Wielerklassieker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een wielerklassieker, of kortweg klassieker, is in de wielersport de titel die sporters, pers en toeschouwers geven aan een belangrijke eendaagse wedstrijd.

Klassieker[bewerken]

De UCI, de internationale wielerbond, kent de term niet. Waarom een wedstrijd klassieker genoemd wordt is niet duidelijk. Ouderdom speelt een rol, maar verklaart niet waarom een betrekkelijk jonge wedstrijd als de Amstel Gold Race al sinds de jaren zeventig zo beschouwd wordt. Tussen klassiekers onderling is weer een zekere hiërarchie aan te geven: een overwinning in Parijs-Roubaix telt veel zwaarder dan één in Gent-Wevelgem. Door de tijd heen is de reputatie van wedstrijden veranderd. De Ronde van Vlaanderen was voor de Tweede Wereldoorlog vooral een Vlaamse trainingswedstrijd, die amper in de schaduw kon staan van Milaan-San Remo. Aangezien beide wedstrijden ook lange tijd op dezelfde dag werden verreden trok de eerste dan ook zelden een internationaal deelnemersveld. Pas na de oorlog begon de Ronde van Vlaanderen aan de opmars tot de status van de belangrijke wedstrijd die zij nu heeft. De Waalse Pijl, hoewel jonger, is jarenlang hoger gewaardeerd dan de andere Ardense klassieker Luik-Bastenaken-Luik, maar wordt nu vaak gezien als semi-klassieker. Het Desgrange-Colombo klassement, de eerste poging een regelmatigheidsklassement over het hele seizoen in te voeren, nam aanvankelijk twee klassiekers op uit de drie grote wielerlanden: Parijs-Roubaix en Grote Herfstprijs uit Frankrijk, de Ronde van Vlaanderen en de Waalse Pijl uit België en Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije uit Italië. Later werd Luik-Bastenaken-Luik toegevoegd.

Qua anciënniteit zijn de voorgaande zeven wedstrijden de oudste thans nog bestaande (eendaagse) wielerwedstrijden. Door hun lange historie zal hun reputatie niet snel minder worden en het is mede daarom niet vreemd dat deze wedstrijden behalve in het Desgrange-Colombo klassement, later ook zijn opgenomen in de Super Prestige, de Wereldbeker (WB) (met uitzondering van de Waalse Pijl), de UCI ProTour en uiteindelijk de UCI World Tour.

Toch kunnen, ook oude wedstrijden, hun reputatie verliezen en uiteindelijk verdwijnen. Dat overkwam bijvoorbeeld Bordeaux-Parijs, ooit een bijzonder prestigieuze wedstrijd (en bovendien de langste), maar in 1988 voor het laatst gereden. De reputatie van Parijs-Brussel, nota bene de enige grensoverschrijdende klassieker, is aan verandering onderhevig. Hoewel soms hoog gewaardeerd heeft deze het nooit tot de monumentale status van de top zeven kunnen schoppen.

Voor de invoering van de Wereldbeker kende de UCI wedstrijden van Hors Categorie (HC) en 1e t/m 4e Categorie. Dit kwam echter niet geheel overeen met de beleving van het begrip klassieker onder sporters en publiek. Tot het rijtje HC behoorden Parijs-Roubaix, Ronde van Vlaanderen, Milaan-San Remo, Luik-Bastenaken-Luik, de Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije. De Amstel Gold Race, Gent-Wevelgem, Omloop Het Volk, Parijs-Brussel en Waalse Pijl waren 1e categorie. Elk jaar kreeg - bij toerbeurt - één van die wedstrijden de HC status. De HC status gaf een zekere bescherming aan de wedstrijd. Daarnaast waren er echter nog veel 1e categorie wedstrijden die niet als klassieker beschouwd werden, althans veel minder publiciteit kregen. De Super Prestige, de commerciële voorloper van de Wereldbeker, hanteerde een puntenwaardering die dichter aanlag tegen wat als klassieker beschouwd wordt.

De invoering van de Wereldbeker heeft dat veranderd. Eerder genoemde HC wedstrijden werden WB koersen en het rijtje werd uitgebreid met de Amstel Goldrace en het Kampioenschap van Zürich. Tevens werden enkele wedstrijden toegevoegd, die voorheen amper status hadden, zoals de Clásica San Sebastián en de Ronde van Hamburg. Wedstrijden met een langere historie en grotere status werden hiermee gepasseerd. Er werden zelfs nieuwe 'klassiekers' opgezet in landen die geen traditionele wielerlanden waren, maar wel commercieel interessant: Groot-Brittannië (verscheidene namen, zie onder), Noord-Amerika (Ronde van Philadelphia en Grand Prix des Amériques) en Japan (Japan Cup). Deze werden echter na enkele jaren niet meer verreden.

De Wereldbeker is inmiddels weer opgevolgd door de UCI ProTour en later de UCI World Tour. Hierbij werden naast alle voormalige HC wedstrijden ook enkele klassiekers van de eerste categorie, zoals Gent-Wevelgem, toegevoegd. De World Tour omvat echter meer wedstrijden dan enkel de eendagsklassiekers, en telt ook diverse kleinere rondes en de drie grote rondes.

Voorjaarsklassieker[bewerken]

Een voorjaarsklassieker is de benaming voor de klassieke wielerkoersen in het voorjaar.

Het Europese wielervoorjaar wordt traditioneel geopend met de GP La Marseillaise in Zuid-Frankrijk, begin februari. In Italië wordt het seizoen met een soortgelijke wedstrijd geopend, de Grote Prijs van de Etruskische Kust. De eerste echte klassiekers vinden aan het einde van de maand plaats, tijdens het "Belgisch openingsweekend": de kasseiwedstrijden Omloop Het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne staan dan op het programma. De laatste grote wedstrijd in het voorjaar is de Duitse wedstrijd Rund um den Henninger Turm, die begin mei wordt verreden. Als het voorjaar eindigt staat de Ronde van Italië vaak op het punt te beginnen.

