Jefferson Davis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jefferson Davis
Jefferson Finis Davis
Jefferson Finis Davis
Geboren 3 juni 1808
Christian County (Kentucky)
Overleden 6 december 1889
New Orleans (Louisiana)
Politieke partij Democratische Partij
Partner Sarah Knox Taylor (1835) †
Varina Banks Howell
(1845-1889)
Beroep Politicus
Militair (Kolonel)
Religie Episcopalisme
Handtekening Handtekening
President van de Geconfedereerde Staten van Amerika
Aangetreden 18 februari 1861
Einde termijn 10 mei 1865
Vicepresident(en) Alexander Stephens
Senator voor Mississippi
Aangetreden 4 maart 1857
Einde termijn 21 januari 1861
Voorganger Stephen Adams
Opvolger Adelbert Ames
23e minister van Oorlog
Aangetreden 7 maart 1853
Einde termijn 4 maart 1857
President Franklin Pierce
Voorganger Charles Magill Conrad
Opvolger John Floyd
Senator voor Mississippi
Aangetreden 10 augustus 1847
Einde termijn 23 september 1851
Voorganger Jesse Speight
Opvolger John McRae
Afgevaardigde voor Mississippi
Gehele District
Aangetreden 8 december 1845
Einde termijn 1 juni 1846
Voorganger Tilghman Tucker
Opvolger Henry Ellett
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Jefferson Finis Davis (Christian County (Kentucky), 3 juni 1808 - New Orleans (Louisiana), 6 december 1889) was een Amerikaans politicus en militair. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog was hij de eerste en enige president van de Geconfedereerde Staten van Amerika van 1861 tot 1865.

Eerste levensjaren[bewerken]

Jefferson Davis werd geboren op 3 juni 1808 in Kentucky. Zijn familie verhuisde verschillende malen, o.a. naar Louisiana en Mississippi. Hij ging naar de Transylvanian University en daarna naar West Point, de militaire hogeschool van Amerika.

Hij trouwde met Sarah Knox Taylor (de dochter van de latere president Zachary Taylor), maar beiden kregen malaria en Taylor stierf drie maanden later. Davis trok zich terug, en studeerde politieke wetenschappen.

Politieke carrière[bewerken]

In 1843 startte hij zijn loopbaan door deel te nemen aan de verkiezingen. Voor de Democraten nam hij deel als kandidaat volksvertegenwoordiger in het Huis van Afgevaardigden. Hij verloor.

Het jaar later voerde hij campagne voor het presidentschap van James Knox Polk. 1844 was ook voor hemzelf een succesjaar, want hij werd verkozen tot volksvertegenwoordiger. Op 26 februari 1845 trouwde hij met Varina Howell.

Davis zou ook een belangrijke rol spelen als kolonel bij de belegering van Monterrey in de Mexicaans-Amerikaanse Oorlog. Hij werd tot generaal benoemd (1 ster), maar weigerde de promotie omdat die volgens hem niet federaal moest gebeuren, maar van de staten uit.

Later was hij senator, als opvolger van de overleden Jesse Speight. Daarna beging hij een blunder van formaat. Hij nam ontslag als senator na zijn herverkiezing tot dat ambt om voluit te gaan voor het gouverneurschap van de staat Mississippi. Hij werd echter verslagen door Henry Foote. Onder president Franklin Pierce was Davis minister van Oorlog (1853-1857). Het duurde nog tot 1857 tot hij herverkozen werd als senator. Daarin had hij niet veel geluk, want hij verloor door een ziekte zijn linkeroog.

Davis valt op in 1858 door een antiseparatistische speech in Boston op 4 juli, de nationale feestdag. Die speech herhaalt hij op 19 oktober.

De inauguratie van Davis op 18 februari 1861
Davis in ca. 1885

De situatie was helemaal anders in 1861, toen hij op 21 januari van dat jaar de afscheiding van Mississippi proclameerde. Davis nam bijgevolg ook ontslag uit de Senaat.

President van de CSA[bewerken]

Davis werd al snel benoemd tot tweesterrengeneraal van Mississippi. Op 9 februari 1861 werd hij verkozen tot voorlopige president van de Geconfedereerde Staten van Amerika door een grondwetgevende conventie. De 18e werd hij officieel ingezworen. Op 29 mei vestigde Davis zich in Richmond, de nieuwe hoofdstad van de CSA.

Op 22 februari 1862 werd Davis ook verkozen als definitieve president voor een termijn van 6 jaar, die hij nooit zou uitdienen. Al tijdens zijn eerste maanden als voorlopig staatshoofd stuurde hij aan op een vredespolitiek t.o.v. de USA en probeerde hij zo veel mogelijk de geschillen bij te leggen. Deze politiek bleek niet succesvol.

Het einde[bewerken]

De Amerikaanse Burgeroorlog brak uit. Dit geschil, waarin honderdduizenden het leven verloren, had als kernpunt het zelfbeschikkingsrecht van de staten. Jefferson Davis was één van de felste voorvechters van het leggen van zo veel mogelijk zeggenschap op het niveau van de staat. Ook de keuze voor of tegen slavernij hoorde hier volgens Davis toe. De oorlog tussen "Noord en Zuid" duurde van 1861 tot 1865 en werd uiteindelijk door het Noorden gewonnen. Bij Appomattox Court House in Virginia tekende generaal Robert E. Lee de onvoorwaardelijke overgave van zijn leger en bezegelde hiermee feitelijk het lot van de zuidelijke confederatie.

Jefferson Davis was tot in het diepst van zijn ziel overtuigd van het gelijk van de zuidelijke zaak en besloot om - toen de Noordelijke troepen hoofdstad Richmond hadden omsingeld - zijn verzet vanuit het nog niet verslagen westen van Amerika voort te zetten. Met een aantal van zijn kabinetsleden vluchtte hij per trein, per paard en later te voet. Bij Irwinville in de staat Georgia werden hij en zijn gevolg gevangengenomen door de Noordelijke troepen.

Davis verloor zijn burgerrechten en werd aangeklaagd voor verraad. Hij kreeg slechts een lichte gevangenisstraf. Hierna herpakte hij zich, en werd directeur van een verzekeringsmaatschappij. Hij werd in 1870 gekozen als Amerikaans senator, maar hij weigerde het ambt. Dit was symbolisch omdat het hem bij wet niet was toegestaan dit te vervullen daar hem zijn burgerrechten waren ontnomen. De laatste jaren bracht hij door in zijn huis Beauvoir in Biloxi, Mississippi.

Trivia[bewerken]