Whitesnake

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Whitesnake
(Whitesnake op het Arrow Rock Festival 2008, Nijmegen)
(Whitesnake op het Arrow Rock Festival 2008, Nijmegen)
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1977–1991, 1994, 1997–1998, 2002-heden
Oorsprong Middlesbrough, Vlag van Engeland Engeland
Genre(s) Hard rock, Heavy metal, Blues-rock
Label(s) United Artists
EMI
Geffen
SPV
Mirage
Frontiers
Verwante acts Deep Purple, Coverdale and Page, Blue Murder, Manic Eden, Paice, Ashton & Lord, Thin Lizzy, The Snakes, The Company of Snakes, Snakecharmer
Leden
Zang David Coverdale (1976–1991, 1994, 1997–1998, 2002–heden)
Gitaar Doug Aldrich (sinds 2002)
Gitaar, Zang Reb Beach (sinds 2002)
Drums, Percussie Tommy Aldridge (1987–1991, 2002–2007, 2013-heden)
Basgitaar Michael Devin (sinds 2010)
Website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Whitesnake is een Britse hardrockband, opgericht in 1977 door David Coverdale (voormalig zanger van Deep Purple).

Geschiedenis[bewerken]

1978 : Het begin[bewerken]

Eerste om toe te treden tot de nieuwe band is (slide)gitarist Micky Moody waarmee Coverdale al werkte aan zijn beide soloplaten 'White Snake' en 'North Winds'. De eerste line-up wordt vervolledigd door gitarist Bernie Marsden, bassist Neil Murray en drummer Dave Dowle. Als toetsenist fungeert aanvankelijk Brian Johnstone. Hun eerste optreden heeft plaats op 23 februari 1978 in de Sky Bird club in Nottingham.

Met producer en inmiddels ook toetsenist Pete Solley wordt een EP 'Snakebite' opgenomen waarop vooral 'Ain't no love in the heart of the city' tijdens de vele live concerten een vaste waarde zal worden 'Ain't no love...' is een cover van een soulnummer van Bobby Bland waar Moody een nieuwe intro aan toevoegt, intro gestolen van Come Together van The Beatles. Eigenaardig genoeg zullen anderen die het nummer coveren (onder andere Chris Farlowe) de Moody-intro mee coveren.

1978-1982 : Classic Whitesnake[bewerken]

Tijdens de opnames van het eerste album blijft Coverdale op zoek naar een geschikte toetsenist tot Jon Lord (ook al Coverdales collega in Deep Purple) bezwijkt onder Coverdales argumenten en in augustus 1978 tot Whitesnake toetreedt. Op het eerste album 'Trouble' is zijn inbreng slechts een overdub, daarna wordt zijn inbreng markanter.

Grote verwondering uiteraard als daarna ook Ian Paice - ook al ex-Deep Purple- de rangen komt vervoegen. Zijn allereerste optreden met Whitesnake is trouwens op het Jazz Bilzen Festival (1979) in België. Met 3 ex-Deep Purple leden in de rangen dromen vele fans reeds van een nieuwe Deep Purple. De inbreng van het gitaristenduo Moody/Marsden blijkt echter de belangrijkste troef te zijn voor Whitesnake, de ex-Purpleleden worden door de drie M's dan ook de "brass section" bestempeld. Ze treden in die dagen ook vaak op met T-shirts waarop de tekst 'No I wasn't in F**king Deep Purple' staat. Coverdale zelf verklaart trouwens dat Deep Purple met hem enkel nog samenkomt mocht Whitesnake groter worden dan Deep Purple. De band toert en neemt platen op aan de lopende band. Vooral live blijkt de band een voltreffer te zijn tussen het jonge punkgeweld.

1983[bewerken]

In 1982 neemt de band een kleine pauze wegens ziekte van Coverdale's dochter. Paice en Murray besluiten bij Gary Moore te blijven, waar ze eerst tijdelijk ingelijfd waren. Coverdale heeft dan al besloten om drummer Cozy Powell in zijn band op te nemen. Terwijl ex-Trapeze-gitarist Mel Galley en bassist Colin Hodgkinson de overige nieuwelingen zijn. Enkel Jon Lord blijft dus aan boord, al keert Micky Moody ook al vroeg terug naar Whitesnake. Moody verlaat de band alweer in 1983 na een intensieve tournee (onder andere op het Monsters of Rock festival in Castle Donington en twee keer in Vorst Nationaal) en de opnames van het album Slide it in.

1984-1985 : Verandering van stijl[bewerken]

Van een bluesbased band gaat Whitesnake meer de traditionele Led Zeppelin toer op. Bij de komst van ex-Thin Lizzy gitarist John Sykes en de terugkeer van Neil Murray wordt het album geremixt, waardoor er twee versies van op de markt zijn. Als Jon Lord vertrekt naar de eerste Deep Purple-reünie en Mel Galley zich blesseert blijft Whitesnake als een kwartet verder liveoptreden. In Japan en Noord- en Zuid-Amerika is de band immens populair. Achter de schermen speelt Richard Bailey keyboards.

