Italiaanse transavantgarde
Italiaanse transavangarde (Transavantguardia Italiana) is een benaming die werd gebruikt voor het West-Europees neo-expressionisme, een beweging die veel ophef in Italië en later ook de rest van West-Europa veroorzaakte in de late jaren 1970 en begin jaren 1980, onder meer ook als De Nieuwe Wilden.
De term transavantguardia werd bedacht door de Italiaanse kunstcriticus, Achille Bonito Oliva, en betekent voorbij de avant-garde of de 'avant-garde, letterlijk'. Deze kunst wilde afrekenen met de intellectualistische, dikwijls half-kunstfilosofische conceptuele kunst, de herinvoering van emotie en vooral van vreugde in de beeldende kunst (onder andere en vooral schilderkunst en beeldhouwkunst). De kunstenaars bedienden zich opnieuw van figuratie en symboliek. De belangrijkste transavantgarde kunstenaars zijn Sandro Chia, Francesco Clemente, Enzo Cucchi, Nicola de Maria, Mimmo Paladino en Remo Salvadori. Kunstenaars buiten Italië die hier nauw bij aansluiten zijn de Vlaamse Belgen Hugo Debaere en Philippe Tonnard.
Een andere term is 'Nouveaux Fauves', waarbij men in de Franssprekende wereld vooral verwijst naar de West-Duitse en Oostenrijkse neo-expressionisten. 'Jonge Italianen' is in Vlaanderen en Nederland ook wel gebruikt.
Bronnen, noten en/of referenties
|
