Zilver(I)oxide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zilver(I)oxide
Structuurformule en molecuulmodel
Zilver(I)oxide
Zilver(I)oxide
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
Ag2O
IUPAC-naam zilver(I)oxide
Andere namen zilverroest
Molmassa 231,7148 g/mol
CAS-nummer 20667-12-3
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur bruin/zwart
Dichtheid 7,2 g/cm³
Smeltpunt ontleedt bij 280 °C
Oplosbaarheid in water 0,013 g/L
Geometrie en kristalstructuur
Kristalstructuur kubisch
Evenwichtsconstante(n) Ksals AgOH = 1.52*10–8
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Zilver(I)oxide is een verbinding met de formule Ag2O. De verbinding komt voor als een fijn, donker bruin tot zwart poeder. De verbinding wordt gebruikt om andere zilververbindingen te bereiden of om halogenen te binden.

Synthese[bewerken]

Zilver(I)oxide wordt commercieel geleverd maar is ook eenvoudig te bereiden door een waterige oplossing van zilvernitraat te mengen met die van een alkali-hydroxide (bijvoorbeeld NaOH).[1] Belangrijk is dat in deze reactie nauwelijks zilver(I)hydroxide wordt gevormd ten gevolge van de energetisch gunstige reactie naar zilver(I)oxide:[2]

2 AgOH → Ag2O + H2O

Eigenschappen[bewerken]

Zoals veel binaire oxiden vormt Ag2O een driedimensionaal polymeer met covalente metaal-zuurstof bindingen. Om die reden is te verwachten dat Ag2O onoplosbaar is in vrijwel alle oplosmiddelen,[3] behalve als er een reactie optreedt. In water is het een beetje oplosbaar door de vorming van Ag(OH)2 en mogelijk daaraan via hydrolyse gerelateerde producten.[4] In water hydrolyseerd het slecht (1 deel op 40.000). Zilver(I)oxide lost wel op in ammonia.

Een suspensie van Ag2O reageert snel met oplossingen van de waterstofhalogeniden:

Ag2O + 2 HX → 2 AgX + H2O

waarbij HX = HF, HCl, HBr, of HI of HO2CCF3. Met oplossingen van de alkali-chloriden slaat snel zilverchloride neer, waarbij een oplossing van het corresponderende alkali-hydroxide ontstaat.[5][4]

Zoals veel zilververbindingen is ook zilver(I)oxide lichtgevoelig. Boven 280°C ontleedt de stof.[3]

Toepassingen[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. De bereiding van zowel Ag2O als zilvertrifluoroacetaat wordt beschreven in: Janssen, D.E.; Wilson, C.V. - 4-Iodoveratrole, Organic Syntheses, Collected Volume 4, pp. 547 (1963)
  2. Holleman, A. F.; Wiberg, E. "Inorganic Chemistry" Academic Press: San Diego, 2001. ISBN 0-12-352651-5.
  3. a b Merck Index of Chemicals and Drugs, 14th ed. monograph 8521
  4. a b Cotton, F. Albert; Wilkinson, Geoffrey, Advanced Inorganic Chemistry (2nd Ed.), New York:Interscience, 1966 Advanced Inorganic Chemistry by Cotton and Wilkinson, 2nd ed. p1042
  5. General Chemistry by Linus Pauling, 1970 Dover ed. p703-704
  6. Wang, H. M. J.; Lin, I. J. B. "Facile Synthesis of Silver(I)-Carbene Complexes. Useful Carbene Transfer Agents" Organometallics 1998, 17, 972-975. DOI:10.1021/om9709704