1985-1987 : Het Album 1987[bewerken]

Tijdens de opnames van het nieuwe album loopt het echter totaal mis. Coverdale kan de zangpartijen wegens ziekte niet inspelen en na geruchten over wanbetalingen zit Coverdale met een deel opnames maar geen muzikanten. Om het album af te maken roept Coverdale de hulp van Don Airey en Aynsley Dunbar in. Voor een heropname van 'Here I go again' huurt Coverdale de ritmesectie van Heart en de Nederlandse gitarist Ad van den Berg speelt de gitaarsolo in.

1987-1988 : Hairband[bewerken]

Als het album klaar is, zit Coverdale zonder muzikanten. Het album heeft ook geen titel en zal onder de naam 1987 (het verschijningsjaar) bekend worden. Om het album te promoten en onder de invloed van MTV moet Coverdale een videoclip uitbrengen. Coverdale ronselt Vandenberg, Vivian Campbell (ex-Dio), Rudy Sarzo (ex-Ozzy Osbourne) en Tommy Aldridge (eveneens ex-Ozzy Osbourne) bijeen voor de opnames van de videoclips. Met een Brit, een Amerikaan, een Cubaan, een Ier en een Nederlander moet ook een van de meest internationale hardrockbands op de planken staan. Het album is een groot commercieel succes wat mede te danken is aan die videoclips met de verschijning van fotomodel en actrice Tawny Kitaen. Tijdens de opnamen van de clips bloeit een romance op tussen haar en Coverdale en later zullen zij ook trouwen. Naast harde rocknummers staan er ook rustige rockballads op het album en meerdere singles bereiken hoge plaatsen in de verschillende hitlijsten, tot de hoogste plaats in de USA met de single Here I go again (een heropname van een door Marsden gepend nummer). In dezelfde bezetting als gebruikt voor de videoclips treedt de band ook op. Een gepland concert in Nederland wordt afgelast wegens ziekte van Coverdale. Na de tournee verlaat Campbell de groep, niet geheel tot ongenoegen van Vandenberg, die het niet goed met hem kon vinden.

1989-1990: Slip of the Tongue[bewerken]

Voor het nieuwe album Slip of the Tongue componeert Coverdale samen met Vandenberg de nummers. Vanwege een polsblessure (ontstaan door bewegingsoefeningen om zijn pols juist soepeler te maken), kan Vandenberg zijn partijen niet inspelen. Coverdale huurt Steve Vai in en geeft hem carte blanche om de partijen op eigen wijze in te spelen. Door Vai wordt deze mogelijkheid benut om zichzelf bij een groter publiek bekend te maken. Ondanks persoonlijke verschillen tussen Vai en Vandenberg is de tournee de meest succesvolle van Whitesnake.

Coverdale/Page[bewerken]

Coverdale besluit echter de band tijdelijk te stoppen om te kunnen samenwerken met Led Zeppelin gitarist Jimmy Page onder de noemer Coverdale/Page.

1993-1994: Greatest Hits-band[bewerken]

In 1993 wordt een verzamelalbum uitgebracht waarbij enkel de drie laatst uitgebrachte albums gebruikt worden. In het nieuwe huurlingenlegioen ter promotie van het album verschijnen naast Heart-drummer Denny Carmassi (meegenomen van Coverdale/Page), Ratt-gitarist Warren DeMartini en toetsenist Paul Mirkovich ook oudgedienden Vandenberg en Sarzo.

David Coverdale & Whitesnake - Farewell tour[bewerken]

In 1997 besluit Coverdale om een soloalbum op te nemen. Onder druk van de platenmaatschappij wordt het album 'Restless Heart' echter toch onder de naam 'Whitesnake' uitgebracht. Een nieuw huurlingenlegioen met naast Coverdale, Vandenberg en Carmassi Tony Franklin, Steve Farris en Derek Hilland wordt samengesteld voor de 'Farewell Tour'. Een akoestisch optreden met enkel Coverdale en Vandenberg wordt in Japan opgenomen en twee dagen later ook uitgebracht. Hierna besluit Coverdale om opnieuw (tijdelijk) te stoppen met Whitesnake en zich te richten op een solocarrière.

Coverdale Solo : Into the Light[bewerken]

Het soloalbum 'Into the light' uit 2000 opgenomen met als co-writer en gitarist Earl Slick blijkt echter niet aan te slaan.

