Mauretania Tingitana

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mauretania Tingitana
Romeinse provincie
Mauretania Tingitana SPQR.png
Jaar inlijving 44 n.Chr.
Hoofdplaats Tingis
Huidig land Marokko, Ceuta en Melilla
Portaal  Portaalicoon   Romeinse Rijk
Situering van Mauretania Tingitana in Romeins Africa.

Mauretania Tingitana was een Romeinse provincie die ontstond in 44 AD. Het gebied was voordien het westelijk deel van het oude koninkrijk Mauretania geweest, dat ongeveer het noorden van het tegenwoordige Marokko besloeg. De hoofdstad van de provincie werd Tingis (het huidige Tanger), waarnaar de provincie ook genoemd is.

Romeinse tijd[bewerken]

Het koninkrijk Mauretania was al lange tijd een vazalstaat van de Romeinen. Nadat koning Ptolemaeus van Mauretania in 40 na Chr. op last van de Romeinse keizer Caligula werd geëxecuteerd, kwam Mauretania in opstand tegen de Romeinen. Na vier jaar slaagde keizer Claudius (Caligula's opvolger) erin de opstand neer te slaan. Hij lijfde Mauretania in bij het Romeinse rijk en verdeelde het gebied in twee provinciae, met als grens de loop van de Mulucharivier (Muluya), ongeveer 60 km ten westen van het huidige Oran. Mauretania Tingitana lag ten westen van de rivier, Mauretania Caesariensis ten oosten ervan.

De voornaamste exportproducten van Tingitana waren purperen kleurstoffen en waardevolle houtsoorten. De autochtone Mauri werden door de Romeinen zeer hoog aangeslagen als soldaten, voornamelijk als lichte cavalerie. Clementius Valerius Marcellinus is gekend als haar gouverneur (preses) van 24 oktober 277 tot 13 april 280. Volgens traditie vond het martelaarschap van Sint Marcellus plaats op 28 juli 298 in Tingis.

Sinds de invoering van de tetrachie werd Mauretania Tingitana ingedeeld in het Diocees Hispania een onderdeel van de Prefectuur Gallia (zie Lijst van Romeinse provincies) tot haar verovering door de Vandalen. Lucilius Constantius is ons bekend als haar bestuurder (preses) in het midden van de late vierde eeuw.
De Notitia Dignitatum vermeldt ook, in de militaire organisatie, de functie van Comes Tingitaniae met een veldleger van twee legioenen, 3 vexillationes en 2 auxilia palatina. Flavius Memorius bekleedde dit ambt op een bepaald ogenblik in het midden van de vierde eeuw. Desalniettemin wordt er in de bronnen geïmpliceerd dat er één militair grensgebied was voor beide Mauretaniae, onder de hoede van een Dux Mauretaniae ("leider van Mauretania") met 7 cohortes en 1 ala.

Vandaalse verovering[bewerken]

De geschiedenis van de Vandalen tot aan koning Genserik, is het een verhaal van een volk op de vlucht. Hun oorsprong ligt ergens in Noord-Europa en ze glijden mee door omstandigheden met de Grote Volksverhuizing doorheen Europa tot ze in de provincia Hispania Baetica belanden in 422, onder leiding van hun koning Gunderic, achterna gezeten door de Visigoten. Met hulp van comes Bonifatius kan Genserik met de resterende (ongeveer 80 000) vandalen, met een gekregen vloot, de oversteek maken naar Tanger in 429. De bedoeling van Bonifatius was de Vandalen naar Mauretania te sturen, maar zodra zij over de zee-engte waren, wezen zij elke vorm van controle af en marcheerden al plundered oostwaarts, richting Carthago. Na de verovering van Carthago (439) werd dit de hoofdstad van het Vandaalse rijk.

Byzantijnse herovering[bewerken]

In 533 heroverde de grote Byzantijnse generaal Belisarius de voormalige diocese van Africa op de Vandalen in naam van Justinianus I. Het gehele gebied ten westen van Caesarea hadden de Vandalen reeds verloren aan de Mauri, maar een opnieuw geïnstalleerde Dux Mauretaniae hield een militaire eenheid te Septem (het huidige Ceuta). Dit was de laatste voorpost in Mauretania Tingitana, nu een enclave voor de oostkust ervan verlaten werd. De rust was in het nu Byzantijnse deel van (V)Andalusia, onder de naam van de prefectuur Africa verenigd (een omkering van rollen!), teruggekeerd.
Het grootste deel van de Noord-Afrikaanse kust werd later georganiseerd in het civiele exarchaat van Carthago, een speciale status met het oog op de nood van verdediging van deze voorpost.

Islamisering[bewerken]

Toen de kaliefen van de Ommayaden geheel Noord-Afrika veroverden en inlijfden bij het Arabische rijk, hierbij het christendom voorgoed vervangend door de islam, werden beide Mauretaniae herenigd in de provincie al-Maghrib (Arabisch voor het westen, nog steeds de officiële naam van het Sherifiaanse koninkrijk Marokko, maar het omvatte ook de helft van het huidige Algerije).

Romeinse archeologische sites zijn onder ander Volubilis, een administratief centrum en de site van het paleis van Gordius en Iulia Constantia Zilil.

Referenties en verder lezen[bewerken]

  • (en) J.B. Bury, History of the Later Roman Empire, Londen, 1958 (= 1923), [1].
  • (en) A.H.M. Jones, The Later Roman Empire, Oxford, 1964. ISBN 0631150765
  • art. Mauretania Tingitana, in RE. (Duits)
  • P. Strain - F. Engle (edd.), Großer Atlas zur Weltgeschichte, Berlijn, 2001. 3075095206 (Duits)

Externe links[bewerken]