North American P-51 Mustang

P-51D Mustang
Algemeen
Rol	Jachtbommenwerper
Bemanning	1
Varianten	Zie tekst
Status
Eerste vlucht	26 oktober 1940, Verenigde Staten
Gebruik	O.a. RAF (1941-1947)
Afmetingen
Lengte	9,83 m
Hoogte	4,17 m
Spanwijdte	11,28 m
Vleugeloppervlak	21,83 m²
Gewicht
Leeggewicht	3230 kg
Max. gewicht	5262 kg
Krachtbron
Motor(en)	1×Packard Merlin V-1650-7 vloeistofgekoelde supercharged V-12
Vermogen	1186 kW
Prestaties
Topsnelheid	703 km/u
Klimsnelheid	16,3 m/s
Actieradius	2092 km
Dienstplafond	12770 m
Bewapening
Ophangpunten	8
Bommen	2× 225 kg
Raketten	8× 127 mm raketten
Portaal    Luchtvaart

De P-51 Mustang was een Amerikaans jachtvliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog, ontworpen door North American Aviation. Het toestel kwam in het midden van de oorlog in dienst als lange-afstand escortejager en deed ook dienst in het begin van de Koreaanse Oorlog.

Het verhaal van de Mustang begon toen een Britse inkoopcommissie in 1940 naarstig op zoek was naar een aanvulling op de Curtiss P-40 Warhawk. Zij wendden zich tot North American Aviation, dat binnen 120 dagen een prototype bouwde. Opdrachten volgden snel. Niet alleen de RAF was afnemer; het Amerikaanse leger had behoefte aan een nieuw verkenningsvliegtuig dat ook dienst kon doen als jacht- en grondaanvalsvliegtuig. De Mustang kreeg eerst een grondaanvalstaak, als duikbommenwerper. Ondertussen werd in Engeland door technici van Rolls- Royce een Rolls-Royce Merlin ingebouwd. Deze motor maakte de ideale combinatie met het laminaire vleugelprofiel. Het toestel verbruikte in vergelijking met andere vliegtuigen relatief weinig brandstof en beschikte over een grote brandstofcapaciteit. Dit maakte het toestel tot een ideale escortejager. Zo werd het onder andere ingezet voor het escorteren van langeafstandsbommenwerpers zoals de B-17 Flying Fortress boven Duitsland en de B-29 Superfortress boven Japan. In 1944 kreeg de P-51D 6 machinegeweren in plaats van 4 waardoor hij een verbeterde vuurkracht had.

Bij de Mustang werd een zogeheten 'laminar flow'-profiel toegepast. De grootste dikte van het profiel ligt verder naar achter op de koorden dan bij de tot dan toe gebruikelijke profielen waardoor de stroming langer het profiel blijft volgen, later omslaat van laminair naar turbulent en daardoor minder weerstand oplevert.

Het nadeel van de Mustang was echter dat zijn bijzonder grote brandstofvoorraad ten koste ging van de stabiliteit. Hierdoor werden Amerikaanse vliegers gedwongen om op grote hoogte te blijven en ervoor te zorgen hoe dan ook boven de vijand te blijven. Veelal later in de oorlog lukte dit ook wel wanneer ze bijvoorbeeld ingezet werden om B-17's richting Berlijn te escorteren. Deze bommenwerpers vlogen op grote hoogte (7 à 8 km) en deze hoogte was voor de P-51 jager genoeg om met hoogtevoordeel een klimmende Duitse onderscheppingsjager aan te kunnen vallen.
Echter wanneer de Mustang in een 1 op 1 luchtgevecht terechtkwam op dezelfde hoogte met een Messerschmitt Bf 109 of Focke-Wulf Fw 190 was elk voordeel weg. Het was bovendien behoorlijk moeilijk om een luchtgevecht te voeren als de centrale brandstoftank vol was. Had een Mustang zijn droptanks afgeworpen en ongeveer 25% van de interne voorraad verbruikt, dan was de stabiliteit voldoende om elk gevecht aan te kunnen gaan.
Een ander nadeel was het feit dat men voor een vloeistofgekoelde i.p.v. een luchtgekoelde motor koos. Dit betekende in de praktijk, dat slechts één welgemikt schot of toevalstreffer het toestel kon uitschakelen; een klein gat in een koelleiding volstond om alle koelvloeistof weg te laten lekken. Doordat de motor dan snel warmliep, waren piloten gedwongen een noodlanding of hachelijke parachutesprong te riskeren boven vijandelijk gebied.

Luftwaffe-commandant Hermann Göring zei dat hij wist dat de oorlog weldra voorbij zou zijn toen hij over Mustangs boven Berlijn hoorde.

In Noord-Korea werd de Mustang F-82 ingezet. Er werd onder andere voor gronddoelen uitvoerig gebruikgemaakt van de F-82E. Als nachtjager werd in Korea onder andere de F82-F en -G ingezet. Dit was een uit twee rompen bestaande dubbele uitvoering: de "Twin Mustang".

Varianten

De volgende varianten van de P-51 zijn geproduceerd:

• N.A.73 Mustang I
• N.A.83 Mustang I
• N.A.91 Mustang IA/P-51
• N.A.97 A-36 duikbommenwerper
• N.A.99 P-51A
• N.A.102 P-51B
• N.A.103 P-51C
• N.A.104 P-51B
• N.A.105 XP-51F
• N.A.106 P-51D prototype
• N.A.109 P-51D productieversie
• N.A.110 P-51D voor Australië
• N.A.111 P-51C/D/K
• N.A.120 XP-82 prototypes
• N.A.122 P-51D
• N.A.123 P-82B
• N.A.124 P-51D
• N.A.126 P-51H
• N.A.144 P-82E/F-82E, eerste naoorlogse variant
• N.A.149 P-82F/F-82F nachtjager
• N.A.150 P-82G/F-82G nachtjager
• TRF-51D tweepersoons trainingsvliegtuig
• TP-51D tweepersoons trainingsvliegtuig gebouwd door Temco Aircraft
• Cavalier 2000 Mustang, civiel zakenvliegtuig
• Cavalier Turbo Mustang III prototype
• Piper Enforcer

Externe link

• Warbirds site met informatie over dit type

Bronnen 1993. "De machtige Mustang P-51". Airplane, vol. 4, p. 95.

Mediabestanden

Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina P-51 Mustang op Wikimedia Commons.