Tot de voorjaarsklassiekers behoren vooral kasseiklassiekers - zoals de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix - en klassiekers met een heuvelachtig parcours, bijvoorbeeld de Amstel Gold Race of Luik-Bastenaken-Luik. Vier van de vijf "Monumenten" vinden in maart en april plaats, waarvan de eerste, Milaan-San Remo, bekendstaat als La Primavera (de lente).

Wedstrijden

De volgorde waarin deze wedstrijden verreden worden is meestal hetzelfde. Een aantal voorjaarsklassiekers, in de volgorde waarin ze verreden worden:

Vlag van Frankrijk GP La Marseillaise
Vlag van Italië Trofeo Laigueglia
Vlag van België Omloop Het Nieuwsblad
Vlag van België Kuurne-Brussel-Kuurne
Vlag van Italië Strade Bianche
Vlag van Italië Milaan-San Remo
Vlag van België Dwars door Vlaanderen

Vlag van België E3 Harelbeke
Vlag van België Gent-Wevelgem
Vlag van België Ronde van Vlaanderen
Vlag van België Scheldeprijs
Vlag van Frankrijk Parijs-Roubaix
Vlag van Frankrijk Parijs-Camembert
Vlag van Frankrijk GP Denain

Vlag van België Brabantse Pijl
Vlag van Spanje Klasika Primavera
Vlag van Nederland Amstel Gold Race
Vlag van België Waalse Pijl
Vlag van België Luik-Bastenaken-Luik
Vlag van Duitsland Eschborn-Frankfurt City Loop

Najaarsklassieker[bewerken]

Een najaarsklassieker is de benaming voor de klassieke wielerkoersen in het najaar, meestal na de drie grote ronden. De deelnemerslijsten zijn vaak wat zwakker dan in het voorjaar, omdat veel renners hun seizoen al hebben afgesloten. Opvallend is wel dat enkele renners vaak het gehele najaar goed lijken te zijn, waarbij het Wereldkampioenschap op de weg centraal staat.

De bekendste najaarsklassiekers zijn Parijs-Tours, de Ronde van Lombardije en de voormalige Züri Metzgete. Ook Parijs-Brussel, GP Fourmies, Ronde van Emilia en de Ronde van de Drie Valleien kennen een fraaie geschiedenis. Veel Italiaanse semi-klassiekers worden verreden in het najaar.

In België en Nederland zijn de belangrijkste najaarswedstrijden de Druivenkoers Overijse, de Omloop van de Vlaamse Scheldeboorden, de Memorial Rik Van Steenbergen, de GP Jef Scherens, de Tour de Rijke.

Wedstrijden

Vlag van Spanje Clásica San Sebastián
Vlag van Duitsland Vattenfall Cyclassics
Vlag van Italië Ronde van de Drie Valleien
Vlag van Frankrijk GP Ouest France-Plouay

Vlag van FrankrijkVlag van België Parijs-Brussel
Vlag van Frankrijk GP Fourmies
Vlag van Italië Ronde van Lazio
Vlag van Italië Ronde van Emilia

Vlag van Frankrijk Parijs-Tours
Vlag van Italië Ronde van Piemonte
Vlag van Italië Ronde van Lombardije
Vlag van Japan Japan Cup

Voormalige wedstrijden[bewerken]

Sommige klassiekers worden niet meer gehouden. Vaak zijn ze verdwenen omwille van financiële problemen of waren ze niet meer aangepast aan het moderne wielrennen [1]:

Vlag van Frankrijk Alpenklassieker
Vlag van Frankrijk Bordeaux-Parijs
Vlag van Canada Grand Prix des Amériques
Vlag van Zwitserland Kampioenschap van Zürich

Vlag van Italië Milaan-Mantova
Vlag van Italië Milaan-Turijn
Vlag van Italië Milaan-Vignola
Vlag van Frankrijk Parijs-Brest-Parijs

Vlag van Portugal Porto-Lissabon
Vlag van Italië Ronde van Lazio
Vlag van Italië Ronde van Romagna
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wincanton Classic

De Monumenten[bewerken]

De vijf Monumenten zijn de wedstrijden die over het algemeen beschouwd worden als de oudste, langste en meest prestigieuze klassiekers in het wielrennen. Ze hebben elk een rijke geschiedenis en specifieke kenmerken. Het zijn de eendagswedstrijden waarin tegenwoordig de meeste punten te verdienen zijn in de World Tour (100 punten voor de winnaar).

