Robert Mulliken
 Robert Sanderson Mulliken |
||
| 7 juni 1896 - 31 oktober 1986 | ||
 |
||
| Chicago 1929 | ||
| Geboorteland | Verenigde Staten | |
| Geboorteplaats | Newburyport (Massachusetts) | |
| Plaats van overlijden | Arlington | |
| Nobelprijs voor de | Scheikunde | |
| In | 1966 | |
| Reden | Voor zijn onderzoek op het gebied van de chemische binding en de elektronische structuur van moleculen. | |
| Voorganger(s) | Robert Burns Woodward | |
| Opvolger(s) | Manfred Eigen Ronald George Wreyford Norrish George Porter |
|
Robert Sanderson Mulliken (Newburyport (Massachusetts), 7 juni 1896 - Arlington, 31 oktober 1986) was een Amerikaanse fysicus en chemicus die het hoofdaandeel had in de ontwikkeling van de molecuulorbitaaltheorie. In 1966 ontving hij hiervoor de Nobelprijs voor de Scheikunde.
Biografie [bewerken]
Mulliken studeerde aan de Massachusetts Institute of Technology (MIT). Zijn vader, Samuel Parsons Mulliken, was aan dit instituut hoogleraar in de organische chemie. In 1917 behaalde hij de titel Bachelor of Science in de scheikunde en in 1921 behaalde hij aan de Universiteit van Chicago zijn doctoraat in de fysische chemie. Hiervoor deed hij onderzoek naar de scheiding van de isotopen van kwik door middel van verdamping.
In 1925 en 1927 reisde Mulliken door Europa waar hij onderzoek deed met kwantumfysici en Nobelprijswinnaars als Erwin Schrödinger, Paul Dirac, Werner Heisenberg, Louis de Broglie, Max Born en Walther Bothe. Samen met Friedrich Hund die assistent was van Born deed hij onderzoek naar de kwantuminterpretatie van de bandenspectra van tweeatomige moleculen. In 1927 ontwikkelde zij de molecuulorbitaaltheorie. De molecuulorbitaaltheorie wordt ook wel de Hund-Mulliken theorie genoemd.
