Logisch positivisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Het logisch positivisme is een wijsgerig stelsel dat alleen aanvaardt wat zintuiglijk waargenomen en vastgesteld kan worden en verwerpt de non-empirische uitspraken gemaakt door de metafysica, de theologie en de ethiek.

In de jaren na 1920 ontstond in de hoofdstad van Oostenrijk, Wenen, een bloeiende beweging van vooraanstaande wetenschappers en kunstenaars. Invloedrijke denkers binnen deze zogenoemde ‘Wiener Kreis’ waren mensen als Ernst Mach, Otto Neurath, Moritz Schlick, Rudolf Carnap en Karl Popper.

Onder de invloed van David Hume, Bertrand Russell en de jonge Ludwig Wittgenstein was het doel van kennis het beschrijven van verschijnselen. Kennis gaat niet verder dan het empirisch waarneembare, tezamen met de tautologieën van het logische en de wiskunde. Naast het handzaam samenvatten van wat men heeft waargenomen is ook een doel om (beredeneerd) verwachtingen te formuleren. Een bekende slagzin is ‘savoir pour prévoir pour pouvoir’ (weten om te voorspellen, om te beheersen / kunnen).