John Degenkolb

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
John Degenkolb
John Degenkolb op 30 maart 2014, na het winnen van Gent-Wevelgem. Degenkolb is de man in het pak van Giant-Shimano (met de trofee)
John Degenkolb op 30 maart 2014, na het winnen van Gent-Wevelgem. Degenkolb is de man in het pak van Giant-Shimano (met de trofee)
Persoonlijke informatie
Volledige naam John Degenkolb
Geboortedatum 7 januari 1989
Geboorteplaats Vlag van Duitsland Gera, Duitsland
Sportieve informatie
Huidige ploeg Giant-Shimano
Discipline Weg
Specialisatie Sprinten, klassiekers
Ploegen
2006
2007

2008 - 2010
2011
2012 - heden
Team Thüringen (Junioren)
H&R race Team Thüringen (Junioren)
Thüringer Energie Team
Team HTC-High Road
Giant-Shimano
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo 5e (2012)
Ronde van Vlaanderen 9e (2013)
Parijs-Roubaix 2e (2014)
WK 4e (2012)
Extra
Zeges:  
UCI Europe Tour
Vattenfall Cyclassics
Parijs-Tours
Gent-Wevelgem
2012
2013
2013
2014
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

John Degenkolb (Gera, 7 januari 1989) is een Duits wielrenner.

Carrière[bewerken]

Begin[bewerken]

Degenkolb viel al bij de junioren op: hij werd tweede op het wereldkampioenschap tijdrijden voor junioren in 2007 en behaalde een bronzen medaille bij de wegwedstrijd op het WK 2008. Sinds 2008 reed hij voor het Thüringer Energie Team. In 2010 werd hij Duits kampioen bij de beloften. Vanaf 2011 stapte hij over naar de ProTour en kwam hij uit voor HTC-Columbia. Op 1 mei 2011 won hij de Grote Prijs van Frankfurt voor Jérôme Baugnies en Michael Matthews.[1] In de Dauphiné Libéré viel hij op met twee spurtoverwinningen. Op 9 augustus 2011 raakte het bekend dat Degenkolb een contract had getekend bij het Nederlandse Skil-Shimano, vanaf 2012 Argos-Shimano genoemd.

2012: vijf overwinningen in de Vuelta[bewerken]

Op 17 maart eindigde hij knap vijfde in Milaan-San Remo, na Peter Sagan en net voor Filippo Pozzato. In mei won hij twee etappes in zowel de Vierdaagse van Duinkerke als in de Ronde van Picardië; in deze driedaagse won hij ook het eindklassement. In juni werd door ploegleiding beslist dat Marcel Kittel wel en Degenkolb niet naar de Ronde van Frankrijk mocht gaan, vooral om de jonge sprinter tegen zichzelf te beschermen.[2] In de gietende regen van Krakau won Degenkolb op 16 juli de slotrit van de Ronde van Polen door in de massasprint de Australiër Matthew Hayman en de Brit Ben Swift te verslaan; zo bezorgde hij zijn team Argos-Shimano een eerste zege in de World Tour van 2012. Tijdens de tweede rit van de Ronde van Spanje won Degenkolb zijn eerste etappe in een grote ronde door in de massaspurt te Viana nog net de Australiër Allan Davis af te troeven. Ook in de tweede en derde massasprint van de Ronde van Spanje bleek Degenkolb de snelste en dit door respectievelijk de Italianen Daniele Bennati en Elia Viviani te verslaan en zo de vijfde en zevende etappe te winnen. De tiende rit, net na de rustdag, werd ook op het conto van Degenkolb bijgeschreven, die de spurt ditmaal van ver aanging en tot op het eind standhield. Degenkolb wist ook de slotetappe in Madrid te winnen. Op zondag 23 september eindigde Degenkolb tijdens de wegwedstrijd op de wereldkampioenschappen in Valkenburg knap vierde, na winnaar Philippe Gilbert, de Noor Boasson Hagen en de Spanjaard Alejandro Valverde. In december werd Degenkolb verkozen tot Duits wielrenner van het jaar.[3]

2013: sterk najaar[bewerken]

Degenkolbs eerste overwinning van het seizoen kwam op 8 mei in Matera en was tevens zijn eerste ooit in de Giro: bij het aansnijden van een bocht bij de ingang van de laatste kilometer gleed zijn ploegmakker Luka Mezgec vooraan weg, waardoor Marco Canola plots een bres geslagen had en Degenkolb, die Mezgec nog net had weten te ontwijken, de laatste 800 meter vol aan de bak moest om 200 meter voor het einde op en over de Italiaan te kunnen gaan. Na een korte jubel bij de aankomst zonk Degenkolb even ineen, zo diep was hij gegaan. Op 25 augustus werd de Vattenfall Cyclassics verreden en in de massasprint te Hamburg klopte Degenkolb zijn landgenoot André Greipel en de Noor Alexander Kristoff. Na twee ritten te hebben gewonnen in de Eurometropool Tour en ook Parijs-Bourges op zijn palmares bijschreef, won Degenkolb zijn vierde wedstrijd in tien dagen tijd: op 13 oktober versloeg hij in de sprint van de najaarsklassieker Parijs-Tours de Deen Michael Mørkøv en de Fransman Arnaud Démare.

