G-spot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Anatomie van de vrouwelijke geslachtsorganen
1. Eileider, 2. Blaas, 3. Schaambeen, 4. G-spot, 5. Clitoris, 6. Urinebuis, 7. Vagina, 8. Eierstok, 9. Dikke darm, 10. Baarmoeder, 11. Fornix uteri, 12. Baarmoederhals, 13. Endeldarm, 14. Anus

De Gräfenbergplek of (Engels) G-spot (soms vertaald als G-plek), genoemd naar Ernst Gräfenberg, zou een erogene zone van de vrouw zijn. Stimulatie van de G-spot zou een heviger en bevredigender orgasme veroorzaken en zou de mogelijke oorzaak zijn van vrouwelijke ejaculatie.

Bij de vrouw zou de G-spot zich in de schede bij het schaambeen bevinden. De G-spot voelt als een ribbelig stukje, zo'n 5 centimeter diep in de schede, aan de kant van de buik.

Onderzoek[bewerken]

Studies aan het Masters en Johnson Instituut [bron?] wezen uit dat minder dan 10% van de onderzochte vrouwen een gevoelige plek hadden in hun vagina. Men liet in het midden of dit nu de bekende G-spot was of niet.

Ook John D. Perry en Beverly Whipple deden aan onderzoek. In een van hun rapporten schreven ze dat na stimulatie van de G-spot de meeste vrouwen een erotische sensatie voelden en nadien een orgasme bereikten dat dieper was dan het orgasme dat bereikt kon worden door clitorale stimulatie. Bij één op de tien vrouwen uit het onderzoek die reageerden op de stimulatie van de G-spot, werd ook een soort ejaculatie van wit vocht uit de urinebuis opgemerkt. Men dacht eerst dat het urine betrof, maar verder chemisch onderzoek wees uit dat dit niet het geval was. Het ejaculaat had dezelfde samenstelling als de prostaatcomponent van het mannelijke sperma. Men trof grote hoeveelheden fructose en enzymen aan [bron?].

Patholoog Robert Mallon is één van de weinige mensen die in de jaren tachtig onderzoek heeft gedaan naar de G-spot op lijken [bron?]. Bij 42 vrouwen werd tijdens een autopsie klierweefsel gevonden dat erg leek op het weefsel waaruit de mannelijke prostaat bestaat. Zijn onderzoek werd later nog eens overgedaan[bron?]. Dit keer werden de volledige urinebuis en het omliggende weefsel van 17 vrouwenlijken onderzocht. Bij meer dan 80% van de autopsies werd prostaatweefsel aangetroffen.

Desondanks blijven de G-spot en de vrouwelijke ejaculatie nog controversiële onderwerpen. De clitoris is jarenlang beschouwd als een soort miniatuurpenis. Op fysiologische gronden is het logischer om aan te nemen, dat de clitoris een kleine uitwendige structuur is, die verbonden is met een uitgebreid netwerk van inwendig zenuwweefsel. De G-spot kan een onderdeel van deze inwendige structuur zijn.

Nadat 100 onderzoeken naar de G-spot waren onderzocht, concludeerde professor Amichai Kilchevsky begin 2012 dat het bestaan van de G-spot nog steeds niet is bewezen.[1]

Bronnen, noten en/of referenties