  • Vlag van Italië Milaan-San Remo – de eerste grote klassieker op de kalender, haar Italiaanse naam is La Primavera (De Lente) aangezien ze eind maart gereden wordt. De eerste editie was in 1907. Milaan-San Remo staat bekend als sprintklassieker: hoewel het de langste wedstrijd van het seizoen is (ca. 300 km), is het parcours langs de Ligurische kust voornamelijk vlak, waardoor sprinters vaak om de zege strijden.
  • Vlag van België Ronde van Vlaanderen – de eerste kasseiklassieker, begin april op de kalender. De eerste editie was in 1913, wat van de 'Ronde' de jongste van de vijf Monumenten maakt . De wedstrijd staat bekend om haar zenuwachtig koersverloop over smalle, bochtige wegen en korte maar steile hellingen in de Vlaamse Ardennen en enkele kasseistroken in de Zwalm. De wedstrijd ondergaat elk jaar enkele parcourswijzigingen: sinds 1998 start de Ronde in Brugge en sinds 2012 eindigt ze in Oudenaarde.
  • Vlag van Frankrijk Parijs-Roubaix – de Koningin van de Klassiekers of de Hel van het Noorden wordt traditioneel een week na de Ronde van Vlaanderen gereden en vormt het orgelpunt van de kasseiklassiekers. De eerste editie was in 1896. De zwaartepunten zijn de talrijke lange kasseistroken, die vaak extreem stoffig of modderig zijn, waardoor de wedstrijd door velen beschouwd wordt als de meest heroïsche eendagswedstrijd van het jaar. De wedstrijd eindigt op de iconische Vélodrome André-Pétrieux van Roubaix.
  • Vlag van België Luik-Bastenaken-Luik – de laatste Ardennenklassieker, eind april op de kalender, is het traditionele sluitstuk van de voorjaarswedstrijden. De 'Doyenne' (Ouderdomsdekenin), omdat ze de oudste klassieker is, werd voor het eerst in 1892 georganiseerd als amateurwedstrijd; de eerste professionele editie werd in 1894 gehouden. Kenmerkend is de opeenvolging van steile heuvels in de Ardennen, waardoor het een bijzonder slopende wedstrijd is die meestal betwist wordt door klimmers en specialisten van de Grote Rondes.
  • Vlag van Italië Ronde van Lombardije – de 'Herfstklassieker' of de 'Koers van de Vallende Bladeren', wordt eind september of begin oktober gereden. De eerste editie werd in 1905 georganiseerd onder de naam Milaan-Milaan en vanaf 1907 als de Ronde van Lombardije. Sinds 2012 is de wedstrijd enkele weken vooruitgeschoven op de kalender en wordt ze één week na het wereldkampioenschap gereden, waardoor ze ook geldt als een revanchewedstrijd voor de geklopte renners van het WK. De wedstrijd loopt over een gevarieerd en zwaar parcours rond het Comomeer met een vlakke aankomst in Bergamo en wordt veelal gewonnen door klimmers met een sterke spurt.

De Ronde van Vlaanderen kent naast de editie voor mannen ook een vrouwenwedstrijd. Ook Milaan-San Remo had sinds 1999 een editie voor vrouwen, de Primavera Rosa, maar deze werd na 2005 stopgezet [2].

Records[bewerken]

Drie renners wonnen in hun carrière alle vijf de monumenten, allen Belgische renners: Rik Van Looy, Eddy Merckx en Roger De Vlaeminck. Merckx is de enige die alle wedstrijden meer dan één keer won; een derde overwinning in de Ronde van Lombardije (1973) werd hem ontnomen na een positieve dopingcontrole[3]. Vijf renners bleven hangen op vier monumenten. De Ier Sean Kelly won alle monumenten meermaals behalve de Ronde van Vlaanderen, waarin hij drie keer tweede eindigde (1984, 1986 en 1987). De Nederlander Hennie Kuiper won elk monument eenmaal behalve Luik-Bastenaken-Luik, waarin hij in 1980 als tweede finishte. Ook de Fransman Louison Bobet won elke wedstrijd behalve Luik-Bastenaken-Luik. Fred De Bruyne en Germain Derycke wonnen eveneens vier van de vijf monumenten, maar nooit de Ronde van Lombardije, waarin De Bruyne in 1955 wel tweede werd.

Renner Land MSR RVV PR LBL RVL Totaal
Eddy Merckx Vlag van België België 7 2 3 5 2 19
Roger De Vlaeminck Vlag van België België 3 1 4 1 2 11
Costante Girardengo Vlag van Italië Italië 6 0 0 0 3 9
Fausto Coppi Vlag van Italië Italië 3 0 1 0 5 9
Seán Kelly Vlag van Ierland Ierland 2 0 2 2 3 9
Rik Van Looy Vlag van België België 1 2 3 1 1 8
Gino Bartali Vlag van Italië Italië 4 0 0 0 3 7
Tom Boonen Vlag van België België 0 3 4 0 0 7
Fabian Cancellara Vlag van Zwitserland Zwitserland 1 3 3 0 0 7
Henri Pélissier Vlag van Frankrijk Frankrijk 1 0 2 0 3 6
Alfredo Binda Vlag van Italië Italië 2 0 0 0 4 6
Fred De Bruyne Vlag van België België 1 1 1 3 0 6
Francesco Moser Vlag van Italië Italië 1 0 3 0 2 6
Moreno Argentin Vlag van Italië Italië 0 1 0 4 1 6
Johan Museeuw Vlag van België België 0 3 3 0 0 6
Gaetano Belloni Vlag van Italië Italië 2 0 0 0 3 5
Rik Van Steenbergen Vlag van België België 1 2 2 0 0 5
Bernard Hinault Vlag van Frankrijk Frankrijk 0 0 1 2 2 5
Michele Bartoli Vlag van Italië Italië 0 1 0 2 2 5
Paolo Bettini Vlag van Italië Italië 1 0 0 2 2 5

Vermeld zijn renners die minimaal 5 keer een Monument gewonnen hebben. (MSR = Milaan-San Remo, RVV = Ronde van Vlaanderen, PR = Parijs-Roubaix, LBL = Luik-Bastenaken-Luik, RVL = Ronde van Lombardije). De renners in cursief zijn nog actief.

Meeste overwinningen in één jaar[bewerken]

Slechts één renner, Eddy Merckx, slaagde erin drie Monumenten in één jaar te winnen, maar hij deed dit vier keer:

Ook in 1973 won Merckx drie Monumenten, maar zijn overwinning in de Ronde van Lombardije werd hem ontnomen na een positieve dopingtest.

