Hawker Sea Fury

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hawker Seafury
Hawker Sea Fury FB 10 F-AZXJ OTT 2013 10.jpg
Algemeen
Rol Marine Jacht Bommenwerper
Bemanning 1
Varianten F 10, FB 11, T 20, F 50, FB 51, FB 60, T 61, Fury I , Fury Trainer
Status
Eerste vlucht 21 februari 1945
Gebruik Engelse Marine, Canadese Marine, Australische Marine, Pakistaanse Luchtmacht, Marine Luchtvaartdienst
Afmetingen
Lengte 10,6 m
Hoogte 4,9 m
Spanwijdte 11,7 m
Vleugeloppervlak 26 m²
Gewicht
Leeggewicht 4190 kg
Max. gewicht 5670 kg
Krachtbron
Motor(en) 1x Bristol Centaurus XVIIC
Propeller(s) 5-blads Rotol
Vermogen 1850 kW
Prestaties
Kruissnelheid 625 km/h
Topsnelheid 740 km/h
Dienstplafond 10900 m
Bewapening
Boordgeschut 4 × 20 mm Hispano Mk V
Bommen 907 Kg of
Raketten 12x 76mm ongeleid
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Hawker Sea Fury was een Brits gevechtsvliegtuig, ontwikkeld tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de Engelse Marine. Tevens is het de laatste propeller aangedreven jager die bij de Engelse Marine dienst deed. De Sea Fury heeft ook dienst gedaan bij de Marine Luchtvaartdienst aan boord van het vliegdekschip Hr. Ms. Karel Doorman (1948).

Ontwikkeling[bewerken]

De Fury was bedoeld als opvolger voor de succesvolle Hawker Typhoon en Hawker Tempest jachtvliegtuigen / jachtbommenwerpers. Het ontwerp leent dan ook vele dingen van voorgenoemde vliegtuigen. De semi-eliptische vleugel van de Tempest werd ingekort en de romp is volledig monocoque, met een hoog geplaatste cockpit voor een beter overzicht. Hoewel tegen het einde van de oorlog de land-versie gecanceld werd ging de ontwikkeling van de marineversie voor gebruik aan boord van vliegdekschepen, de Sea Fury, gewoon door.

Het eerste prototype van de Sea Fury, SR661, maakte zijn eerste vlucht op 21 februari 1945 vanaf Langley Airfield waar de Hawker Aircraft Company haar fabriek had. Hoewel dit protoype uigerust was met een vanghaak aan de achterkant, had het nog niet de opvouwbare vleugels die later ingevoerd zouden worden. Het tweede prototype, SR666, werd uitgerust met een 5-blads Rotol propeller en opvouwbare vleugels en maakte zijn eerste vlucht op 31 januari 1946. Tijdens de testlandingen op een vliegdekschip doken er problemen op met de vanghaak, na aanpassingen werd het toestel in het voorjaar van 1947 gecertificeerd voor deklandingen.

Operationele Geschiedenis[bewerken]

Engelse Marine[bewerken]

De Sea Fury F 10 ging bij de Royal Navy de Supermarine Seafire vervangen en werden ingedeeld bij squadrons 736, 738, 759 en 778 van de Fleet Air Arm. Tot 1953 bleef de Sea Fury de primaire jachtbommenwerper van de Royal Navy, opgevolgd door de straal-aangedreven Hawker Seahawk en de Supermarine Attacker.

Marine Luchtvaartdienst[bewerken]

De Nederlandse Marine Luchtvaartdienst zette de Sea Furies in vanaf 1946 aan boord van het vliegdekschip Hr. Ms. Karel Doorman (1948). 48 stuks, waarvan 25 in licentie gebouwd door Fokker, waren verdeeld over drie Squadrons: VSQ 3, VSQ 4 en VSQ 860. Uiteindelijk werd de Sea Fury in 1956 ook bij de MLD vervangen door de Hawker Seahawk.

Koreaanse Oorlog[bewerken]

Tijdens de Koreaanse Oorlog werd de Sea Fury door de Engelsen ingezet vanaf de vliegdekschepen HMS Glory, HMS Ocean en HMS Theseus en door de Australiërs vanaf de HMAS Sydney. Er werden voornamelijk gronddoelen mee uitgeschakeld.

Op 8 augustus 1952 schoot Luitenant Peter "Hoagy" Carmichael uit 802 Squadron een vijandelijke MiG-15 neer tijdens een luchtgevecht. Deze actie maakt hem een van de weinige piloten die met een propeller-aangedreven vliegtuig een jet neergeschoten hebben. Het gevecht deed zich voor toen een formatie bestaande uit Sea Furies en Fairey Fireflies aangevallen werd door een groep van 8 MiG-15's. Aan Britse zijde raakte 1 Fairey Firefly beschadigd. Het vliegtuig van Carmichael, WJ232, vliegt nog steeds rond in Australië onder de civiele registratie VH-SHF.

Varianten[bewerken]

Sea Fury F 10
Een-zitter, jacht versie voor de Engelse Marine. Aantal gebouwd: 50
Sea Fury FB 11
Een-zitter jacht-bommenwerper voor de Engelse Marine, Australische Marine en Canadese Marine. Aantal gebouwd: 615
Sea Fury T 20
Tweezitter trainingsversie voor de Engelse Marine. Aantal gebouwd: 60, 10 ervan zijn later omgebouwd tot sleepdoelwitten voor de Luftwaffe van de Bondsrepubliek.
Sea Fury F 50
Een-zitter jacht versie voor de Marine Luchtvaartdienst
Sea Fury FB 51
Een-zitter jacht-bommenwerper voor de Marine Luchtvaartdienst. Aantal gebouwd:37, 25 in licentiebouw door Fokker.
Fury FB 60
Een-zitter jacht-bommenwerper voor de Pakistaanse Luchtmacht. Aantal gebouwd: 93
Fury T 61
Twee-zitter trainings versie voor de Pakistaanse Luchtmacht. Aantal gebouwd: 5
Fury I "Baghdad Fury"
Een-zitter jacht versie voor de Iraakse Luchtmacht. Aantal gebouwd: 55
Fury Trainer
Twee-zitter trainings versie voor de Iraakse Luchtmacht. Aantal gebouwd: 5