Bianchi (bedrijf)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bianchi ES 250 uit 1937
Bianchi ES 250 uit 1937
Bianchi bromfiets uit 1950
Bianchi bromfiets uit 1950
Bianchi Mendola 125 cc uit 1960
Bianchi Mendola 125 cc uit 1960

Bianchi (S.p.A. Edoardo Bianchi, later Officine Metallurgiche Edoardo Bianchi, Velo S.p.A, Milano, 1897-1967) is een historisch Italiaans merk van motorfietsen, auto's en fietsen. De Milanees Edoardo Bianchi startte met een fietsenwinkel in de binnenstad van Milaan in 1885. Bianchi behaalde sportieve successen, met name voor 1940, onder anderen met de beroemde coureur Tazio Nuvolari.

Fietsen[bewerken]

In 1885 begon het verhaal, toen de 20-jarige Edoardo Bianchi zijn eerste fiets maakte in een kleine werkplaats in Milaan. De producten waren zo goed dat na drie jaar Bianchi moest uitwijken naar een groter pand. Hij was de eerste Italiaanse fabrikant die rubberen banden gebruikte.

Sedertien is Bianchi uitgegroeid tot een van de grootste namen in de fietsenbranche. Het merk heeft tegenwoordig ook submerken als Gitane en Chiorda. Bianchi maakt sinds 1997 deel uit van de Zweedse groep Grimaldi Industri AB.

Bianchi is ook al geruime tijd actief in het wielrennen als sponsor en leverancier van fietsen en onderdelen. Zo behaalden onder meer de Italianen Fausto Coppi en Felice Gimondi hun grootste successen op een Bianchi-fiets. Ook recentere kampioenen als Mario Cipollini, Moreno Argentin en Marco Pantani reden op een Bianchi-fiets.

De Bianchi fietsen zijn vooral bekend door de kleur "celeste": oorspronkelijk hemelsblauw, maar tegenwoordig vaak een soort zeegroen.

Auto's[bewerken]

Bianchi S9

De eerste echte auto werd gebouwd in 1899. Duidelijk bij Bianchi was de Franse invloed in de bouw van de auto's. Ook auto's was een succesvolle onderneming en in 1902 moest Edoardo alweer een nieuw en groter pand betrekken. In 1907 nam Bianchi deel aan de Coppa Florio met de 120PK Corsa. Tijdens de Eerste Wereldoorlog moest Bianchi van de Italiaanse regering zich beperken tot de productie van pantserwagens, hierna was er weinig vraag. Bianchi besloot een serie lichte personenauto's te produceren. Dit was redelijk succesvol. Helaas besloot men hierna het Amerikaanse voorbeeld te volgen van auto's met een V8 motor. Hier was geen vraag naar en Bianchi kon alleen dankzij de fietsen overleven. De 80-jarige Bianchi besloot na de Tweede Wereldoorlog geen auto's meer te produceren. In 1955 besloot de firma weer auto's te produceren, maar had daar zelf niet voldoende geld voor. Zie verder: Autobianchi.

Motorfietsen[bewerken]

In 1897 bouwde oprichter Edoardo Bianchi al zijn eerste tricycle met een eencilinder De Dion-Bouton-motor met snuffelkleppen, hoewel het volgens sommige bronnen ook al een echte “gemotoriseerde fiets” geweest moet zijn.

Hierna volgden een- en tweecilinder motoren en vanaf 1900 ook automobielen. Voor de Tweede Wereldoorlog bouwde Bianchi 174- tot 498 cc kopklep eencilinders en 500- tot 750 cc tweecilinders, later zowel twee- als viertakten van 48- tot 248 cc.

In de zestiger jaren probeerde Bianchi het in wegraces nog eens met 350- en 500 cc twins, maar kwam in financiële problemen.

In 1967 stopte de productie van motorfietsen en werd de fabriek aan het Piaggio-concern verkocht. De motorafdeling was toen al van de autofabriek gescheiden.Op de fietsen vierde onder andere Fausto Coppi zijn successen.

Spot- en bijnamen[bewerken]

Bianchi 350 cc wegracer eind jaren twintig: Freccia Celeste (blauwe pijl)

Zie ook[bewerken]