Winnaars[bewerken]

Year Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Luik-Bastenaken-Luik Ronde van Lombardije
1892 Geen wedstrijd Geen wedstrijd Geen wedstrijd Vlag van België Léon Houa (1/3) Geen wedstrijd
1893 Vlag van België Léon Houa (2/3)
1894 Vlag van België Léon Houa (3/3)
1895 Geen wedstrijd
1896 Vlag van Duitse Keizerrijk Josef Fischer
1897 Vlag van Frankrijk Maurice Garin (1/2)
1898 Vlag van Frankrijk Maurice Garin (2/2)
1899 Vlag van Frankrijk Albert Champion
1900 Vlag van Frankrijk Emile Bouhours
1901 Vlag van Frankrijk Lucien Lesna (1/2)
1902 Vlag van Frankrijk Lucien Lesna (2/2)
1903 Vlag van Frankrijk Hippolyte Aucouturier (1/2)
1904 Vlag van Frankrijk Hippolyte Aucouturier (2/2)
1905 Vlag van Frankrijk Louis Trousselier Vlag van Italië Giovanni Gerbi
1906 Vlag van Frankrijk Henri Cornet Vlag van Italië Giuseppe Brambilla
1907 Vlag van Frankrijk Lucien Petit-Breton Vlag van Frankrijk Georges Passerieu Vlag van Frankrijk Gustave Garrigou (1/2)
1908 Vlag van België Cyrille Van Hauwaert (1/2) Vlag van België Cyrille Van Hauwaert (2/2) Vlag van Frankrijk André Trousselier Vlag van Luxemburg François Faber (1/2)
1909 Vlag van Italië Luigi Ganna Vlag van Frankrijk Octave Lapize (1/3) Vlag van België Victor Fastre Vlag van Italië Giovanni Cuniolo
1910 Vlag van Frankrijk Eugène Christophe Vlag van Frankrijk Octave Lapize (2/3) Geen wedstrijd Vlag van Italië Giovanni Michelotto
1911 Vlag van Frankrijk Gustave Garrigou (2/2) Vlag van Frankrijk Octave Lapize (3/3) Vlag van België Joseph Van Daele Vlag van Frankrijk Henri Pélissier (1/6)
1912 Vlag van Frankrijk Henri Pélissier (2/6) Vlag van Frankrijk Charles Crupelandt (1/2) Vlag van België Omer Verschoore Vlag van Italië Carlo Oriani
1913 Vlag van België Odile Defraye Vlag van België Paul Deman (1/2) Vlag van Luxemburg François Faber (2/2) Vlag van België Maurits Moritz Vlag van Frankrijk Henri Pélissier (3/6)
1914 Vlag van Italië Ugo Agostoni Vlag van België Marcel Buysse Vlag van Frankrijk Charles Crupelandt (2/2) Geen wedstrijd Vlag van Italië Lauro Bordin
1915 Vlag van Italië Ezio Corlaita Geen wedstrijd Geen wedstrijd Vlag van Italië Gaetano Belloni (1/5)
1916 Geen wedstrijd Vlag van Italië Leopoldo Torricelli
1917 Vlag van Italië Gaetano Belloni (2/5) Vlag van België Philippe Thys
1918 Vlag van Italië Costante Girardengo (1/9) Vlag van Italië Gaetano Belloni (3/5)
1919 Vlag van Italië Angelo Gremo Vlag van België Henri Van Lerberghe Vlag van Frankrijk Henri Pélissier (4/6) Vlag van België Leon Devos (1/2) Vlag van Italië Costante Girardengo (2/9)
1920 Vlag van Italië Gaetano Belloni (4/5) Vlag van België Jules Van Hevel (1/2) Vlag van België Paul Deman (2/2) Vlag van België Léon Scieur Vlag van Frankrijk Henri Pélissier (5/6)
1921 Vlag van Italië Costante Girardengo (3/9) Vlag van België René Vermandel (1/3) Vlag van Frankrijk Henri Pélissier (6/6) Vlag van België Louis Mottiat (1/2) Vlag van Italië Costante Girardengo (4/9)
1922 Vlag van Italië Giovanni Brunero (1/3) Vlag van België Léon Devos (2/2) Vlag van België Albert Dejonghe Vlag van België Louis Mottiat (2/2) Vlag van Italië Costante Girardengo (5/9)
1923 Vlag van Italië Costante Girardengo (6/9) Vlag van Zwitserland Heiri Suter (1/2) Vlag van Zwitserland Heiri Suter (2/2) Vlag van België René Vermandel (2/3) Vlag van Italië Giovanni Brunero (2/3)
1924 Vlag van Italië Pietro Linari Vlag van België Gérard Debaets (1/2) Vlag van België Jules Van Hevel (2/2) Vlag van België René Vermandel (3/3) Vlag van Italië Giovanni Brunero (3/3)
1925 Vlag van Italië Costante Girardengo (7/9) Vlag van België Julien Delbecque (1/2) Vlag van België Félix Sellier Vlag van België Georges Ronsse (1/2) Vlag van Italië Alfredo Binda (1/6)
1926 Vlag van Italië Costante Girardengo (8/9) Vlag van België Denis Verschueren Vlag van België Julien Delbecque (2/2) Vlag van België Dieudonné Smets Vlag van Italië Alfredo Binda (2/6)
1927 Vlag van Italië Pietro Chesi Vlag van België Gérard Debaets (2/2) Vlag van België Georges Ronsse (2/2) Vlag van België Maurice Raes Vlag van Italië Alfredo Binda (3/6)
1928 Vlag van Italië Costante Girardengo (9/9) Vlag van België Jan Mertens Vlag van Frankrijk André Leducq Vlag van België Ernest Mottard Vlag van Italië Gaetano Belloni (5/5)
