Meshell Ndegeocello

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Michelle Lynn Johnson
Ndegeocello in Leuven (België) 2007
Ndegeocello in Leuven (België) 2007
Algemene informatie
Bijnaam Meshell Suhaila Bashir-Shakur,Me'Shell NdegéOcello
Geboren 29 augustus 1968
Land New York, Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1993 - heden
Genre(s) pop, soul, R&B, hip hop, reggae, jazz, funk, rock, punk
Beroep(en) zanger, liedjesschrijver, rapper, bassist
Instrument(en) zang, gitaar,
Invloed(en) The Beatles, James Brown, Miles Davis, John Coltrane, Alice Coltrane, Marvin Gaye, Bob Marley e.a.
Label(s) Maverick, Reprise, Warner Bros, Shanachie, EmArcy, Decca, Universal, Mercer Street Records, Naïve
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Bekende instrumenten
basgitaar
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Meshell Ndegeocello (29 augustus 1968, Berlijn, Duitsland) is een Amerikaanse zangeres, singer-songwriter, rapper en bassist. Op haar cd's bespeelt ze ook andere instrumenten, maar tijdens concerten speelt ze vooral gitaar.

Naam[bewerken]

Meshell Ndegeocello is geboren als Michelle Lynn Johnson in Berlijn en opgegroeid in Washington D.C.. Haar vader is in het begin van Ndegeocello's levensjaren gestationeerd in het leger in Duitsland en speelt saxofoon. Haar moeder is hulpverleenster.

Ndegeocello heeft een aantal keren in haar carrière de spelling van haar artiestennaam veranderd. Meshell Ndegeocello wordt uitgesproken als Mee-shell N-DEH-gay-o-chel-o. Vroege persingen van de cd "Plantation Lullabies" zijn bestickerd met deze instructies. De juiste spelling van haar artiestennaam is nu Meshell Ndegeocello, zonder de aanhalingstekens of ongebruikelijke hoofdletters. De achternaam in het Swahili betekent: zo vrij als een vogel.

Carrière[bewerken]

In Washington D.C. volgt Ndegeocello de Duke Ellington School of the Arts en de Oxon Hill High School. In de jaren negentig verhuist ze naar New York en maakt ze een demo op haar slaapkamer, die bij de platenmaatschappij Maverick van Madonna terechtkomt. Het is een van de eerste cd's die Maverick uitgeeft.

Ndegeocello speelt in de late jaren 80 bij de bands Prophecy en Little Bennie and the Masters. Tot 1992 speelt ze een korte tijd bij de band Living Colour om geld te verdienen voor haar zoon Askia. Daarna gaat ze solo en brengt ze haar debuut-cd Plantation Lullabies uit. Een thema op deze cd is androgynie. Veel liedjes die ze schrijft en zingt gaan over taboe-onderwerpen als homofobie, seks en racisme. Zelf is ze biseksueel.

Haar grootste hit is een duet met John Mellencamp, de coverversie van Van Morrisons Wild Night. Deze bereikt #3 in de Engelse Billboard Charts. Haar enig andere Engelse Billboard Hot 100-hit naast Wild Night is If That's Your Boyfriend (He Wasn't Last Night), dat op #73 komt in 1994. Ook heeft ze een dance #1 in 1996 met de cover Who Is He (and What Is He To You?) van Bill Withers. Daarnaast is ze te horen op de cd Bedtime Stories van Madonna.

Haar muziek is gebruikt in een aantal soundtracks voor films, waaronder How Stella Got Her Groove Back, Lost & Delirious, Batman & Robin, Love Jones, Love & Basketball, Talk To Me, Tyler Perry's Daddy's Little Girls, The Best Man, Higher Learning en Down in the Delta.

Ndegeocello werkt veel samen met andere artiesten. Zo werkte zij samen met Basement Jaxx, Indigo Girls en The Blind Boys of Alabama. Op de cd Bridges to Babylon van The Rolling Stones uit 1997 speelde ze bas in het nummer Saint Of Me. Ook speelde ze op de cd Under Rug Swept van Alanis Morissette uit 2002. In de film Standing In The Shadows Of Motown uit 2003 is ze te zien en te horen in coverversies van een aantal Motown-hits met The Funk Brothers. In het nummer Poetry van Roy Hargrove's RH Factor speelt ze bas.

De bekendste bijdrage aan het muzikale succes van anderen is het nummer Rush Over, dat ze met bassist Marcus Miller voor zijn cd Tales heeft geschreven en gezongen. Daarop speelt ze ook een synthesizersolo. Ze heeft ook samengewerkt met de groep Zap Mama op de cd Recreation (uitgebracht in 2009). Hier speelde zij bas op het nummer African Diamond.

Voor de cd Pour une ame souveraine (For a sovereign soul) heeft Ndegeocello een aantal muzikanten uitgenodigd zoals Sinéad O'Connor, Lizz Wright, Valerie June en Toshi Reagon. De cd is een eerbetoon aan Nina Simone.

Trivia[bewerken]

  • Ndegeocello is de eerste vrouw op de cover van het Amerikaanse blad Bass Player Magazine.
  • Haar lied Tie One On is op 23 februari 2010 gekozen tot the Starbucks iTunes Pick of the Week in Engeland.
  • Haar debuut-cd kreeg drie Grammy Award-nominaties.

Discografie[bewerken]

Cd's[bewerken]

  • 1993: Plantation Lullabies (Maverick Records)
  • 1996: Peace Beyond Passion (Maverick)
  • 1999: Bitter (album)|Bitter (Maverick)
  • 2002: Cookie: The Anthropological Mixtape (Maverick)
  • 2003: Comfort Woman (Maverick)
  • 2005: The Spirit Music Jamia: Dance of the Infidel (Shanachie Records)
  • 2007: The World Has Made Me the Man of My Dreams (EmArcy Records)
  • 2009: Devil's Halo (Downtown Records)
  • 2011: Weather (Naïve)
  • 2012: Pour une âme souveraine (“For a sovereign soul”) (Naïve)

Ep's[bewerken]

  • 2006: The Article (EmArcy)
Bronnen, noten en/of referenties