Volvo Ocean Race
De Volvo Ocean Race (voorheen de Whitbread Round the World Race) is een zeilwedstrijd om de wereld die elke drie jaar wordt gehouden. De race duurt meestal zo'n 8 maanden. De eerste editie ging in 1973 van start. Samen met de Vendée Globe (non-stop solorace om de wereld) en de Global Challenge (met stops om de wereld voor amateurs, solo en duo), behoort de Volvo Ocean Race tot de drie meest vooraanstaande zeilavonturen.
Inhoud |
Geschiedenis [bewerken]
In 1971 hadden Engelse zeilers ideeën om een zeilwedstrijd om de wereld te houden. De Royal Naval Sailing Association had interesse om de organisatie op zich te nemen, mede om de teamgeest onder de Engelse marine te verbeteren. In 1972 was het Engelse brouwerij-, dranken- en horecaconcern Whitbread bereid om de race te sponsoren en zijn naam daaraan te verlenen. De eerste "Whitbread Round the World Race" ging een jaar later van start in de marinebasis van Portsmouth met zeventien boten en 167 zeilers. Vanaf 2005 is de hoofdsponsoring overgenomen door Volvo. In 1989 deed voor het eerst een boot mee met een compleet vrouwelijke bemanning. De naam van het schip was "The Maiden". In 1997 zorgden de kwaliteit van de on-board videobeelden, de vele e-mails van de verschillende bemanningsleden en de opkomst van internet, waarmee de race goed gevolgd kon worden, voor wereldwijde media-aandacht.
Route [bewerken]
De af te leggen route was tot de editie van 2008-2009 op hoofdlijnen hetzelfde. De race begon traditioneel in het najaar in Engeland, maar sinds 2005 wordt in Spanje gestart. De route gaat zuidwaarts door de Atlantische Oceaan naar het zuidelijkste puntje van Afrika en van daaruit naar Australië over de Zuidelijke Oceaan. In deze oceaan komen de deelnemers doorgaans in confrontatie met de slechtst denkbare weerscondities, waar golven soms wel hoger dan 30 meter kunnen worden en windsnelheden kunnen oplopen tot 110 kilometer per uur. In 2008/2009 wordt echter voor het eerst vanuit Zuid-Afrika niet naar Oceanië maar naar Azië gevaren en dan door naar Zuid-Amerika. De boten gaat dan om Kaap Hoorn van waaruit ze terugkeren op de Atlantische Oceaan en via Noord-Amerika terug naar Europa gaan. De route betreft doorgaans zo'n 45.000 kilometer over open zee.
Wedstrijd [bewerken]
De eerste edities bestonden uit vier lange etappes. Omdat er bij de eerste edities met verschillende boottypen werd gevaren, werden de gevaren tijden per etappe via het handicapsysteem gecorrigeerd. De gecorrigeerde tijden per etappe werden bij elkaar opgeteld en het team met de snelste gecorrigeerde tijd was de winnaar.
Sinds 1997 wordt met één type boot gevaren en zijn er per etappes punten te verdienen. Het team met het grootst aantal punten wint de race. Sinds 2003 zijn er op de lange etappes ook onderweg punten te behalen op de zogenaamde tussenpunten. Tijdens die race zijn ook korte havenraces geïntroduceerd, met name om de race toegankelijker te maken voor het publiek en de sponsoren. In die races zijn ook punten te winnen.
In 2008 duurt de race zo'n 260 dagen waarvan ongeveer de helft op zee. De andere dagen worden gebruikt voor de havenraces, reparaties van de boot, het uitrusten van de bemanning en het weer raceklaar maken van de boot. Bij problemen aan boord worden dit al varend door de bemanning opgelost of er wordt een haven opgezocht waar met behulp van buitenaf reparaties moeten worden doorgevoerd. Dit gaat vaak wel ten koste van een tijdstraf.
Boten [bewerken]
Bij de eerste edities kon elk zeilschip meedoen aan de race. Via het handicapsysteem werden dan de vaartijden gecorrigeerd om zo de boten te kunnen vergelijken. In de loop der tijd gingen steeds grotere luxueuzere jachten meedoen om de prijzen waardoor de kosten steeds hoger werden. Om de kosten te drukken, om een betere vergelijking te kunnen maken tijdens de race en niet pas na afloop na de tijdscorrectie, en om de race aantrekkelijker te maken voor sponsoren mocht vanaf 1997 maar met één type boot worden gevaren. In 1997 en 2001 met de Volvo Open 60 en sinds 2005 met de Volvo Open 70 (VO70). Die wijziging in de reglementen zorgde er mede voor dat grote namen in de zeilsport geïnteresseerd raakten om mee te doen.
De Volvo Open 60 werd overigens al bij de race van 1993 geïntroduceerd. Het was de bedoeling dat alleen met die boten gevaren mocht worden. De bezitters van de grote jachten protesteerden hier met succes tegen omdat ze juist in de tussenperiode veel geld hadden geïnvesteerd in hun boten met het oog op de race van 1993. Daardoor werd er tijdens die editie in twee klassen gevaren in verband met het prijzengeld, maar de boot met de snelste totaaltijd zou de gehele race winnen.
De boten zijn uitgerust met de modernste communicatie- en navigatietechnieken. Bovendien hebben de boten een motor aan boord die alleen bij noodgevallen gebruikt mag worden.
Bemanning [bewerken]
In 2008/2009 bestaat de bemanning van de VO70 uit 10 zeilers en een mediaman. Aan het hoofd staat de schipper. Hij geeft leiding, bepaalt de strategie en is eerste stuurman. Twee wachtleiders, de assistent-schippers, bepalen welke zeilen gevoerd moeten worden om optimaal te kunnen varen. Twee voordekkers zijn aangewezen om voor op het dek te staan indien de situatie daar om vraagt. Vier trimmers zorgen voor het hijsen, afstellen en neerhalen van de zeilen. De navigator geeft op basis van informatie over het weer de positie van ijsschotsen e.d. een advies aan de schipper over de te varen koers. De mediaman legt in beeld, geluid en via e-mail vast wat aan boord gebeurt en seint dit door naar de wedstrijdleiding.
Ontberingen en slachtoffers [bewerken]
Een dergelijk lange, zware race vergt veel van boot en bemanning. Zo bestaat het risico op een aanvaring met losgeslagen zeecontainers, walvissen, ijsbergen en dergelijke. Aan boord is geen enkel comfort. De leefruimte is beperkt en vochtig, privacy ontbreekt, de voedselvoorraad is beperkt en vaak instant. Gewerkt wordt in ploegendienst, maar tijdens zware omstandigheden moet iedereen paraat zijn.
De passage door de Zuidelijke Oceaan en met name door de Roaring Forties wordt door veel deelnemers als gevaarlijk gezien. Hier vielen bij de eerste editie in 1973 drie dodelijke slachtoffers. Zij werden overboord geslagen en nooit meer teruggezien. In 1989 vond daar op vergelijkbare wijze ook een vierde zeiler de dood. Het vijfde en voorlopig laatste slachtoffer was de Nederlander Hans Horrevoets die in 2006 in de noordelijke Atlantische Oceaan overboord sloeg, werd teruggevonden, maar bij wie reanimatie niet meer mocht helpen. In diezelfde race moest een schip door de bemanning worden achtergelaten, omdat het water maakte na problemen met de kiel.
Plaatsbepaling [bewerken]
Bij de eerste edities was er nauwelijks informatie beschikbaar over de exacte posities van de boten. Rapporten werden eens per week doorgegeven aan de lokale kustwacht die de gegevens dan doorstuurde naar de wedstrijdleiding. In de editie van 1981/1982 weigerde de latere winnaar Conny van Rietschoten soms om tactische en strategische redenen zijn positie door te geven. Tijdens de laatste etappe gaf hij helemaal geen info meer en dat werd overgenomen door de andere zeilers. Dit maakte het voor de wedstrijdleiding zo goed als onmogelijk om informatie te geven over de race; interesse bij het publiek of het vinden van sponsoren voor deze race was navenant moeilijk. Dit was de aanleiding voor de organisatie om vanaf 1985 de boten met een automatische zender uit te rusten waarmee via de satelliet de posities bepaald konden worden. Tegenwoordig publiceert de wedstrijdorganisatie elke drie uur de positie van de boten. Als tactisch wapen is het in de 2008/2009 editie toegestaan dat elke boot één keer per etappe 12 uur "van de radar verdwijnt". Dit wil zeggen dat de positie van de boot gedurende 12 uur niet bekend wordt gemaakt, alhoewel die wel bekend is bij de organisatie om veiligheidsredenen. Tijdens die periode kan de schipper dan een strategische keuze maken die niet direct bekend is bij de tegenstanders. In 2008 was de "Green Dragon" de eerste boot die van die mogelijkheid gebruikmaakte toen de schippers moesten kiezen hoe ze de Canarische Eilanden zouden passeren.
Winnaars Volvo Ocean Race/ Whitbread Round the World Race [bewerken]
| Editie | Winnaar | Deelnemers | Start | Finish | Aantal etappes | Afstand |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1973-1974 |  "Sayula II" |
17 | Portsmouth, Engeland | Portsmouth, Engeland | 4 | 27.000 Nm |
| 1977-1978 |  "Flyer" |
15 | Portsmouth, Engeland | Portsmouth, Engeland | 4 | 26.780 Nm |
| 1981-1982 | "Flyer" |
29 | Portsmouth, Engeland | Portsmouth, Engeland | 4 | 26.095 Nm |
| 1985-1986 |  "L'Esprit d'Equipe" |
15 | Portsmouth, Engeland | Portsmouth, Engeland | 4 | 26.740 Nm |
| 1989-1990 |  "Steinlager 2" |
23 | Southampton, Engeland | Southampton, Engeland | 6 | 32.018 Nm |
| 1993-1994 | "NZ Endeavour" |
14 | Southampton, Engeland | Southampton, Engeland | 6 | 31.975 Nm |
| 1997-1998 |  "EF Language" |
10 | Southampton, Engeland | Southampton, Engeland | 9 | 31.600 Nm |
| 2001-2002 |  "Illbruck Challenge" |
8 | Southampton, Engeland | Kiel, Duitsland | 10 | 31.600 Nm |
| 2005-2006 | "ABN AMRO I" |
7 | Vigo, Spanje | Göteborg, Zweden | 9 | 31.250 Nm |
| 2008-2009 | "Ericsson 4" |
8 | Alicante, Spanje | Sint-Petersburg, Rusland | 10 | 36.995 Nm |
| 2011-2012 | "Groupama 4" |
6 | Alicante, Spanje | Galway, Ierland | 9 | 40.000 Nm |
| 2014-2015 | NNB | NNB | Alicante, Spanje | Göteborg, Zweden | NNB | NNB |
Toekomstige race [bewerken]
De eerstvolgende Volvo Ocean Race is in 2014-2015. Er wordt weer gestart in het Spaanse Alicante.
Bronnen
Externe links
|
| Whitbread Round the World / Volvo Ocean Race |
|---|
|
1973-1974 · 1977-1978 · 1981-1982 · 1985-1986 · 1989-1990 · 1993-1994 · 1997-1998 · 2001-2002 · 2005-2006 · 2008-2009 · 2011-2012 |
 |
Zie de categorie Volvo Ocean Race van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