1929 Vlag van Italië Alfredo Binda (4/6) Vlag van België Jef Dervaes Vlag van België Charles Meunier Vlag van België Alfons Schepers (1/4) Vlag van Italië Piero Fossati
1930 Vlag van Italië Michele Mara (1/2) Vlag van België Frans Bonduel Vlag van België Julien Vervaecke Vlag van Duitsland Hermann Buse Vlag van Italië Michele Mara (2/2)
1931 Vlag van Italië Alfredo Binda (5/6) Vlag van België Romain Gijssels (1/3) Vlag van België Gaston Rebry (1/4) Vlag van België Alfons Schepers (2/4) Vlag van Italië Alfredo Binda (6/6)
1932 Vlag van Italië Alfredo Bovet Vlag van België Romain Gijssels (2/3) Vlag van België Romain Gijssels (3/3) Vlag van België Marcel Houyoux Vlag van Italië Antonio Negrini
1933 Vlag van Italië Learco Guerra (1/2) Vlag van België Alfons Schepers (3/4) Vlag van België Sylvère Maes Vlag van België François Gardier Vlag van Italië Domenico Piemontesi
1934 Vlag van België Jef Demuysere Vlag van België Gaston Rebry (2/4) Vlag van België Gaston Rebry (3/4) Vlag van België Theo Herckenrath Vlag van Italië Learco Guerra (2/2)
1935 Vlag van Italië Giuseppe Olmo (1/2) Vlag van België Louis Duerloo Vlag van België Gaston Rebry (4/4) Vlag van België Alfons Schepers (4/4) Vlag van Italië Enrico Mollo
1936 Vlag van Italië Angelo Varetto Vlag van België Louis Hardiquest Vlag van Frankrijk Georges Speicher Vlag van België Albert Beckaert Vlag van Italië Gino Bartali (1/7)
1937 Vlag van Italië Cesare Del Cancia Vlag van België Michel D'Hooghe Vlag van Italië Jules Rossi Vlag van België Eloi Meulenberg Vlag van Italië Aldo Bini (1/2)
1938 Vlag van Italië Giuseppe Olmo (2/2) Vlag van België Edgard De Caluwé Vlag van België Lucien Storme Vlag van België Alfons Deloor Vlag van Italië Cino Cinelli (1/2)
1939 Vlag van Italië Gino Bartali (2/7) Vlag van België Karel Kaers Vlag van België Émile Masson Vlag van België Albert Ritserveldt Vlag van Italië Gino Bartali (3/7)
1940 Vlag van Italië Gino Bartali| (4/7) Vlag van België Achiel Buysse (1/3) Geen wedstrijd Geen wedstrijd Vlag van Italië Gino Bartali (5/7)
1941 Vlag van Italië Pierino Favalli Vlag van België Achiel Buysse (2/3) Vlag van Italië Mario Ricci (1/2)
1942 Vlag van Italië Adolfo Leoni Vlag van België Briek Schotte (1/2) Vlag van Italië Aldo Bini (2/2)
1943 Vlag van Italië Cino Cinelli (2/2) Vlag van België Achiel Buysse (3/3) Vlag van België Marcel Kint Vlag van België Richard Depoorter (1/2) Geen wedstrijd
1944 Geen wedstrijd Vlag van België Rik Van Steenbergen (1/5) Vlag van België Maurice Desimpelaere Geen wedstrijd
1945 Vlag van België Sylvain Grysolle Vlag van Frankrijk Paul Maye Vlag van België Jean Engels Vlag van Italië Mario Ricci (2/2)
1946 Vlag van Italië Fausto Coppi (1/9) Vlag van België Rik Van Steenbergen (2/5) Vlag van België Georges Claes (1/2) Vlag van België Prosper Depredomme (1/2) Vlag van Italië Fausto Coppi (2/9)
1947 Vlag van Italië Gino Bartali (6/7) Vlag van België Emiel Faignaert Vlag van België Georges Claes (2/2) Vlag van België Richard Depoorter (2/2) Vlag van Italië Fausto Coppi (3/9)
1948 Vlag van Italië Fausto Coppi (4/9) Vlag van België Briek Schotte (2/2) Vlag van België Rik Van Steenbergen (3/5) Vlag van België Maurice Mollin Vlag van Italië Fausto Coppi (5/9)
1949 Vlag van Italië Fausto Coppi (6/9) Vlag van Italië Fiorenzo Magni (1/3) Vlag van Italië Serse Coppi
Vlag van Frankrijk André Mahé[4]
Vlag van Frankrijk Camille Danguillaume Vlag van Italië Fausto Coppi (7/9)
1950 Vlag van Italië Gino Bartali (7/7) Vlag van Italië Fiorenzo Magni (2/3) Vlag van Italië Fausto Coppi (8/9) Vlag van België Prosper Depredomme (2/2) Vlag van Italië Renzo Soldani
1951 Vlag van Frankrijk Louison Bobet (1/4) Vlag van Italië Fiorenzo Magni (3/3) Vlag van Italië Antonio Bevilacqua Vlag van Zwitserland Ferdy Kübler (1/2) Vlag van Frankrijk Louison Bobet (2/4)
1952 Vlag van Italië Loretto Petrucci (1/2) Vlag van België Roger Decock Vlag van België Rik Van Steenbergen (4/5) Vlag van Zwitserland Ferdy Kübler (2/2) Vlag van Italië Giuseppe Minardi
1953 Vlag van Italië Loretto Petrucci (2/2) Vlag van Nederland Wim van Est Vlag van België Germain Derijcke (1/4) Vlag van België Alois De Hertog Vlag van Italië Bruno Landi
1954 Vlag van België Rik Van Steenbergen (5/5) Vlag van België Raymond Impanis (1/2) Vlag van België Raymond Impanis (2/2) Vlag van Luxemburg Marcel Ernzer Vlag van Italië Fausto Coppi (9/9)
1955 Vlag van België Germain Derijcke (2/4) Vlag van Frankrijk Louison Bobet (3/4) Vlag van Frankrijk Jean Forestier (1/2) Vlag van België Stan Ockers Vlag van Italië Cleto Maule
1956 Vlag van België Fred De Bruyne (1/6) Vlag van Frankrijk Jean Forestier (2/2) Vlag van Frankrijk Louison Bobet (4/4) Vlag van België Fred De Bruyne (2/6) Vlag van Frankrijk André Darrigade
1957 Vlag van Spanje Miguel Poblet (1/2) Vlag van België Fred De Bruyne (3/6) Vlag van België Fred De Bruyne (4/6) Vlag van België Germain Derijcke (3/4)
Vlag van België Frans Schoubben [5]
Vlag van Italië Diego Ronchini
1958 Vlag van België Rik van Looy (1/8) Vlag van België Germain Derijcke (4/4) Vlag van België Leon Vandaele Vlag van België Fred De Bruyne (5/6) Vlag van Italië Nino Defilippis
1959 Vlag van Spanje Miguel Poblet (2/2) Vlag van België Rik van Looy (2/8) Vlag van België Noël Foré (1/2) Vlag van België Fred De Bruyne (6/6) Vlag van België Rik van Looy (3/8)
1960 Vlag van Frankrijk René Privat Vlag van België Arthur De Cabooter Vlag van België Pino Cerami Vlag van Nederland Ab Geldermans Vlag van België Emile Daems (1/3)
1961 Vlag van Frankrijk Raymond Poulidor Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Simpson (1/3) Vlag van België Rik van Looy (4/8) Vlag van België Rik van Looy (5/8) Vlag van Italië Vito Taccone
1962 Vlag van België Emile Daems (2/3) Vlag van België Rik van Looy (6/8) Vlag van België Rik van Looy (7/8) Vlag van België Jef Planckaert Vlag van Nederland Jo de Roo (1/3)
1963 Vlag van Frankrijk Joseph Groussard Vlag van België Noël Foré (2/2) Vlag van België Emile Daems (3/3) Vlag van België Frans Melckenbeeck Vlag van Nederland Jo de Roo (2/3)
1964 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Simpson (2/3) Vlag van Duitsland Rudi Altig (1/2) Vlag van Nederland Peter Post Vlag van België Willy Bocklant Vlag van Italië Gianni Motta
1965 Vlag van Nederland Arie den Hartog Vlag van Nederland Jo de Roo (3/3) Vlag van België Rik van Looy (8/8) Vlag van Italië Carmine Preziosi Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Simpson (3/3)
1966 Vlag van België Eddy Merckx (1/19) Vlag van België Edward Sels Vlag van Italië Felice Gimondi (1/4) Vlag van Frankrijk Jacques Anquetil Vlag van Italië Felice Gimondi (2/4)
1967 Vlag van België Eddy Merckx (2/19) Vlag van Italië Dino Zandegu Vlag van Nederland Jan Janssen Vlag van België Walter Godefroot (1/4) Vlag van Italië Franco Bitossi (1/2)
1968 Vlag van Duitsland Rudi Altig (2/2) Vlag van België Walter Godefroot (2/4) Vlag van België Eddy Merckx (3/19) Vlag van België Valere Van Sweevelt Vlag van België Herman van Springel
1969 Vlag van België Eddy Merckx (4/19) Vlag van België Eddy Merckx (5/19) Vlag van België Walter Godefroot (3/4) Vlag van België Eddy Merckx (6/19) Vlag van België Jean-Pierre Monseré
1970 Vlag van Italië Michele Dancelli Vlag van België Eric Leman (1/3) Vlag van België Eddy Merckx (7/19) Vlag van België Roger De Vlaeminck (1/11) Vlag van Italië Franco Bitossi (2/2)
1971 Vlag van België Eddy Merckx (8/19) Vlag van Nederland Evert Dolman Vlag van België Roger Rosiers Vlag van België Eddy Merckx (9/19) Vlag van België Eddy Merckx (10/19)
1972 Vlag van België Eddy Merckx (11/19) Vlag van België Eric Leman (2/3) Vlag van België Roger De Vlaeminck (2/11) Vlag van België Eddy Merckx (12/19) Vlag van België Eddy Merckx (13/19)
1973 Vlag van België Roger De Vlaeminck (3/11) Vlag van België Eric Leman (3/3) Vlag van België Eddy Merckx (14/19) Vlag van België Eddy Merckx (15/19) Vlag van Italië Felice Gimondi (3/4)
1974 Vlag van Italië Felice Gimondi (4/4) Vlag van Nederland Cees Bal Vlag van België Roger De Vlaeminck (4/11) Vlag van België Georges Pintens Vlag van België Roger De Vlaeminck (5/11)
1975 Vlag van België Eddy Merckx (16/19) Vlag van België Eddy Merckx (17/19) Vlag van België Roger De Vlaeminck (6/11) Vlag van België Eddy Merckx (18/19) Vlag van Italië Francesco Moser (1/6)
1976 Vlag van België Eddy Merckx (19/19) Vlag van België Walter Planckaert Vlag van België Marc Demeyer Vlag van België Joseph Bruyère (1/2) Vlag van België Roger De Vlaeminck (7/11)
1977 Vlag van Nederland Jan Raas (1/4) Vlag van België Roger De Vlaeminck (8/11) Vlag van België Roger De Vlaeminck (9/11) Vlag van Frankrijk Bernard Hinault (1/5) Vlag van Italië Gianbattista Baronchelli (1/2)