2014[bewerken]

Halfweg februari won Degenkolb meteen drie ritten na elkaar in de Ronde van de Middellandse Zee en dit door in de massasprint respectievelijk Danilo Napolitano, Yannick Martinez en Thor Hushovd naar de tweede stek te verwijzen. Na twee tweede plaatsen won hij in de derde etappe van Parijs-Nice op het autosportcircuit van Magny-Cours de massaspurt voor Matthew Goss en José Joaquín Rojas. In Milaan-San Remo werd hij tot de favorieten gerekend, maar een lekke band net voor de beklimming van de Poggio gooide roet in het eten. Op zondag 30 maart wist Degenkolb zijn eerste voorjaarsklassieker te winnen: in de massasprint van de 76ste editie van Gent-Wevelgem, die voor het eerst de subtitel In Flanders Fields meekreeg,[4][5] glipte hij uit het wiel van de winnaar van vorig jaar, Peter Sagan en hield Arnaud Démare nog net af. In Parijs-Roubaix mocht Degenkolb voor het eerst het podium op van een van de vijf monumenten en dit door op twintig seconden van winnaar Niki Terpstra de sprint van het achtervolgende groepje te winnen voor Fabian Cancellara en Sep Vanmarcke. In de daaropvolgende maanden moest Degenkolb zich tevreden stellen met zeven tweede plaatsen. In de Grote Prijs van Frankfurt was de Noor Alexander Kristoff sneller, in de Ronde van Californië werd hij in de eerste en de achtste etappe door Mark Cavendish geklopt, eind juni verlengde André Greipel zijn Duitse titel ten koste van Degenkolb, in de elfde etappe van de Ronde van Frankrijk eindigde hij vlak achter de ontsnapte Tony Gallopin en in de negentiende etappe was het de Litouwer Ramūnas Navardauskas die zeven seconden voor het peloton eindigde. Ook in de tweede etappe van de Ronde van Spanje was de tweede plaats zijn deel, Nacer Bouhanni won. Op 26 augustus vierde etappe won een "ontketende" Degenkolb in Córdoba de sprint van een uitgedund peloton voor Vicente Reynés en Michael Matthews.[6] Een dag later mocht Degenkolb opnieuw juichen, door in Ronda de vijfde etappe tot de zijne te maken: in de spurt van een tot een zeventigtal renners gereduceerd peloton verwees hij Bouhanni en Moreno Hofland naar de dichtste ereplaatsen.[7] In de achtste etappe werd hij vierde, maar de twaalfde rit van de Ronde van Spanje viel opnieuw ten prooi aan Degenkolb die in Logroño in een select groepje van een een vijftiental renners Tom Boonen klopte en dit mede dankzij "een fraaie lead-out" van zijn ploegmakker Ramon Sinkeldam waardoor hij het totale aantal ritzeges (8 stuks) van zijn landgenoot Erik Zabel in de Vuelta evenaarde.[8][9] Ook de 17e etappe in de Vuelta a España viel aan hem ten prooi.

Palmares[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

2008
1e en 2e etappe Linz-Passau-Budweis
2009
Erzgebirgs Rundfahrt
2010
4e en 5e etappe Ronde van Bretagne
3e etappe Ronde van de Elzas
6e en 8e etappe An Post Rás
1e en 5e etappe Ronde van de Toekomst
2011
2e etappe Ronde van de Algarve
2e etappe Driedaagse van West-Vlaanderen
Eschborn-Frankfurt City Loop
2e etappe Ronde van Beieren
2e en 4e etappe Critérium du Dauphiné
2012
1e en 2e etappe Vierdaagse van Duinkerke
1e en 3e etappe Ronde van Picardië
Gele trui Eindklassement Ronde van Picardië
7e etappe Ronde van Polen
2e, 5e, 7e, 10e en 21e etappe Ronde van Spanje
GP van Isbergues
2013
5e etappe Ronde van Italië
Vattenfall Cyclassics
2e en 4e etappe Eurométropole Tour
Parijs-Bourges
Parijs-Tours
2014
1e, 2e, 3e etappe Ronde van de Middellandse Zee
3e etappe Parijs-Nice
Puntenklassement Parijs-Nice
Gent-Wevelgem
4e, 5e, 12e en 17e etappe Ronde van Spanje
Groene trui Puntenklassement Ronde van Spanje

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2011 144e  
2012 131e (5) 
2013 opgave (1)  121e  
2014 123e   120e (4)Jersey green.svg 
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Parijs-Tours Gent-Wevelgem WK op de weg Wereld- ranglijst
2011 94e 19e 137e 11e 111e 116e (UWT)
2012 5e 59e 63e 4e 57e 4e
2013 18e 9e 28e Goud ↑ 65e 42e 41e (UWT)
2014 39e 15e Zilver ↑ Goud ↑

(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen

Resultaten in kleinere rondes
Jaar Parijs-Nice Critérium du Dauphiné Ronde van Polen
2011 DNF (2 etappes) 76e
2012 96e 115e 71e (1 etappe)
2013
2014 71e(1 etappe)

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties