Sophia Loren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sophia Loren
Sophia Loren in Londen (2009)
Sophia Loren in Londen (2009)
Algemene informatie
Volledige naam Sofia Villani Scicolone
Geboren 20 september 1934
Land Italië
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Sophia Loren, geboren als Sofia Villani Scicolone (Rome, 20 september 1934), is een Italiaans actrice. Ze won in 1962 een Academy Award voor haar hoofdrol in het Italiaans-Duitse oorlogsdrama La Ciociara. Daarnaast werden haar meer dan 45 andere acteerprijzen toegekend, waaronder verschillende Golden Globes, een BAFTA Award en de prijs voor beste actrice op het Filmfestival van Cannes.

Vroege leven[bewerken]

Loren werd geboren in Rome als de dochter van Romilda Villani (1910-1991) en Riccardo Scicolone. Het paar kreeg nog een dochter Maria in 1938 maar ze waren niet getrouwd en Riccardo liet zijn gezin in de steek. Sofia en Maria groeiden met hun moeder op bij hun grootmoeder in Pozzuoli in de buurt van Napels. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Pozzuoli verscheidene keren gebombardeerd en Sofia werd door een shrapnel verwond aan haar kin. Hierna verhuisde het gezin naar familieleden in Napels. Na de oorlog keerden ze terug naar Pozzuoli, waar haar grootmoeder een bar opende.

Carrière[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Op veertienjarige leeftijd nam ze deel aan de schoonheidsverkiezing Miss Italia, die ze echter niet won. Ze nam acteerlessen en werd geselecteerd als figurant in de epische film Quo Vadis. Nadat ze eerst de artiestennaam Sofia Lazzaro aannam veranderde ze deze in 1952 in Sophia Loren. In 1953 speelde ze in de film Aida haar eerste hoofdrol. Haar doorbraakrol maakte ze in de film L'oro di Napoli van Vittorio De Sica. Ze speelde hierna verscheidene films als tegenspeelster van Marcello Mastroianni. In 1957 maakte ze haar debuut in Hollywood met de film Boy on a dolphin. Daarna volgde Legend of the Lost met John Wayne en The Pride and the Passion met de grote sterren Cary Grant en Frank Sinatra.

Internationale faam[bewerken]

Loren in 1959

Loren werd een internationale filmster na haar contract met Paramount Pictures in 1958 waarvoor ze vijf films zou maken. In Desire Under the Elms speelde ze samen met Anthony Perkins, in de romantische komedie Houseboat speelde ze weer met Cary Grant en in de western Heller in Pink Tights verscheen ze voor het eerst als blondine aan de zijde van Anthony Quinn. In 1961 speelde ze in La ciociara van Vittorio De Sica, een Frans-Italiaanse oorlogsfilm met ook Jean-Paul Belmondo. De prestatie van Loren werd geroemd en ze won een prijs op het Filmfestival van Cannes en ontving zelfs een Oscar voor Beste Actrice. Het was de eerste keer dat een Italiaanse actrice een grote oscar won en het was ook de eerste keer dat deze ging naar een actrice die geen Engels sprak in de film. In totaal won ze 22 prijzen voor de film. De film werd door de critici extreem goed onthaald en was een groot commercieel succes.

In de jaren zestig was ze één van de populairste actrices in de wereld en ze bleef films maken in Amerika en Europa. In 1964 bereikte haar carrière een hoogtepunt toen ze 1 miljoen dollar kreeg voor haar rol in The Fall of the Roman Empire. In 1965 werd ze opnieuw genomineerd voor een oscar voor de film Matrimonio all'italiana, opnieuw onder regie van De Sica.

Enkele van Lorens bekendste films tijdens haar hoogdagen zijn El Cid met Charlton Heston, The Millionairess (1960) met Peter Sellers, It Started in Naples (1960) met Clark Gable, Ieri, oggi, domani (1963) met Marcello Mastroianni, Peter Ustinov's Lady L (1965) met Paul Newman, Arabesque met Gregory Peck, en Charlie Chaplin's laatste film A Countess from Hong Kong (1967) met Marlon Brando. Tussen 1964 en 1977 won ze vier keer de Golden Globe Award voor World Film Favorite. In The Millionairess moest het personage van Peter Sellers, niet veel weten van Loren, maar in het echte leven werd hij smoorverliefd op haar en scheidde zelfs van zijn vrouw. Loren heeft echter altijd ontkent dat er ook maar enige vorm van een relatie was tussen hen, er was enkel een platonische band.

1970-1988[bewerken]

Loren in 1986

In 1969 werd ze voor het eerst moeder waardoor ze minder begon te werken. In de jaren zeventig speelde ze voornamelijk in Italiaanse films mee. In 1970 speelde ze in I girasoli, dat voor een oscar genomineerd werd. In 1972 speelde ze Dulcinea in Man of La Mancha van Arthur Hiller. Hoewel de film voor een aantal prijzen genomineerd werd was het een commerciële flop en kreeg de film ook veel kritiek. In 1974 speelde ze samen met Richard Burton in Il viaggio, de laatste film geregisseerd door De Sica. Datzelfde jaar speelde ze ook nog met Burton in Brief Encounter. In 1976 speelde ze ook een grote rol in de Britse rampenfilm The Cassandra Crossing met daarin de sterrencast Richard Harris, Martin Sheen, Burt Lancaster, Ava Gardner en O.J. Simpson. In 1977 speelde ze opnieuw met Marcello Mastroianni in Una giornata particolare. De film kreeg elf internationale prijzen en werd ook genomineerd voor de oscars voor beste acteur en beste buitenlandse film. De film won de Golden Globe en de César voor beste buitenlandse film. Ze won ook voor de zevende keer de Premi David di Donatello. De film werd ook een succes in Amerika.

Na dit succes speelde ze de hoofdrol in de Amerikaanse thriller Brass Target. Deze film kreeg gemengde kritieken en was een gematigd succes in Amerika en in andere landen. In 1978 won ze haar vierde Golden Globe

In 1980 verscheen de biografie Sophia Loren: Living and Loving, Her Own Story, geschreven door A. Hotchner. In de verfilming voor televisie speelde Loren zichzelf en haar moeder. In 1981 was de eerste vrouwelijk ster die haar eigen parfum lanceerde. In 1982 kwam ze in het nieuwe omdat ze achttien dagen in de gevangenis zat na belastingontduiking. Dit bracht haar carrière evenwel geen schade toe en in 2013 werd ze hiervoor vrijgesproken.

In de jaren tachtig acteerde ze wel minder. Ze wees in 1981 de rol van Alexis af in Dynasty. In 1984 zou ze wel dertien afleveringen meespelen in Falcon Crest als Francesca Gioberti, de halfzus van Angela Channing, maar de onderhandelingen liepen spaak op het laatste moment en de rol ging naar Gina Lollobrigida. Ze besteedde meer tijd aan het opvoeden van haar zonen. In 1988 speelde ze in de miniserie The Fortunate Pilgrim.

Latere carrière[bewerken]

In 1991 kreeg ze de Academy Honorary Award voor haar bijdrage aan de wereldcinema. In 1995 kreeg ze de Golden Globe Cecil B. DeMille Award. In 1993 reikte ze zelf de Honorary Award uit aan Federico Fellini. In 2009 verklaarde ze dat Fellini haar gevraagd had voor een film net voor hij stierf. Loren begon steeds minder te acteren en werd ook actief in andere zaken zoals kookboeken, juwelen en parfum.

In 1994 kreeg ze nog een nominatie voor een Golden Globe voor haar rol in Prêt-à-Porter, waarin ook Julia Roberts speelde. In 1995 speelde ze een femme fatale in Grumpier Old Men, waarin ook Walter Matthau, Jack Lemmon en Ann-Margret speelden. De film was een groot kassasucces en de beste film van Loren in Amerika in jaren.

Op het Internationaal filmfestival van Moskou in 1997 kreeg ze een prijs voor haar hele carrière. Ook in 2001 kreeg ze een speciale prijs op het Internationaal filmfestival van Montreal. In 2002 draaide ze voor de film Between Strangers in Canada, een film die door haar zoon Edoardo geregisseerd werd. Twee jaar later speelde ze opnieuw in Canada voor de miniserie The Lives of the Saints.

Tijdens de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen 2006 in Turijn was Loren een van de acht vrouwen die de Olympische vlag het stadion in mochten dragen.

Na vijf jaar stilte maakte ze in 2009 opnieuw een Amerikaanse film, Nine, waarin onder andere ook Daniel Day Lewis, Penélope Cruz, Kate Hudson, Marion Cotillard en Nicole Kidman speelden. Als deel van de cast kreeg ze een nominatie voor de Screen Actors Guild Awards.

In 2010 speelde ze haar eigen moeder in de Italiaanse miniserie over haar leven, La Mia Casa È Piena di Specchi , gebaseerde op de memoires van haar zuster Maria.

Privé[bewerken]

Loren woont sinds 2006 voornamelijk in het Zwitserse Genève. Ze heeft ook huizen in Napels en Rome.

In 1950 leerde ze Carlo Ponti kennen, zij was toen 15 en hij 37. Ze huwden in 1957, echter was Ponti ook nog met zijn eerste vrouw Giuliana Fiastri getrouwd omdat het Italiaanse recht geen scheiding erkende. In 1962 lieten ze hun huwelijk ongeldig verklaren om aanklachten tegen bigamie te ontwijken. Nadat de drie het Franse staatsburgerschap verkregen, hertrouwden Loren en Ponti in 1966 en bleven ze samen tot zijn overlijden in 2007. Samen kregen ze in 1968 zoon Carlo jr. en in 1973 zoon Edoardo. In 1971 verschijnt Lorens kookboek In cucina con amore (in het Nederlands uitgegeven als Koken con Amore) met een verzameling recepten uit de Napolitaans-Italiaanse keuken, afgewisseld met enkele exotische gerechten.