1978 Vlag van België Roger De Vlaeminck (10/11) Vlag van België Walter Godefroot (4/4) Vlag van Italië Francesco Moser (2/6) Vlag van België Joseph Bruyère (2/2) Vlag van Italië Francesco Moser (3/6)
1979 Vlag van België Roger De Vlaeminck (11/11) Vlag van Nederland Jan Raas (2/4) Vlag van Italië Francesco Moser (4/6) Vlag van Duitsland Dietrich Thurau Vlag van Frankrijk Bernard Hinault (2/5)
1980 Vlag van Italië Pierino Gavazzi Vlag van België Michel Pollentier Vlag van Italië Francesco Moser (5/6) Vlag van Frankrijk Bernard Hinault (3/5) Vlag van België Fons De Wolf (1/2)
1981 Vlag van België Fons De Wolf (2/2) Vlag van Nederland Hennie Kuiper (1/4) Vlag van Frankrijk Bernard Hinault (4/5) Vlag van Zwitserland Josef Fuchs Vlag van Nederland Hennie Kuiper (2/4)
1982 Vlag van Frankrijk Marc Gomez Vlag van België René Martens Vlag van Nederland Jan Raas (3/4) Vlag van Italië Silvano Contini Vlag van Italië Giuseppe Saronni (1/2)
1983 Vlag van Italië Giuseppe Saronni (2/2) Vlag van Nederland Jan Raas (4/4) Vlag van Nederland Hennie Kuiper (3/4) Vlag van Nederland Steven Rooks Vlag van Ierland Sean Kelly (1/9)
1984 Vlag van Italië Francesco Moser (6/6) Vlag van Nederland Johan Lammerts Vlag van Ierland Sean Kelly (2/9) Vlag van Ierland Sean Kelly (3/9) Vlag van Frankrijk Bernard Hinault (5/5)
1985 Vlag van Nederland Hennie Kuiper (4/4) Vlag van België Eric Vanderaerden (1/2) Vlag van Frankrijk Marc Madiot (1/2) Vlag van Italië Moreno Argentin (1/6) Vlag van Ierland Sean Kelly (4/9)
1986 Vlag van Ierland Sean Kelly (5/9) Vlag van Nederland Adri van der Poel (1/2) Vlag van Ierland Sean Kelly (6/9) Vlag van Italië Moreno Argentin (2/6) Vlag van Italië Gianbattista Baronchelli (2/2)
1987 Vlag van Zwitserland Erich Mächler Vlag van België Claude Criquielion Vlag van België Eric Vanderaerden (2/2) Vlag van Italië Moreno Argentin (3/6) Vlag van Italië Moreno Argentin (4/6)
1988 Vlag van Frankrijk Laurent Fignon (1/2) Vlag van België Eddy Planckaert (1/2) Vlag van België Dirk Demol Vlag van Nederland Adri van der Poel (2/2) Vlag van Frankrijk Charly Mottet
1989 Vlag van Frankrijk Laurent Fignon (2/2) Vlag van België Edwig van Hooydonck (1/2) Vlag van België Jean-Marie Wampers Vlag van Ierland Sean Kelly (7/9) Vlag van Zwitserland Tony Rominger (1/2)
1990 Vlag van Italië Gianni Bugno (1/2) Vlag van Italië Moreno Argentin (5/6) Vlag van België Eddy Planckaert (2/2) Vlag van België Eric Van Lancker Vlag van Frankrijk Gilles Delion
1991 Vlag van Italië Claudio Chiappucci Vlag van België Edwig Van Hooydonck (2/2) Vlag van Frankrijk Marc Madiot (2/2) Vlag van Italië Moreno Argentin (6/6) Vlag van Ierland Sean Kelly (8/9)
1992 Vlag van Ierland Sean Kelly (9/9) Vlag van Frankrijk Jacky Durand Vlag van Frankrijk Gilbert Duclos-Lassalle (1/2) Vlag van België Dirk De Wolf Vlag van Zwitserland Tony Rominger (2/2)
1993 Vlag van Italië Maurizio Fondriest Vlag van België Johan Museeuw (1/6) Vlag van Frankrijk Gilbert Duclos-Lassalle (2/2) Vlag van Denemarken Rolf Sørensen (1/2) Vlag van Zwitserland Pascal Richard (1/2)
1994 Vlag van Italië Giorgio Furlan Vlag van Italië Gianni Bugno (2/2) Vlag van Moldavië Andrei Tchmil (1/3) Vlag van Rusland Evgeni Berzin Vlag van Rusland Vladislav Bobrik
1995 Vlag van Italië Laurent Jalabert (1/2) Vlag van België Johan Museeuw (2/6) Vlag van Italië Franco Ballerini (1/2) Vlag van Zwitserland Mauro Gianetti Vlag van Italië Gianni Faresin
1996 Vlag van Italië Gabriele Colombo Vlag van Italië Michele Bartoli (1/5) Vlag van België Johan Museeuw (3/6) Vlag van Zwitserland Pascal Richard (2/2) Vlag van Italië Andrea Tafi (1/3)
1997 Vlag van Duitsland Erik Zabel (1/4) Vlag van Denemarken Rolf Sørensen (2/2) Vlag van Frankrijk Frédéric Guesdon Vlag van Italië Michele Bartoli (2/5) Vlag van Frankrijk Laurent Jalabert (2/2)
1998 Vlag van Duitsland Erik Zabel (2/4) Vlag van België Johan Museeuw (4/6) Vlag van Italië Franco Ballerini (2/2) Vlag van Italië Michele Bartoli (3/5) Vlag van Zwitserland Oscar Camenzind (1/2)
1999 Vlag van België Andrei Tchmil (2/3) Vlag van België Peter Van Petegem (1/3) Vlag van Italië Andrea Tafi (2/3) Vlag van België Frank Vandenbroucke Vlag van Italië Mirko Celestino
2000 Vlag van Duitsland Erik Zabel (3/4) Vlag van België Andrei Tchmil (3/3) Vlag van België Johan Museeuw (5/6) Vlag van Italië Paolo Bettini (1/5) Vlag van Litouwen Raimondas Rumšas
