Geoffrey Wilkinson
 Geoffrey Wilkinson |
||
| 14 juli 1921 - 26 september 1996 | ||
 |
||
| Geboorteland | Groot-Brittannië | |
| Geboorteplaats | Springside | |
| Plaats van overlijden | Londen | |
| Nobelprijs voor de | Scheikunde | |
| In | 1973 | |
| Reden | "Voor hun verdiensten op het gebied van de chemie van de organometallische verbindingen." | |
| Samen met | Ernst Otto Fischer | |
| Voorganger(s) | Christian Boehmer Anfinsen Stanford Moore William Howard Stein |
|
| Opvolger(s) | Paul Flory | |
Geoffrey Wilkinson (Springside (bij Todmorden, Yorkshire), 14 juli 1921 - Londen, 26 september 1996) was een Britse chemicus en winnaar van de Nobelprijs voor de Scheikunde in 1973.
Wilkinson is geboren in Springside, in de buurt van Todmorden, Yorkshire (Groot-Brittannië). In 1932 ging hij studeren aan het Imperial College in Londen, waar hij slaagde in 1941. Na verschillende aanstellingen gehad te hebben aan onder andere het Massachusetts Institute of Technology en de Harvard University, beide in de Verenigde Staten, werd hij in 1955 aangesteld als professor in de anorganische chemie aan het Imperial College in Londen, waar hij zich vooral richtte op overgangsmetaalcomplexen.
Wilkinson staat vooral bekend vanwege zijn uitvinding van de Wilkinson-katalysator RhCl(PPh3)3 en vanwege zijn ontdekking van de structuur van ferroceen. De Wilkinson-katalysator wordt industrieel toegepast voor de hydrogenering van alkenen naar alkanen. In 1973 ontving hij de Nobelprijs voor de Scheikunde voor zijn werk aan de organometaalverbindingen samen met Ernst Fischer.