2004-2007 : Terugkeer van Whitesnake[bewerken]

In 2004 wordt opnieuw een Whitesnake samengesteld met gitaristen Doug Aldrich en Reb Beach, bassist Marco Mendoza, toetsenist Timothy Drury en oudgediende Tommy Aldridge op drums. Van deze wereldtournee -die ook doorliep in 2005) werd een DVD opgenomen die in 2006 verscheen. Bij de promotie van die DVD is Mendoza vertrokken naar Ted Nugent en vervangen door Uriah Duffy. Voor de Benelux wordt Arrow Rock in Nederland met een gastrolletje voor Adje Vandenberg en Graspop in België aangedaan. Begin 2007 is er een livealbum uitgebracht "Live in the shadow of the blues" met daarop 4 nieuwe songs, een voorbereiding op een nieuw album dat later in het jaar verschijnt in de winkel en daarop waarschijnlijk een nieuwe wereldtour.

2007-heden : Good to be Bad[bewerken]

Eind 2007 wordt bekendgemaakt dat Aldridge bij Thin Lizzy blijft, waarmee hij al enkele jaren af en toe toert en vervangen wordt door Chris Frasier. Voor 2008 worden alvast optredens op het Arrow Rock Festival (Nederland) en het Graspop-festival (België) in juni aangekondigd dit in een Euro-tour met Def Leppard. In April verschijnt eindelijk een nieuw studio-album Good to be Bad. 21 december 2008 geeft Whitesnake zijn laatste concert van de "Good to be Bad" tour in 013 te Tilburg,ook Adrian Vandenberg is voor 2 nummers aanwezig. Whitesnake is ook 2011 weer van de partij op Graspop Metal Meeting in Dessel (België). In 2012 en 2013 treed hij ook regelmatig met Whitesnake op.

Rond 5 juli 2013 verscheen een live dubbelalbum met muziek van de laatste jaren. Ook nummers met Adrian Vandenberg.

Bandleden[bewerken]

  • David Coverdale: zang (1976–1982, 1982–1991, 1994, 1997–1998, 2002–heden)
  • Doug Aldrich: zang & elektrische gitaar (2002–heden)
  • Reb Beach: lead & elektrische gitaar (2002–heden)
  • Timothy Drury: keyboard (2002–heden)
  • Brian Tichy drummer (juni 2010-2013)
  • Michael Devin bassist (juni 2010-heden)
  • Tommy Alderidge Drums (2013 - heden

Line ups[bewerken]

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Snakebite 1978 -
Trouble 1978 -
Lovehunter 1979 -
Live at Hammersmith 1980 - Japans Livealbum
Ready an' willing 1980 -
Live... in the heart of the city 1980 - Livealbum
Come an' get it 1981 -
Saints & sinners 1982 -
Slide it in 1984 -
1987 1987 18-04-1987 30 27
Slip of the tongue 1989 2-12-1989 43 16
Restless heart 23-05-1997 21-06-1997 58 4
Starkers in Tokyo 1998 -
Best of 24-03-2003 - Verzamelalbum
Live... in the shadow of the blues 2006 - Livealbum
Good to be bad 18-04-2008 26-04-2008 33 4
Forevermore 25-03-2011 02-04-2011 42 3
Made in Britain 05-07-2013 - - - Dubbelalbum (live)
Album met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Good to be bad 2008 03-05-2008 70 3
Forevermore 2011 02-04-2011 63 4
Made in Japan 2013 27-04-2013 126 1* Livealbum
Made in Britain 05-07-2013 (o.v.) - - - Dubbelalbum (live)

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Here I go again 1987 31-10-1987 5 8 #6 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Is this love 1988 23-01-1988 23 5 #31 in de Single Top 100
Fool for your loving 1990 27-01-1990 19 5 #19 in de Single Top 100 / Alarmschijf

Dvd's[bewerken]

Dvd's met hitnoteringen in de Nederlandse Music Top 30 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
Live at Donington 1990 2011 11-06-2011 20 2
Made in Japan 2013 27-04-2013 9 2* (live)

Overige singles[bewerken]

  • 1979: Long way from home
  • 1980: Fool for your loving
  • 1980: Ready an' willing
  • 1980: Ain't no love in the heart of the city
  • 1981: Don't break my heart again
  • 1981: Would I lie to you
  • 1982: Here I go again
  • 1983: Guilty of love
  • 1984: Give me more time
  • 1984: Love ain't no stranger
  • 1987: Here I go again (Remix)
  • 1987: Is this love
  • 1987: Still of the night
  • 1988: Give me all your love
  • 1989: Fool for your loving
  • 1989: Slip of the tongue
  • 1990: The deeper the love
  • 1990: Now you're gone
  • 2008: All for love
  • 2011: Love will set you free

Videografie[bewerken]

  • 1983 - Fourplay (VHS)
  • 1983 - Live ! Donnington Park
  • 1988 - Trilogy (VHS)
  • 2006 - Live... in the still of the night (DVD)