2001 Vlag van Duitsland Erik Zabel (4/4) Vlag van Italië Gianluca Bortolami Vlag van Nederland Servais Knaven Vlag van Zwitserland Oscar Camenzind (2/2) Vlag van Italië Danilo Di Luca (1/2)
2002 Vlag van Italië Mario Cipollini Vlag van Italië Andrea Tafi (3/3) Vlag van België Johan Museeuw (6/6) Vlag van Italië Paolo Bettini (2/5) Vlag van Italië Michele Bartoli (4/5)
2003 Vlag van Italië Paolo Bettini (3/5) Vlag van België Peter Van Petegem (2/3) Vlag van België Peter Van Petegem (3/3) Vlag van Verenigde Staten Tyler Hamilton Vlag van Italië Michele Bartoli (5/5)
2004 Vlag van Spanje Óscar Freire (1/3) Vlag van Duitsland Steffen Wesemann Vlag van Zweden Magnus Bäckstedt Vlag van Italië Davide Rebellin Vlag van Italië Damiano Cunego (1/3)
2005 Vlag van Italië Alessandro Petacchi Vlag van België Tom Boonen (1/7) Vlag van België Tom Boonen (2/7) Vlag van Kazachstan Alexander Vinokourov (1/2) Vlag van Italië Paolo Bettini (4/5)
2006 Vlag van Italië Filippo Pozzato Vlag van België Tom Boonen (3/7) Vlag van Zwitserland Fabian Cancellara (1/7) Vlag van Spanje Alejandro Valverde (1/3) Vlag van Italië Paolo Bettini (5/5)
2007 Vlag van Spanje Óscar Freire (2/3) Vlag van Italië Alessandro Ballan Vlag van Australië Stuart O'Grady Vlag van Italië Danilo Di Luca (2/2) Vlag van Italië Damiano Cunego (2/3)
2008 Vlag van Zwitserland Fabian Cancellara (2/7) Vlag van België Stijn Devolder (1/2) Vlag van België Tom Boonen (4/7) Vlag van Spanje Alejandro Valverde (2/3) Vlag van Italië Damiano Cunego (3/3)
2009 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Cavendish Vlag van België Stijn Devolder (2/2) Vlag van België Tom Boonen (5/7) Vlag van Luxemburg Andy Schleck Vlag van België Philippe Gilbert (1/3)
2010 Vlag van Spanje Óscar Freire (3/3) Vlag van Zwitserland Fabian Cancellara (3/7) Vlag van Zwitserland Fabian Cancellara (4/7) Vlag van Kazachstan Alexander Vinokourov (2/2) Vlag van België Philippe Gilbert (2/3)
2011 Vlag van Australië Matthew Goss Vlag van België Nick Nuyens Vlag van België Johan Vansummeren Vlag van België Philippe Gilbert (3/3) Vlag van Zwitserland Oliver Zaugg
2012 Vlag van Australië Simon Gerrans (1/2) Vlag van België Tom Boonen (6/7) Vlag van België Tom Boonen (7/7) Vlag van Kazachstan Maxim Iglinsky Vlag van Spanje Joaquim Rodríguez (1/2)
2013 Vlag van Duitsland Gerald Ciolek Vlag van Zwitserland Fabian Cancellara (5/7) Vlag van Zwitserland Fabian Cancellara (6/7) Vlag van Ierland Dan Martin (1/2) Vlag van Spanje Joaquim Rodríguez (2/2)
2014 Vlag van Noorwegen Alexander Kristoff (1/2) Vlag van Zwitserland Fabian Cancellara (7/7) Vlag van Nederland Niki Terpstra Vlag van Australië Simon Gerrans (2/2) Vlag van Ierland Dan Martin (2/2)
2015 Vlag van Duitsland John Degenkolb (1/2) Vlag van Noorwegen Alexander Kristoff (2/2) Vlag van Duitsland John Degenkolb (2/2) Vlag van Spanje Alejandro Valverde (3/3)
  1. Index des courses disparues. memoire-du-cyclisme.eu
  2. http://www.cyclingnews.com/news/womens-milan-san-remo-cancelled
  3. (Italian) Gianni Pignata. "Merckx, doping nel "Lombardia"", Editrice La Stampa, 9 November 1973, p. 19. Geraadpleegd op 27 May 2012.
  4. Het duurde verscheidene maanden en twee internationale conferenties voor een beslissing genomen werd over de uitslag. André Mahé finishte als eerste, maar zijn overwinning was gecontesteerd omdat hij een verkeerde weg genomen had. Mahé bereikte in een groep van drie de velodroom van Roubaix, maar werd de verkeerde weg opgestuurd door officials en reed de piste op via de verkeerde ingang. Mahé won de spurt, maar enkele minuten later reden de achtervolgers de piste op langs de juiste ingang. Serse Coppi, broer van de befaamde Fausto, won de spurt voor de ereplaatsen. Na een protest van verscheidene maanden werden Serse Coppi en André Mahé als gezamenlijke winnaars uitgeroepen.
  5. Germain Derijcke en Frans Schoubben werden beiden als winnaar van Luik-Bastenaken-Luik uitgeroepen. Derijcke finishte als eerste, maar had een gesloten overweg genegeerd, waarop de nummer2, Frans Schoubben, ook tot winnaar gepromoveerd werd. Derijcke werd niet gediskwalificeerd omdat hij met drie minuten voorsprong won en de jury oordeelde dat hij niet zoveel voordeel haalde door de overweg over te steken.