dan nestelde de club zich voornamelijk in de middenmoot van het klassement. Een uitschieter was ongetwijfeld de finale van de Beker van België in 1978. Het team dat toen bestond uit namen als Chris Dekker, Jacques Van Welle, Charly Jacobs en Enver Hadžiabdić bereikte de finale, waarin het verloor van KSK Beveren. Het team van trainer Felix Week greep zo net naast een eerste trofee en Europees voetbal. Twee jaar later moesten de Carolo's wegens slechte resultaten weer onverbiddelijk naar Tweede Klasse. Vanaf dan zou Jean-Paul Spaute het voorzitterschap van de club op zich nemen en zijn Charleroi terug naar de hoogste regionen leiden.

Definitief naar Eerste Klasse[bewerken]

In 1985 eiste Charleroi via de eindronde in Tweede Klasse dan toch weer een plaats in de hoogste afdeling op. Die terugkeer had het te danken aan trainer André Colasse, gewezen speler van Sporting Charleroi. Pas terug in Eerste Klasse en het team trok al meteen enkele talentvolle spelers aan. Zo werd Jacky Mathijssen de nieuwe doelman en maakte ook de jonge Philippe Albert zijn debuut. De club groeide uit tot een stabiele middenmoter. Het was pas midden jaren '90, onder het gezag van coach Robert Waseige, dat Charleroi zich ontpopte tot een waardige subtopper. Zo haalde de Zebra's in 1993 voor de tweede keer in de geschiedenis van de club de finale van de Beker van België. Maar net als in 1978 verloor Charleroi. Deze keer bleek het Standard van Arie Haan te sterk. Opnieuw geen Europees voetbal, maar daar kwam in 1994 verandering in. Waseige loodste zijn team naar de vierde plaats en veroverde zo een ticktet voor de UEFA Cup. Het team bestond in die periode uit enkele bekende namen als Dante Brogno, Nebojša Malbaša, Marco Casto en ouderdomsdeken Raymond Mommens. Georges Leekens werd nadien de vervanger van Waseige, maar raakte met Charleroi niet verder dan de eerste ronde van de UEFA Cup.

Euro 2000[bewerken]

Toen eind jaren '90 bekend raakte dat België en Nederland samen het Europees Kampioenschap zouden organiseren, kreeg het stadion van Charleroi een fikse oplapbeurt. Het Stade de Mambourg zoals het in die dagen heette, werd op 24 mei 1999 omgedoopt tot het Stade du Pays de Charleroi. Tijdens de groepsfase van Euro 2000 werd het stadion gebruikt voor wedstrijden van onder meer Engeland, Duitsland en Roemenië. Het stadion stond tijdens het EK enorm in de belangstelling. Toen Engeland het in de eerste ronde tegen Duitsland opnam, vreesde menig voetbalsupporter dat er rellen in en rond het stadion zouden uitbreken. Voordien was er trouwens nog geklaagd over de veiligheid van het stadion, want de tribunes waren volgens een veiligheidsonderzoek te steil en dus moeilijk bereikbaar door de verscheidene ordediensten.

Begin 21e eeuw[bewerken]

Na het EK streek Enzo Scifo neer in Charleroi. De gewezen Rode Duivel werd er eerst speler en nadien ook trainer. Hij was onder leiding van de nieuwe voorzitter, Abbas Bayat, naar Charleroi gehaald. Maar Scifo hield het al snel voor bekeken en zag hoe ook de seizoenen nadien de club onderaan in het klassement verzeild geraakte. Tussendoor veranderde de club opnieuw van naam: Royal Sporting Club du Pays de Charleroi. Het bestuur haalde verscheidene oud-spelers en -trainers terug, in de hoop om de club terug naar de subtop te brengen. Maar pas toen ex-doelman Jacky Mathijssen trainer werd, keerde het tij. Hij behaalde in drie jaar tijd twee keer de vijfde plaats en maakte van Charleroi een te duchten tegenstander. Vooral in eigen huis was Charleroi een moeilijk te bekampen ploeg geworden. Mathijssen kreeg uiteindelijk een transfer naar Club Brugge te pakken en werd vervolgens door Abbas Bayat aan de deur gezet. Joseph Akpala, die in 2008 topschutter was geworden, volgde zijn trainer naar Brugge.

Vanaf dan ging de club er sportief gezien op achteruit. Voorzitter Abbas Bayat en manager Mogi Bayat haalden voortdurend de media. Vaak leefden ze in onmin met de KBVB en staken ze hun ongezouten mening nooit onder stoelen of banken. De werkomstandigheden binnen de club werden door sommige spelers en leden van de trainerstaf aangeklaagd, maar er veranderde weinig.[1] Zo stapte trainer Stéphane Demol in 2009 plots op. Zijn ontslag had hij aan het bestuur meegedeeld via een sms. Door het faillissement van Excelsior Moeskroen ontsnapten de buren van Charleroi op het einde van het seizoen aan de degradatie.

