Wim van Est
| Wim van Est | ||||
 |
||||
| Wim van Est in de Ronde van Frankrijk 1960 | ||||
| Persoonlijke informatie | ||||
| Volledige naam | Willem van Est | |||
| Geboortedatum | 25 maart 1923 | |||
| Geboorteplaats |  Fijnaart, Nederland |
|||
| Overlijdensdatum | 1 mei 2003 | |||
| Overlijdensplaats | Roosendaal, Nederland | |||
| Sportieve informatie | ||||
| Discipline | Weg | |||
| Ploegen | ||||
| 1949 1949 1949 - 1951 1951 1952 1952 1953 1953 1954 1954 1955 1955 - 1956 1956 1956 1956 1957 1957 1958 - 1959 1960 1960 1961 1961 1962 - 1963 1963 1964 1965 1965 |
Wilco Warfum Joca Fa Ma de Jonge & Co Garin-Wolber Ceylon Locomotief-Wego Garin-Wolber Locomotief-Remington-Pontiac Garin Locomotief-Vredestein Touring-Pirelli Alcyon-Dunlop Locomotief-Vredestein Girardengo-Icep Faema-Guerra Mars vanaf 06-05 tot 13-05 Locomotief-Vredestein Girardengo-E.R.G. vanaf 18-05 tot 09-06 Locomotief-Vredestein Bluna Philco Afri Cola-Rabeneick Houthandel Brabant Dr. Mann Rijnbende Dr. Mann Sunkist Fruits Acifit-Avaros |
|||
| Beste prestaties (top-20) | ||||
| Milaan-San Remo | 18e (1953) | |||
| Ronde van Vlaanderen | 1e (1953) | |||
| Luik-Bastenaken-Luik | 7e (1952) | |||
| Ronde van Italië | 13e (1953) 1 etappezege |
|||
| Ronde van Frankrijk | 8e (1957) 4 etappezeges |
|||
| Ronde van Spanje | 17e (1964) | |||
| WK | 13e (1952) | |||
|
||||
Wim van Est (Fijnaart, 25 maart 1923 - Roosendaal, 1 mei 2003[1]) was een Nederlands wielrenner, en de eerste Nederlander die in de Tour de France de gele trui droeg als leider van het algemeen klassement. Bijnamen van Wim van Est waren: "De Locomotief", "IJzeren Willem", "de Knoest" en "de Beul van het Heike". Hij was een broer van de renners Piet, Kees, Toon, Leen en Nico van Est.
Inhoud |
[bewerken] Biografie
Voordat Van Est wielrenner werd was hij smokkelaar van tabak tot hij gegrepen werd door de politie en zes maanden de cel in moest. Hij begon zijn wielercarrière als amateur in 1946 op 23-jarige leeftijd. Zijn eerste grote overwinning was de lange (meer dan 550 km) klassieker Bordeaux-Parijs in 1950.
Het daaropvolgende jaar pakte hij op 16 juli 1951 met een etappezege de gele trui in de Ronde van Frankrijk, en dat nog wel in de bergen van de Pyreneeën.[2] Dat plezier duurde voor Van Est echter niet lang. De dag na zijn overwinning viel hij namelijk tijdens de afdaling van de Col d'Aubisque in een ravijn. Op een filmpje dat pas in 1992 voor het eerst opdook is te zien hoe een huilende Van Est aan een ketting van fietsbandjes omhoog wordt gehesen. Hoewel hij zeventig meter naar beneden viel, bleef hij vrijwel ongedeerd, maar zijn Tour was wel voorbij. Hij heeft in de rest van zijn carrière nog twee keer een etappe in de Tour de France gewonnen. Van Ests faam groeide nog meer toen Pontiac, dat de horloges voor het Nederlandse team had gesponsord, een advertentiecampagne op touw zette met de tekst : "Zeventig meter viel ik diep, mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep ..." Vlak voor zijn dood werd er, in zijn bijzijn, een plakkaat onthuld op de Aubisque, die verwijst naar zijn val. De compleet verwrongen fiets is nog steeds te zien in het Velorama.
