Slijmprikken

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Slijmprikken
Slijmprik Eptatretus stoutii
Slijmprik Eptatretus stoutii
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Onderstam: Craniata
Klasse: Myxini
Orde: Myxiniformes
Familie
Myxinidae
Afbeeldingen Slijmprikken op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Slijmprikken op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De slijmprikken (Myxinidae) zijn een familie van kaakloze zeevissen met een aalvormig lichaam.

Dit waterorganisme behoort tot de klasse der Myxini (ook bekend als Hyperotreti). Deze vissen scheiden een kleverig slijm af. Ze maken zichzelf schoon door zich in een knoop te wringen en zo het slijm af te schrapen.

Slijmprikken worden in Japan gegeten en van hun huid wordt in Korea "aalleer" gemaakt.

Recent kwamen deze dieren in de belangstelling door een onderzoek naar de genetische verwantschap tussen chordadieren. Daarnaast is bekend dat het slijm vezels bevat die lijken op spinnenzijde.

Lichaamsbouw[bewerken]

Slijmprikken worden gemiddeld een halve meter lang. De grootste bekende soort is Eptatretus goliath, waarvan een exemplaar bekend is met een lengte van 127 cm. De kleinste soorten behoren tot het geslacht Myxine, en hiervan zijn er enkele die niet groter dan 18 cm worden. Slijmprikken hebben een langgerekt, aalachtig lichaam met een peddelvormige staart. Hun schedel bestaat hoofdzakelijk uit kraakbeen en tandachtige structuren uit keratine. De kleur van de vis is sterk soortafhankelijk, variërend van roze tot blauwgrijs, al dan niet met zwarte en/of witte vlekken. De ogen zijn matig tot zwak ontwikkeld. Slijmprikken hebben geen echte vinnen. De mond van slijmprikken bevat doorgaans vele kamvormige tanden (die vastzitten op een kraakbeenplaat). Ze worden gebruikt om voedsel te grijpen en het in de richting van de keelholte te stuwen.

Voortplanting[bewerken]

Over de voortplanting van slijmprikken is nog maar weinig bekend. Het sexratio van veel soorten staat merkwaardig genoeg op 100:1 (in het voordeel van de vrouwtjes). Om die reden vermoedt men dat slijmprikken hermafrodiet zouden kunnen zijn, en dat ze dus zowel een eierstok als een testikel bezitten. Tevens vermoedt men in sommige gevallen dat de eierstok pas actief wordt nadat de vis een welbepaalde leeftijd bereikt heeft, of wanneer de vis een bepaald signaal uit zijn omgeving opneemt.

Afhankelijk van de soort, leggen deze vissen 1 – 2, tot 20 – 30 stevige eitjes. Bij sommige soorten gaan de ouderdieren zich na het leggen ook rond hun eitjes krullen. Men is er echter niet zeker van of dit broedgedrag is of niet. In tegenstelling tot prikken, kennen slijmprikken geen larvaal stadium.

Taxonomie[bewerken]

Er zijn 77 soorten beschreven in 6 genera.
Eptatretus[1]

Myxine[2]

Nemamyxine[3]

Neomyxine[4]

Notomyxine[5]

Paramyxine[6]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Eptatretus. FishBase. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Juli 2010 version. N.p.: FishBase, 2010.
  2. Myxine. FishBase. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Juli 2010 version. N.p.: FishBase, 2010.
  3. Nemamyxine. FishBase. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Juli 2010 version. N.p.: FishBase, 2010.
  4. Neomyxine. FishBase. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Juli 2010 version. N.p.: FishBase, 2010.
  5. Notomyxine. FishBase. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Juli 2010 version. N.p.: FishBase, 2010.
  6. Paramyxine. FishBase. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Juli 2010 version. N.p.: FishBase, 2010.