Sven II van Denemarken
| Sven II | ||
| ca. 1019 - 1076 | ||
 |
||
| Munt van Svend Estridsen, ca. 1050 | ||
| Koning van Denemarken | ||
| Periode | 1047–1076 | |
| Voorganger | Magnus I (de goede) | |
| Opvolger | Harald III | |
| Vader | Ulf Torgilsson | |
| Moeder | Estrid Margarete Svendsdatter | |
| Dynastie | Huis Estridsen | |
Sven Estridsen (ca. 1019 - ca. 1076) was koning van Denemarken van 1047 tot 1076 (of 1074 volgens sommige bronnen). Hij is ook bekend als Sven II en Svend den Yngre (de jongere). Zijn naam wordt ook op andere manieren geschreven: zijn voornaam als Sven, Svein, Sweyn en Swen en zijn achternaam als Estridson, Estridsson en Estridsøn.
Sven was de zoon van Ulf Torgilsson, jarl (graaf) van Skåne, en Estrid, de zuster van koning Knoet de Grote en zodoende een kleinzoon van Sven I. Hij groeide op in Engeland. Toen koning Knoet III (Hardeknoet) in 1042 stierf, eiste Sven de Deense troon op. De koning van Noorwegen, Magnus I (de Goede) verkreeg echter de macht en benoemde Sven tot jarl.
Sven kwam al snel in opstand tegen Magnus en liet zich door de Deense edelen tot koning kronen. Magnus kwam uit Noorwegen om de opstand neer te slaan. Sven werd verslagen en moest naar Zweden vluchten, van waaruit hij verschillende pogingen ondernam om Denemarken te veroveren.
De oorlog tussen Magnus en Sven raasde jarenlang door, totdat Harald III van Noorwegen in 1045 beladen met goud terugkeerde uit Constantinopel en aanspraak maakte op de troon. Nadat Harald een verbond met Sven had gesloten, werd Magnus gedwongen om de troon met Harald te delen. Sven werd geïsoleerd en moest, opgejaagd door Magnus, vluchten.
In 1047 stierf Magnus na een val van zijn paard, en verklaarde op zijn sterfbed dat zijn koninkrijk gedeeld moest worden: Harald zou de Noorse en Sven de Deense troon krijgen. Harald eiste echter ook de Deense troon op en trok ten strijde tegen Sven. Pas in 1064 sloten Harald en Sven eindelijk vrede en gaf Harald zijn claim op de heerschappij over Denemarken op.
Na de vrede met Noorwegen richtte Sven zijn blik op Engeland, waar zijn oom Knoet de Grote nog koning was geweest. In 1069 sloot hij een verbond met Edgar Ætheling, de laatste erfgenaam van het Angelsaksische koningshuis, en trok op tegen Willem de Veroveraar, die Engeland enkele jaren daarvoor had veroverd. York werd ingenomen, maar Sven accepteerde een afkoopsom van Willem de Veroveraar en trok zich terug.
Sven Estridsen bracht Denemarken van de Vikingentijd naar de Middeleeuwen. Hij stichtte een koninklijke dynastie die het land tot 1448 zou regeren. Sven versterkte de macht van de koning door de relatie met de kerk te verbeteren. Hij correspondeerde met de paus en voltooide de verdeling van het land in bisdommen.
Hij is de bron van veel van wat we weten over Denemarken in de 9e en 10e eeuw, via de geschiedschrijver Adam van Bremen, die rond 1070 aan het Deense hof verbleef en de geschiedenis van Denemarken uit de mond van Sven optekende.
Sven had minstens 19 kinderen, allen buitenhuwelijks! Vijf verschillende zonen volgden hem op als koning van Denemarken:
- Harald (III) (Harald Hen)
- Knoet IV (Knoet de Heilige)
- Oluf I (Oluf Hunger)
- Erik I (Erik Ejegod, de goedhartige)
- Niels
Een andere zoon, Svend Korsfarer (de kruisvaarder), won grote faam met zijn strijd tegen de Turken tijdens de Eerste Kruistocht.
Sven ligt begraven in de domkerk van Roskilde.