Van Est was niet alleen de eerste Nederlander in de gele trui, maar in de Ronde van Italië ook de eerste Nederlander die in de Giro een etappe won en de roze trui droeg.
Hij was ook succesvol als baanwielrenner, in het bijzonder op de achtervolging. In 1949, 1952, 1953 en 1955 werd hij Nederlands kampioen. Hij haalde ook drie keer het podium op het wereldkampioenschap achtervolging: 3e in 1949, 2e in 1950 en 3e in 1955.
In 1958 nam hij samen met Wout Wagtmans de single Tour de France op. De tekst was van Gerrit den Braber.
Nog op 38-jarige leeftijd schreef hij wederom de monsterrit Bordeaux-Parijs op zijn naam (1961).
In zijn woonplaats Sint-Willebrord is op 19 september 2007 een standbeeld van Wim van Est onthuld. Het staat in de straat die op diezelfde dag naar de wielrenner vernoemd werd.[3]
[bewerken] Belangrijkste overwinningen
- 1949
- Nationaal Kampioenschap baan achtervolging, Elite
- 5e etappe Ronde van Nederland
- 1950
- Bordeaux-Parijs
- 1951
- 12e etappe Ronde van Frankrijk 1951
- 1952
- Bordeaux-Parijs
- Nationaal Kampioenschap baan achtervolging, Elite
- Nokere Koerse
- 4e etappe deel a Ronde van Nederland
- 7e etappe Ronde van Nederland
- Eindklassement Ronde van Nederland
- 1953
- Acht van Chaam
- 2e etappe deel b Dwars door België
- 1e etappe Ronde van Italië
- Nationaal Kampioenschap baan achtervolging, Elite
- Ronde van Vlaanderen
- 16e etappe Ronde van Frankrijk 1953
- 1954
- Eindklassement Driedaagse van Antwerpen
- 3e etappe Ronde van Nederland
- 4e etappe Ronde van Nederland
- 7e etappe Ronde van Nederland
- Eindklassement Ronde van Nederland
- 4e etappe deel b Ronde van Frankrijk 1954
- 1955
- Acht van Chaam
- Mandel-Leie-Schelde
- Nationaal Kampioenschap baan achtervolging, Elite
- 2e etappe Ronde van Nederland
- 7e etappe Ronde van Nederland
- 1e etappe deel b Ronde van Frankrijk 1955
- 1956
- 2e etappe deel b Driedaagse van Antwerpen
- 3e etappe deel a Driedaagse van Antwerpen
- GP Stad Vilvoorde
- Nationaal Kampioenschap baan Halve Fond, Elite
Nationaal Kampioenschap op de weg, Elite- 8e etappe deel a Ronde van Nederland (NED), Gennep
- 1957
- Nationaal Kampioenschap op de weg, Elite
- 4e etappe Ronde van Nederland
- 6e etappe deel b Ronde van Nederland
- 1958
- Nationaal Kampioenschap baan Halve Fond, Elite
- 1960
- 7e etappe Ronde van Nederland
- 1961
- Bordeaux-Parijs
[bewerken] Resultaten in voornaamste wedstrijden
|
|
| Voorganger: Thijs Roks 1954 |
 Nederlands kampioen wielrennen Wim van Est 1955, 1956 |
Opvolger: Jef Lahaye 1957 |
[bewerken] Literatuur
- Karel Hubert, "Wim van Est zijn hart stond stil". ISBN 9789059110090
- Peter Heerkens en Frans van Schoonderwalt, "Op karakter: St. Willebrord van paarse hei tot gele trui". ISBN 9789043908511
[bewerken] Externe links
Bronnen, noten en/of referenties:
- ↑ Ex-wielrenner Wim van Est overleden de standaard online, 02-05-2003
- ↑ Wim van Est overleden, wielercentrum.com, 2003
- ↑ Monument voor Wim van Est onthuld
| Voorganger: Thijs Roks 1955 |
Nederlands kampioen wielrennen Wim van Est 1956, 1957 |
Opvolger: Jef Lahaye 1958 |
