Irène Joliot-Curie
 Irène Joliot-Curie |
||
| 12 september 1897 - 17 maart 1956 | ||
 |
||
| Irène Joliot-Curie (1935) | ||
| Geboorteland | Frankrijk | |
| Geboorteplaats | Parijs | |
| Plaats van overlijden | Parijs | |
| Nobelprijs voor de | Scheikunde | |
| In | 1935 | |
| Reden | "Voor haar synthese van nieuwe radioactieve elementen." | |
| Samen met | Frédéric Joliot | |
| Voorganger(s) | Harold Clayton Urey | |
| Opvolger(s) | Peter Debye | |
Irène Joliot-Curie (Parijs, 12 september 1897 – aldaar, 17 maart 1956) was een Frans scheikundige en de dochter van Pierre en Marie Curie.
De in Parijs geboren Irène Joliot-Curie raakte geïnspireerd door onderzoek naar radioactiviteit van haar moeder die daarvoor de Nobelprijs voor de Natuurkunde en de Nobelprijs voor de Scheikunde kreeg. Zijzelf ontving in 1935 de Nobelprijs voor de Scheikunde voor haar ontdekking van kunstmatige radioactiviteit. Marie en Irène Curie zijn tot nu toe de enige moeder en dochter die allebei de Nobelprijs kregen. In 1926 trouwde ze met Frédéric Joliot die de prijs samen met haar kreeg. Samen kregen ze in 1955 ook de Matteucci Medal.
Het leven van Irène Joliot-Curie vertoont vele parallellen met dat van haar moeder, Marie Curie. Waar Marie niet politiek actief was, was Irène dit echter wel.
Marie en Irène Curie zijn ook belangrijke figuren in de geschiedenis van de vrouwenemancipatie. Ze hebben beide veel dingen bereikt die voor vrouwen in die tijd nagenoeg onmogelijk waren. De beperkte toegang van vrouwen tot de universiteit hebben ze verbreed, hun carrières in de natuurkunde en baanbrekende ontdekkingen, de benoeming van Irène tot de eerste vrouwelijke minister in Frankrijk.
