Osteopathie
 |
Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht. Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts. |
Osteopathie is een alternatieve geneeswijze[1] die uitgaat van de veronderstelling dat de verminderde beweeglijkheid van bepaalde lichaamsweefsels een nadelige invloed heeft op de gezondheid. Osteopaten zijn in staat om dergelijke weefsels met hun handen op te sporen en door middel van speciale technieken weer beweeglijker te maken. Er wordt op kleine schaal wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de werkzaamheid van de behandelmethode.[2]
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
Het woord osteopathie betekent letterlijk ”ziekte van de beenderen”. Osteopathie is het gedachtegoed van de Amerikaanse arts Andrew Still. Hij meende dat bij veel ziekten de oorspronkelijke oorzaak te vinden was in het mobiliteitsverlies van beenderen of gewrichten. Hij combineerde de toenmalige medische kennis met zijn eigen overtuiging dat als lichaamsweefsels hun beweeglijkheid verliezen dit nadelige effecten op de gezondheid heeft. Still ontwikkelde deze methode om met zijn handen minder beweeglijke weefsels op te sporen, de beweeglijkheid ervan te kunnen herstellen en zo ziekten te kunnen genezen of voorkomen.[3][4] Op 2 juni 1874 gaf hij zijn methode de naam osteopathie.
Osteopathie is een manuele (door de handen uitgevoerde) methode die gebaseerd is op principes uit de anatomie, embryologie, neurologie en fysiologie. Onderzoek en behandeling vinden plaats vanuit een totaalbenadering van de klacht. Daartoe wordt: 1. het bewegingsapparaat (beenderen, gewrichten en spieren); 2. het orgaansysteem (inwendige organen met bloedvaten en lymfestelsel) en 3. het craniosacrale systeem (schedelbotten, hersenvliezen, ruggenmergsvlies en hersenvochtcirculatie) manueel onderzocht op bewegingsverlies. Het uitgangspunt hierbij is dat het lichaam een eenheid is. De 3 genoemde systemen zijn daarbij onlosmakelijk met elkaar verbonden en beïnvloeden elkaar continu.
Het onderzoek is gericht op beweeglijkheid. Bewegingsverlies heeft volgens de osteopathie een negatief effect op het functioneren van het betreffende weefsel. Bewegingsbeperkingen kunnen bijvoorbeeld ontstaan door littekens na operatie, verkleving van weefsels door ontstekingen en door stress. De behandeling bestaat uit het herstellen van de oorspronkelijke beweeglijkheid door middel van zachte handgrepen. Van daaruit kan het natuurlijk genezingsproces weer plaats gaan vinden. Indicaties voor osteopathie zijn chronische rug- en/of nekpijn[5], migraine, whiplash, buikpijn, slechte darmwerking, huilbaby's.[6]
Anno 2007 is osteopathie een vlag die veel verschillende ladingen dekt. In de Verenigde Staten is de osteopathie een meer wetenschappelijke opleiding, gelijk staand aan die van gewone artsen, met inbegrip van stages in gewone ziekenhuizen. In veel Amerikaanse staten wordt de 'dokter in de osteopathie (DO)' die een dergelijke opleiding volgde, erkend als een arts met bevoegdheid tot onderzoek, het stellen van diagnoses en het voorschrijven van medicatie.[7][8] In de geneeskunde zijn manipulatieve technieken, behalve in de fysiotherapie, niet gebruikelijk. In sommige landen, zoals het Verenigd Koninkrijk, bestaat er ook een officiële vorm van osteopathie die zich bezighoudt met het behandelen van problemen van het bewegingsstelsel. In Frankrijk wordt de term osteopathie zelfs gebruikt als een synoniem voor manuele therapie en bestaan er ook universitaire opleidingen, die zich enkel richten op problemen van het bewegingsstelsel.
[bewerken] Opleidingen in Nederland
In Nederland kan de opleiding tot osteopaat worden gevolgd in Amsterdam aan het College Sutherland[9], of in Zeist waar de International Academy of Osteopathy de lessen verzorgt.[10] College Sutherland biedt de opleiding aan als vijf jaar deeltijdonderwijs (168 ECTS = 4.694 SBU) en als voltijdonderwijs (279 ECTS = 7.810 SBU). Het voltijdonderwijs heeft een voorbereidend jaar en een uitgebreid vooral praktisch parallellprogramma. Het laatste jaar van de opleiding CS betreft één jaar co-therapie onder supervisie van gediplomeerde osteopaten.
[bewerken] Controversieel
Stills opvattingen over de oorzaak van ziekte dateren van voor de tijd dat bacteriën, virussen en andere oorzaken bekend waren. De filosofie van Still moet dan ook in de tijdgeest worden geplaatst waarin deze is ontstaan.
Osteopaten stellen onder andere dat ze door het betasten van de schedel een diagnose kunnen stellen door de "stroming en pulsaties" van het hersenvocht te voelen en dat zij het ritme hiervan kunnen beïnvloeden bij wijze van therapie (craniosacraaltherapie).[11][12] Het bestaan van deze pulsaties is echter niet aangetoond. Ook de vermeende regulatie van de “vochtstroom” door de beenderen van de schedel "goed te zetten" is strijdig met de huidige kennis van het menselijk lichaam.
Osteopathie is geen beschermd beroep, maar men kan wel nagaan of een osteopaat staat ingeschreven bij de Nederlandse Osteopathie Federatie (NOF) of het Nederlands Register voor Osteopaten (NRO) .
[bewerken] Voorwaarden tot erkenning
Aan het einde van de 20e eeuw werd osteopathie bekend in Europa als een van de vier alternatieve behandelwijzen naast homeopathie, acupunctuur en chiropraxie. Geen van deze vier is in de Benelux een erkend medisch specialisme en ze worden meestal door niet-artsen uitgeoefend. In 1997 werd in de Europese Unie 'Het Statuut van de niet-conventionele Geneeswijzen' aangenomen.(EU COST B4)[13] In navolging werd in België in 1999 de wet Colla aangenomen.[14] Deze wet geeft niet-conventionele behandelwijzen de mogelijkheid om te ijveren voor een erkenning. De eerste voorwaarde daarvoor is dat zij zich verenigen als belangengroep. Bij Koninklijk Besluit in 2003 werden beroepsorganisaties van niet-conventionele praktijken erkend.[15] Omdat verdere uitvoeringsbesluiten uitblijven hebben de beroepsverening "Register voor de Osteopaten van België (ROB) en "The International Academy of Osteopathy"(IAO) de Belgische Staat gedagvaard.(2008)[16]
Het Europese statuut en de wet Colla resulteerde in België (1998) in een reactie van de scepticus Betz en het rapport van de zeven Belgische universiteiten waar in staat dat er eerst een bewijs dient geleverd te worden dat deze behandelingen werkzaam zijn alvorens sprake kan zijn van erkenning als beroepsgroep.[17]
[bewerken] Publicaties
- Still AT. Autobiography with a history of the discovery and development of the science of osteopathy. Reprinted, New York, 1972, Arno Press and the New York Times.
[bewerken] Externe links
- Unie van gediplomeerden in de Kinesitherapie en de Osteopathie
- Nederlandse Vereniging voor Osteopathie
- International Academy of Osteopathy
Referenties
|