Degradatie[bewerken]

Het seizoen 2010/11 begon voor Charleroi barslecht. De club bengelde opnieuw onderaan het klassement en trainer Jacky Mathijssen werd aan de deur gezet. Maar ook zijn opvolgers konden het tij niet meteen keren. Bovendien rommelde het ook in de bestuurskamer. Voorzitter Abbas Bayat ontsloeg de manager, zijn neef Mogi Bayat. Enkele maanden later werd er in de Profliga gestemd over de competitieformule voor 2011/12. Twaalf clubs, waaronder Charleroi, stemden voor een terugkeer naar 18 clubs in Eerste Klasse. De stemming zorgde voor een kloof tussen de vier grote clubs (Genk, Gent, Anderlecht en Club Brugge) en de overige clubs uit Eerste Klasse. Charleroi werd op hetzelfde ogenblik laatste in de competitie en werd verplicht om "play-downs" (play-off om degradatie) tegen KAS Eupen te spelen. Charleroi verloor de play-downs en degradeerde terug naar Tweede Klasse. En hoewel Charleroi niet slecht aan de competitie begon, mocht trainer Jos Daerden reeds in september opstappen. Tibor Balog nam het roer over, won de tweede periodetitel maar mocht in februari ook beschikken. De Nederlander Dennis van Wijk werd aangenomen en hij loodste Charleroi naar de titel. Reeds op 14 april waren de Zebra's opnieuw zeker van eerste klasse.

Terugkeer naar eerste klasse[bewerken]

Op 9 februari 2013 versloeg Charleroi Lierse SK met 1-0 dankzij een doelpunt van Giuseppe Rossini. Dankzij deze overwinning verzekerde de club zich van behoud in eerste klasse.

Erelijst[bewerken]

De ploeg behaalde nog geen trofee in de hoogste klasse of de nationale beker, maar eindigde wel enkele keren als tweede.

Belgisch landskampioen

tweede (1): 1968/69

Tweede klasse

kampioen (2): 1946/47, 2011/12
tweede (1): 1965/66

Beker van België

finalist (2): 1977/78, 1992/93

Individuele trofeeën

Topscorer (2)
René Thirifays (1948/49), Joseph Akpala (2007/08)
Gouden schoen (1)

In 1993 won Anderlechtspeler Pär Zetterberg de Gouden Schoen. Van 1991 tot 1993 werd hij door Anderlecht uitgeleend aan Charleroi.

Records[bewerken]

Grootse thuisoverwinning

11 mei 1975 : Charleroi SC - Olympic Charleroi (7-1)

Grootste uitoverwinning

18 december 1993 : KRC Genk - Charleroi SC (0-4)

Grootste thuisnederlaag

12 mei 2001 : Charleroi SC - Sint-Truiden VV (1-7)

Grootste uitnederlaag

25 januari 1976 : KSV Waregem - Charleroi SC (9-1)

Wedstrijden in Belgische eerste klasse[bewerken]

Naam Nationaliteit Wedstrijden
1 Dante Brogno Vlag van België België 389
2 Raymond Mommens Vlag van België België 309
3 Mahamoudou Keré Vlag van Burkina Faso Burkina Faso 304
4 Frank Defays Vlag van België België 288
5 Roch Gérard Vlag van België België 239
Huidige kern¹
1 Francisco Martos Vlag van Spanje Spanje 100
2 Parfait Mandanda Vlag van Frankrijk Frankrijk 63
3 Guillaume François Vlag van België België 43
3 Francis N'Ganga Vlag van Congo-Kinshasa Congo-Kinshasa 43
5 Giuseppe Rossini Vlag van België België 38

Goals in Belgische eerste klasse[bewerken]

Naam Nationaliteit Goals
1 Dante Brogno Vlag van België België 108
2 Joseph Akpala Vlag van Nigeria Nigeria 25
3 Habib Habibou Vlag van Frankrijk Frankrijk 14
Huidige kern¹
Geen enkele speler heeft meer dan 10 goals

¹ tem 09/04/2013.

