Philip Glass

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Philip Glass
Philip Glass
Philip Glass
Algemene informatie
Volledige naam Philip Glass
Geboren 31 januari 1937
Geboorteplaats Baltimore (Maryland)
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1968 - heden
Genre(s) symfonische muziek, opera
Beroep(en) componist, muziekpedagoog
Officiële website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Philip Glass (Baltimore, 31 januari 1937) is een Amerikaans componist. Zijn muziek valt onder Minimal music, hoewel hij zelf de term theatermuziek gebruikt.

Biografie[bewerken]

Glass volgde wiskunde- en filosofie-colleges aan de universiteit van Chicago en haalde daar op zijn negentiende een Bachelor of Arts-graad. Hij wilde echter componist worden. Hij studeerde dwarsfluit aan het conservatorium Peabody Conservatory of Music. Daarna studeerde hij verder aan de Juilliard School of Music waar hij hoofdzakelijk keyboard speelde. Na zijn studie reisde Glass naar Parijs voor twee verdere jaren van studie bij Nadia Boulanger. Hier werd hem gevraagd om de Indiase muziek van Ravi Shankar om te zetten in Westerse muzieknotaties. Hiervoor reisde hij naar Noord-India in 1966, waar hij in contact kwam met Tibetaanse vluchtelingen. Hij werd Boeddhist, en leerde Tenzin Gyatso kennen, de veertiende dalai lama, in 1972. Hij ondersteunt de Tibetaanse zaak, onder andere door zijn medewerking aan het Tibet House, een initiatief met onder andere Richard Gere.

Het werken met Ravi Shankar, en zijn opvatting van ritme in de Indiase muziek, heeft tot de specifieke stijl van de muziek van Philip Glass geleid. Toen hij terugkeerde hield hij zich niet meer bezig met de componeerstijl van voor zijn reizen en begon met het schrijven van zware stukken gebaseerd op additieve ritmes en een tijdgevoel dat werd beïnvloed door Samuel Beckett, wiens werk hij leerde kennen toen hij voor experimenteel theater schreef. Glass vormde het Philip Glass Ensemble en speelde vooral in kunstgaleries. Zijn werk werd langzaam minder zwaar maar complexer, waarbij uiteindelijk Music in Twelve Parts ontstond. Zijn eerste opera Einstein on the Beach maakte hij samen met Robert Wilson. Dit werd uiteindelijk een trilogie met Satyagraha, gebaseerd op het leven van Mahatma Gandhi en zijn ervaringen in Zuid-Afrika, en met een sterke vocale en orkestrale compositie in Akhnaten, dat het leven verhaalt van de Egyptische farao Achnaton. Akhnaten is onderdeel van een trilogie waarin de grote revolutionairen van de wereldgeschiedenis ten tonele gevoerd worden. Achnaton dankt de titel van revolutionair aan het feit dat hij als eerste een poging deed een monotheïstisch georiënteerde samenleving in te richten. Achnaton staat in dit verband naast Satyagraha en Albert Einstein. Het werk wordt in de talen Akkadisch, bijbels Hebreeuws, oud-Egyptisch en in de taal van het publiek gezongen. Het werk van Philip Glass voor het theater bevat veel composities voor de groep Mabou Mines, die hij heeft gesticht in 1970.

Sinds de jaren negentig schrijft Glass meer en meer conventionele klassieke muziek voor strijkkwartet en symfonieorkest.

Glass heeft gewerkt voor David Bowie, Godfrey Reggio en Errol Morris. In 1983 werkte hij mee aan het album Hearts and bones van Paul Simon: het nummer The late great Johnny Ace eindigt met een door Glass gecomponeerde coda.

Voor zijn filmmuziek is Philip Glass drie maal genomineerd voor een Oscar, echter zonder er een te winnen. Het ging om Kundun (1997), The Hours (2002) en Notes on a Scandal (2007). Hij componeerde ook de muziek voor de film Compassion in Exile: The Life of the 14th Dalai Lama, de Oscar-winnende documentaire The Fog of War in 2003 en speelt een rol in de documentaire Refuge van John Halpern uit 2006.

Prijzen en Nominaties[bewerken]

Academy Award-nominaties[bewerken]

Golden Globe Award-nominaties[bewerken]

Grammy Award-nominaties[bewerken]

Filmografie[bewerken]

1985
1987
1989
1990
1992
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2002
2004
2005
2006
2007
2009
2010
2011
2012

Overige werken[bewerken]

Dit zijn zijn opmerkelijkste werken (zie ook: Categorie:Compositie van Glass)

  • Music with Changing Parts (1973)
  • Music in Twelve Parts (1974)
  • Einstein on the Beach (opera, 1976)
  • Satyagraha (opera, 1980)
  • Glassworks (1982)
  • The Photographer (1982)
  • Akhnaten (opera, 1983)
  • Koyaanisqatsi (filmmuziek, 1983)
  • The making of the representative for Planet 8 (opera, 1985-88)
  • Violin Concerto (1987)
  • 1000 Airplanes on the Roof (met tekst van David Henry Hwang, 1988)
  • Powaqqatsi (filmmuziek, 1988)
  • Solo Piano (1989)
  • Hydrogen Jukebox (libretto van Allen Ginsberg, 1990)
  • Passages (met Ravi Shankar, 1990)
  • String Quartet No. 5 (1991)
  • Anima Mundi (filmmuziek, 1992)
  • Symfonie nr. 1 "Low" (1992)
  • Orphée (opera, 1993)
  • La belle et la bête (opera, 1994)
  • Symfonie nr. 2 (1994)
  • Symfonie nr. 3 (1995)
  • Symfonie nr. 4 "Heroes" (1996)
  • Les Enfants terribles (kameropera, 1996) - libretto: Jean Cocteau - première: 18 mei 1996, Zug, Théâtre Casino
  • The marriages between zones three, four, and five (opera, 1997)
  • Monsters of Grace (opera/theater 1993-1998)
  • Symfonie nr. 5 (1999)
  • Tirol Concerto for piano and orchestra (2000)
  • Symfonie nr. 6 "Plutonian Ode" (2001)
  • Naqoyqatsi (filmmuziek, 2002)
  • The Fog of War (filmmuziek, 2003)
  • Going Upriver: The Long War of John Kerry (filmmuziek, 2004)
  • Piano Concerto No.2 "After Lewis and Clark" (2004)
  • Symfonie nr. 7 "Toltec" (2004)
  • Symfonie nr. 8 (2005)
  • Kepler (opera, 2009)

Externe links[bewerken]