Haar zuster Anna huwde in 1962 met Romano Mussolini, de jongste zoon van Benito Mussolini.

Filmografie[bewerken]

Filmografie als actrice
Jaar Titel Rol Opmerking
1950 Sei mogli di Barbablù, Le Ragazza rapita
1950 Voto, Il Un popolana alla festa di Piedigrotta
1950 Totò Tarzan Una tarzanide
1950 Io sono il capataz Segretaria del Dittatore
1951 Milano miliardaria Extra
1951 Mago per forza, Il La Sposa
1951 Padrone del vapore, Il Ballerinetta
1951 Lebbra bianca A girl in the boardinghouse
1951 Era lui... sì! sì! Odalisca
1952 Favorita, La Leonora
1952 Sogno di Zorro, Il Conchita
1952 È arrivato l'accordatore Amica di Giulietta
1953 Paese dei campanelli, Il -
1953 Domenica della buona gente, La Ines
1953 Ci troviamo in galleria Marisa
1953 Tratta delle bianche, La Elvira
1953 Pellegrini d'amore -
1953 Due notti con Cleopatra Cleopatra/Nisca
1953 Aida Aida
1953 Africa sotto i mari Barbara Lama
1954 Giorno in pretura, Un Anna
1954 Carosello napoletano Sisina
1954 Tempi nostri The girl
1954 Miseria e nobiltà Gemma
1954 Oro di Napoli, L' Sofia
1954 Attila Honoria
1954 Peccato che sia una canaglia Lina Stroppiani
1955 Segno di Venere, Il Agnese Tirabassi
1955 Bella mugnaia, La Carmela
1955 Donna del fiume, La Nives Mongolini
1955 Pane, amore e... Donna Sofia
1956 Fortuna di essere donna, La Antonietta Fallari
1957 Boy on a Dolphin Phaedra
1957 The Pride and the Passion Juana
1957 Legend of the Lost Dita
1958 Desire Under the Elms Anna Cabot
1958 The Key Stella
1958 The Black Orchid Rose Bianco
1958 Houseboat Cinzia Zaccardi
1959 That Kind of Woman Kay
1960 The Millionairess Epifania Parerga
1960 Heller in Pink Tights Angela Rossini
1960 It Started in Naples Lucia Curcio
1960 A Breath of Scandal Princess Olympia
1960 La Ciociara Cesira
1961 El Cid Jimena
1962 Boccaccio '70 Zoe (segment "La riffa")
1962 Madame Sans-Gêne Catherine Hubscher, dite "Madame Sans-Gêne"
1962 Sequestrati di Altona, I Johanna
1962 Couteau dans la plaie, Le Lisa Macklin
1963 Ieri, oggi, domani Adelina Sbaratti/Anna Molteni/Mara
1964 The Fall of the Roman Empire Lucilla
1964 Matrimonio all'italiana Filumena Marturano
1965 Operation Crossbow Nora
1965 Lady L Lady Louise Lendale/Lady L
1966 Judith Judith
1966 Arabesque Yasmin Azir
1967 A Countess from Hong Kong Natascha
1967 C'era una volta... Isabella Candeloro
1968 Questi fantasmi Maria Lojacono
1970 Girasoli, I Giovanna
1971 Mortadella, La Maddalena Ciarrapico
1971 Moglie del prete, La Valeria Billi
1972 Bianco, rosso e... Hermana Germana
1972 Man of La Mancha Aldonza/Dulcinea
1974 Viaggio, Il Adriana de Mauro
1974 Verdict Teresa Leoni
1974 Brief Encounter Anna Jesson televisiefilm
1975 Pupa del gangster, La Pupa
1976 The Cassandra Crossing Jennifer Rispoli Chamberlain
1977 Una giornata particolare Antonietta
1978 Angela Angela Kincaid
1978 Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vedova - si sospettano moventi politici Titina Paterno
1978 Brass Target Mara
1979 Firepower Adele Tasca
1984 Qualcosa di biondo Aurora
1986 Courage Marianna Miraldo televisiefilm
1988 Ciociara, La Cesira televisiefilm
1988 The Fortunate Pilgrim Lucia televisieserie
1990 Sabato, domenica e lunedì Rosa Priore televisiefilm
1994 Prêt-à-Porter Isabella de la Fontaine
1995 Grumpier Old Men Maria Ragetti
1997 Soleil Maman Lévy
2001 Francesca e Nunziata Francesca Montorsi televisiefilm
2002 Between Strangers Olivia
2004 Lives of the Saints Teresa Innocente televisiefilm
2004 Peperoni ripieni e pesci in faccia Maria
2009 Nine Guido's moeder
Voorganger:
Elizabeth Taylor
voor Butterfield 8
Academy Award voor Beste Actrice
1961
voor Two Women
Opvolger:
Anne Bancroft
voor The Miracle Worker