Claudio Chiappucci

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Claudio Chiappucci
Claudio CHAPPUCCI.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Claudio Chiappucci
Bijnaam El Diablo en Calimero
Geboortedatum 28 februari 1963
Geboorteplaats Vlag van Italië Uboldo, Italië
Sportieve informatie
Discipline Weg
Specialisatie Klimmer
Ploegen
1985-1986
1987-1990
1991
1992
1993-1995
1996
1997
1998
1999
Carrera-Inoxpran
Carrera Jeans-Vagabond
Carrera Jeans-Tassoni
Carrera Jeans-Vagabond
Carrera Jeans-Tassoni
Carrera Jeans
Asics-CGA
Ros Mary-Amica Chips
Amica Chips-Costa de Almeria
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Claudio Chiappucci (Uboldo, 28 februari 1963) is een voormalig Italiaans wielrenner. Hij was profwielrenner van 1985 tot en met 1999, en stond bekend om zijn aanvallende manier van rijden in diverse bergetappes in de Tour de France. Zijn bijnaam in het peloton was "El Diablo" ('de Duivel').

Claudio's vader, Arduino Chiappucci, had tijdens de Tweede Wereldoorlog samen met Fausto Coppi gevochten in Ethiopië en ook samen met hem in krijgsgevangenschap gezeten. Arduino's verhalen over Coppi wakkerden Chiappucci's belangstelling voor het wielrennen aan.

In 1985 werd Chiappucci professional, maar aanvankelijk reed hij tamelijk anoniem rond. In 1986 raakte hij ernstig gewond toen hij in de Ronde van Zwitserland in botsing kwam met een tegemoetkomende auto. Hij brak onder meer zijn sleutelbeen, maar wist uiteindelijk toch te herstellen. In 1989 won hij zijn eerste profwedstrijd, de semiklassieker Coppa Placci.

De doorbraak kwam voor Chiappucci in de Tour de France van 1990. Direct in de eerste etappe maakte Chiappucci deel uit van een kopgroep van vier man, de anderen waren Frans Maassen, Ronan Pensec en Steve Bauer. Op de streep hadden de vier een voorsprong van meer dan tien minuten. Bauer droeg de gele trui tot aan de bergen, daarna was Pensec aan de beurt. Toen deze in de klimtijdrit tegenviel, was het de beurt aan Chiappucci. Hij verloor de volgende dag wel tijd op de favorieten (zoals Lemond en Breukink), maar behield de gele trui. Het leek dat hij in de Pyreneeën de leiding wel zou verliezen, maar Chiappucci wachtte de aanval van de groten niet af en ging in plaats daarvan op de Aspin zelf in de aanval. Ook op de Tourmalet was hij nog vooruit, maar op Luz Ardiden werd hij alsnog ingehaald. Aan het einde van de etappe had Chiappucci het geel behouden, maar het verschil met Lemond was tot 5 seconden geslonken. Die verloor hij vanzelfsprekend in de laatste tijdrit, maar was wel tweede in het eindklassement gebleven (net voor Breukink); naast zijn aanvallende manier van rijden leverde dit hem een grote schare aan fans op.

De volgende jaren maakten duidelijk dat Chiappucci's succes niet de toevalstreffer was die het wellicht geleken had. In de Tour van 1991 maakte hij de sprong naar Indurain, die tussen de Tourmalet en La Mongie in de aanval was gegaan. De samenwerking tussen de twee was uitstekend. Indurain pakte die etappe de gele trui, Chiappucci de etappe-overwinning en de bolletjestrui. Uiteindelijk werd hij dat jaar ook nog derde in het eindklassement, achter Indurain en Bugno.

Wellicht zijn meest aansprekende succes boekte Chiappucci in de Tour de France 1992. De dertiende etappe, op 13 juli, leidde naar Sestriere, waar in 1952 Coppi al een glanzende overwinning had geboekt. Chiappucci viel vroeg aan, op de eerste van de vijf cols die dag. Hij reed uiteindelijk meer dan 200 kilometer op kop (waarvan 125 kilometer solo), en bleef onbereikbaar voor zijn achtervolgers, in het bijzonder Indurain. Zijn zege in Sestriere geldt als een van de meest indrukwekkende etappezeges in de Tour ooit. Dat jaar won Chiappucci opnieuw de bolletjestrui en werd hij achter Indurain tweede in het eindklassement.

Hierna was er voor Chiappucci geen hoofdrol meer weggelegd. In 1993 won hij nog een etappe in de Tour, maar was hij al te ver achter om nog voor het podium in aanmerking te komen. In 1994 moest hij opgeven. Zijn rol als topklimmer werd dat jaar overgenomen door zijn ploeggenoot Marco Pantani.

Hoewel Chiappucci vooral vanwege zijn Toursuccessen bekend werd, heeft hij ook diverse andere spraakmakende resultaten geboekt. Hij won onder meer Milaan-San Remo, de Clásica San Sebastián en een etappe in de Giro d'Italia. Ook behaalde hij de zilveren medaille op het Wereldkampioenschap Wielrennen in 1994 te Agrigento.

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

1989

1990

1991

1992

1993

1994

1995

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

1985 64e  
1986
1987 48e  
1988 24e   26e  
1989 46e   81e  
1990 12e Jersey green.svg  Zilver ↑  
1991 Zilver ↑ Jersey red.svg  Brons ↑ (1)Jersey polkadot.svg 
1992 Zilver ↑ Jersey green.svg  Zilver ↑ (1)Jersey polkadot.svg 
1993 Brons ↑ (1)Jersey green.svg  6e (1) 
1994 5e   opgave  
1995 4e   11e  
1996 opgave   37e  
1997 11e  
1998 60e  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl Gent-Wevelgem WK op de weg Wereld- ranglijst
1985 25e
1986 27e
1987
1988 9e
1989 53e 28e 41e 15e 8e 38e
1990 62e 11e 51e 60e 76e 81e 23e 6e (UWB)
1991 Goud 56e 35e Brons 17e 11e (UWB)
1992 186e 34e 44e Zilver 21e 6e (UWB)
1993 6e 4e Brons 12e 5e (UWB)
1994 37e 7e 4e Zilver 7e Zilver ↑ 4e (UWB)
1995 8e 4e 13e 7e 6e 27e 11e (UWB)
1996 98e 12e 14e 21e 30e 13e
1997 29e 6e 12e 17e 56e 22e (UWB)
1998 27e 17e
Voorganger:
Thierry Claveyrolat
Vlag van Frankrijk
1990
Jersey polkadot.svg Winnaar bergklassement van de Ronde van Frankrijk Jersey polkadot.svg
Claudio Chiappucci
Vlag van Italië
1991, 1992
Opvolger:
Tony Rominger
Vlag van Zwitserland
1993