Meden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het rijk van de Meden rond 600 v.Chr.

De Meden (van het Oudperzische Māda-) waren een Iraans volk dat een gebied bewoonde in het tegenwoordige Iran. Ze spraken een Noordwest-Iraanse taal aangeduid als Medisch.

Medië, de regio die de Meden bevolkten, was een satrapie ten noordwesten van Persis in het Zagrosgebergte. De naam zou volgens de Grieken zijn afgeleid van Medea, in de Griekse mythologie de vrouw van de held Jason, of haar zoon Medos. De inwoners van het land waren de Meden. De hoofdstad was Ekbatana, het huidige Hamadan. Andere steden waren Laodice (het huidige Nahavand) en de grootste stad van de Meden, Rhages was (ook Rey genoemd), op een heuvel aan de rand van Shahr Rey, nabij Teheran.

Enkele archeologische vindplaatsen (ontdekt in de zogenaamde "Medische driehoek") en tekstuele bronnen (van Assyriërs, Grieken en de Bijbel Daniël 6:16 ) geven een idee van de geschiedenis en cultuur van de Medische staat. Deze architectonische, religieuze tempels en literaire referenties tonen het belang van durende Medische bijdragen aan de Iraanse cultuur, zoals het Safavidische-Achaemenidische-Medische verband van de traditie van "audiëntiezalen met pilaren". Een aantal woorden in de Medische taal worden nog steeds gebruikt en er zijn talen die geografisch en vergelijkbaar terug te voeren zijn op de taal van de Meden.

Geschiedenis[bewerken]

De komst van de Meden naar de regio wordt geassocieerd met de eerste golf van Iraanse stammen vanaf het late 2e millennium v.Chr. (de catastrofe aan het eind van de bronstijd) tot het begin van het 1e millennium v.Chr..

In de 7e eeuw v.Chr. werd een verenigde Medische staat gevormd die (samen met Babylonië, Lydië en Egypte) een van de vier grootmachten van het oude Nabije Oosten werd. Een alliantie met de Babyloniërs hielp de Meden om Ninive in 612 v.Chr. in te nemen, wat resulteerde in de instorting van het Nieuw-Assyrische Rijk. De Meden waren vervolgens in staat om hun Medisch koninkrijk (met Ecbatana als hun koninklijke centrum) te vestigen buiten hun oorspronkelijke thuisland (centraal-westelijk Iran) en hadden uiteindelijk een gebied dat zich grofweg uitstrekte van noordoostelijk Iran tot de rivier de Kizil Irmak in Anatolië.

Het rijk van de Meden werd in 550 v.Chr. veroverd door Cyrus de Grote, die de daaropvolgende Iraanse dynastie vestigde, de Achaemeniden.