Resultaten[bewerken]

Seizoen Klasse Reeks Punten Opmerkingen
  I II P.I P.II      
Als Charleroi SC (Charleroi Sporting Club)
1905-24      ?  ? Provinciale Afd.  ?
1924/25   11     Bevordering A 19
1925/26      ?   Provinciale Afd.  ?
  I II III P.I Vanaf 1926/27 zijn er 3 nationale niveaus
1926/27     2   Bevordering C 35
1927/28     6   Bevordering B 33
Als R. Charleroi SC (Royal Charleroi Sporting Club)
1928/29     1   Bevordering B 44
1929/30   10     Eerste Afdeling 24
1930/31   9     Eerste Afdeling 26
1931/32   14     Eerste Afdeling B 16
1932/33     2   Bevordering C 35
1933/34     8   Bevordering C 25
1934/35     4   Bevordering C 28
1935/36     2   Bevordering B 48 Eerste met evenveel punten als Olympic Charleroi. De testwedstrijd om de titel verloor Charleroi SC met 2-1.
1936/37     1   Bevordering A 42
1937/38   7     Eerste Afdeling A 27
1938/39   5     Eerste Afdeling A 30
1939/40         Door Wereldoorlog II werd geen volledige competitie afgewerkt.
1940/41         Door Wereldoorlog II werd geen volledige competitie afgewerkt.
1941/42   5     Eerste Afdeling B 28
1942/43   4     Eerste Afdeling B 40
1943/44   5     Eerste Afdeling A 36
1944/45         Door Wereldoorlog II werd geen volledige competitie afgewerkt.
1945/46   3     Eerste Afdeling A 44
1946/47   1     Eerste Afdeling B 53 Kampioen in Eerste Afdeling B.
1947/48 14       Ere Afdeling 26
1948/49 4       Ere Afdeling 36
1949/50 11       Ere Afdeling 23
1950/51 11       Ere Afdeling 27
1951/52 14       Ere Afdeling 22
  I II III IV Vanaf 1952/53 zijn er 4 nationale niveaus
1952/53 14       Eerste Klasse 24
1953/54 10       Eerste Klasse 28
1954/55 8       Eerste Klasse 30
1955/56 7       Eerste Klasse 31
1956/57 16       Eerste Klasse 17
1957/58   4     Tweede Klasse 35
1958/59   8     Tweede Klasse 32
1959/60   9     Tweede Klasse 29
1960/61   6     Tweede Klasse 35
1961/62   6     Tweede Klasse 33
1962/63   6     Tweede Klasse 33
1963/64   7     Tweede Klasse 31
1964/65   12     Tweede Klasse 28
1965/66   2     Tweede Klasse 37
1966/67 14       Eerste Klasse 25
1967/68 8       Eerste Klasse 27
1968/69 2       Eerste Klasse 40 Charleroi SC wordt vicekampioen, het beste resultaat ooit van de club.
1969/70 9       Eerste Klasse 29
1970/71 15       Eerste Klasse 23
1971/72   3     Tweede Klasse 40
1972/73   3     Tweede Klasse 36
1973/74   14     Tweede Klasse 26 Charleroi SC werd voorlaatste, maar omdat er extra plaatsen vrijkwamen in Eerste Klasse mocht Charleroi toch promoveren.
1974/75 14       Eerste Klasse 33
1975/76 16       Eerste Klasse 27
1976/77 16       Eerste Klasse 25
1977/78 12       Eerste Klasse 29
1978/79 9       Eerste Klasse 33
1979/80 17       Eerste Klasse 22
1980/81   6     Tweede Klasse 32
1981/82   11     Tweede Klasse 25
1982/83   10     Tweede Klasse 29
1983/84   9     Tweede Klasse 30
1984/85   4     Tweede Klasse 35 Charleroi SC haalde het in de eindronde van FC Winterslag, STVV en RC Mechelen.
1985/86 12       Eerste Klasse 28
1986/87 7       Eerste Klasse 35
1987/88 8       Eerste Klasse 32
1988/89 11       Eerste Klasse 29
1989/90 14       Eerste Klasse 27
1990/91 8       Eerste Klasse 33
1991/92 13       Eerste Klasse 27
1992/93 7       Eerste Klasse 40
1993/94 4       Eerste Klasse 41
1994/95 13       Eerste Klasse 31
1995/96 7       Eerste Klasse 50
1996/97 13       Eerste Klasse 37
1997/98 13       Eerste Klasse 39
1998/99 14       Eerste Klasse 32
1999/00 16       Eerste Klasse 31
2000/01 9       Eerste Klasse 47
2001/02 12       Eerste Klasse 39
Als RSP de Charleroi (Royale Sporting du Pays de Charleroi)
2002/03 16       Eerste Klasse 27
2003/04 15       Eerste Klasse 33
2004/05 5       Eerste Klasse 64
2005/06 11       Eerste Klasse 45
2006/07 5       Eerste Klasse 60
2007/08 8       Eerste Klasse 46
2008/09 12       Eerste Klasse 43
2009/10 13       Eerste Klasse 23 In play-off II B eindigde Charleroi op de 4e plaats met 4 punten.
2010/11 16       Eerste Klasse 19 Charleroi werd laatste en verloor in de degradatieplay-off van KAS Eupen.
2011/12   1     Tweede Klasse 74
2012/13 11       Eerste Klasse 34
2013/14 10       Eerste Klasse 34
2014/15       Eerste Klasse

Charleroi in Europa[bewerken]

  • Groep = groepsfase
  • R = ronde
  • PUC = punten UEFA coëfficiënten
Seizoen Competitie Ronde Land Club Score PUC
1969/70 Jaarbeursstedenbeker 1R Vlag van Joegoslavië NK Zagreb 2-1, 3-1 4.0
1R Vlag van Frankrijk FC Rouen 1-3, 0-2
1994/95 UEFA Cup 1R Vlag van Roemenië Rapid Boekarest 2-1, 0-2 2.0
1995 Intertoto Cup Groep Vlag van Israël Beitar Jeruzalem 1-0 0.0
Groep Vlag van Turkije Bursaspor 0-2
Groep Vlag van Slowakije 1.FC Košice 2-3
Groep Vlag van Engeland Wimbledon FC 3-0
1996 Intertoto Cup Groep Vlag van Denemarken Silkeborg IF 2-4 0.0
Groep Vlag van Wales Conwy United FC 0-0
Groep Vlag van Polen Zagłębie Lubin 0-0
Groep Vlag van Oostenrijk SV Ried 3-1
2005 Intertoto Cup 2R Vlag van Finland Tampere United 0-1, 0-0 0.0

Totaal aantal punten voor UEFA coëfficiënten: 6.0

Nuvola single chevron right.svg Zie ook: Deelnemers UEFA-toernooien België

Seizoen 2013/2014[bewerken]

Spelerskern[bewerken]

Nr. Nat. Pos. Speler
3 Vlag van België V Mohamed Mrabet
4 Vlag van België V Jonathan Vervoort
5 Vlag van Marokko V Mourad Satli
6 Vlag van België V Sébastien Dewaest
7 Vlag van Centraal-Afrikaanse Republiek A Evans Kondogbia
9 Vlag van Italië A Giuseppe Rossini
14 Vlag van Frankrijk V Steeven Willems
15 Vlag van België DM Adrien Faidherbe
16 Vlag van Senegal A Jamal Thiaré
17 Vlag van Griekenland V Stergos Marinos
19 Vlag van Congo-Brazzaville V Francis N'Ganga
Nr. Nat. Pos. Speler
22 Vlag van België M Guillaume François
23 Vlag van Ghana M Abraham Kumedor
25 Vlag van Frankrijk M Damien Marcq
27 Vlag van Brazilië M Ederson Tormena
30 Vlag van Senegal M Mohamed Daf
31 Vlag van Frankrijk A Harlem Gnohéré
35 Vlag van Congo-Kinshasa DM Parfait Mandanda
80 Vlag van België M Kenneth Houdret
88 Vlag van Bolivia A Vicente Arze
92 Vlag van Frankrijk M Neeskens Kebano
  • Aanvoerder = Aanvoerder

Bekende ex-spelers[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook: Lijst van spelers van Sporting Charleroi

Topschutters per seizoen[bewerken]

Competitie[bewerken]

Hieronder staan de topschutters per seizoen gerangschikt sinds 1992. Het gaat enkel om de doelpunten die gemaakt werden in de Belgische competitie. De namen met een blauwe achtergrond werden ook topschutter in de competitie.

Seizoen Topschutter Goals
1992/93 Nebojša Malbaša 23
1993/94 Nebojša Malbaša 18
1994/95 Jean-Jacques Missé-Missé 10
1995/96 Jean-Jacques Missé-Missé 12
1996/97 Marco Casto 8
1997/98 Dante Brogno 12
1998/99 Dante Brogno 9
1999/00 Dante Brogno 14
2000/01 Dante Brogno 11
2001/02 Darko Pivaljević 9
2002/03 Eduardo 12
2003/04 Grégory Dufer
Adekanmi Olufade
7
2004/05 Izzet Akgül 9
2005/06 François Sterchele 9
2006/07 Jérémy Perbet
Fabien Camus
Izzet Akgül
6
2007/08 Joseph Akpala 18
2008/09 Habib Habibou 9
2009/10 (*) Cyril Théréau 9
2010/11 (*) Hernán Losada 6
2011/12 Harlem Gnohéré 19
2012/13 Giuseppe Rossini
David Pollet
6
  • (*) De topschutter werd bepaald na de reguliere competitie en voor het begin van de play-offs.

Trainers[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook: Lijst van trainers van Sporting Charleroi
 

Voorzitters[bewerken]

Referenties[bewerken]

Externe links[bewerken]