Svante Arrhenius

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Svante August Arrhenius
19 februari 1859 - 2 oktober 1927
Svante August Arrhenius
Geboorteland	Zweden
Geboorteplaats	Gut Wik
Plaats van overlijden	Stockholm
Nobelprijs voor de	Scheikunde
In	1903
Reden	"Voor zijn elektrolytische dissociatietheorie."
Voorganger(s)	Hermann Emil Fischer
Opvolger(s)	William Ramsay

Svante August Arrhenius (Gut Wik (bij Uppsala), 19 februari 1859 — Stockholm, 2 oktober 1927) was een Zweeds scheikundige.

Arrhenius promoveerde in 1884 tot doctor in de wetenschappen aan de universiteit van Uppsala, met een proefschrift over de elektrische geleidbaarheid. Dit proefschrift, dat door de jury niet naar waarde werd geschat, was nochtans het uitgangspunt en de grondslag van de theorie van de elektrolytische dissociatie. In 1903 ontving Arrhenius de Nobelprijs voor scheikunde en in 1919 werd hij directeur van het Nobel-instituut voor fysische chemie te Stockholm. Arrhenius wordt beschouwd als een van de grondleggers van de fysische chemie.

In de Rotterdamse wijk Ommoord staat de Arrheniusflat, vernoemd naar Svante Arrhenius.

Winnaars van de Nobelprijs voor de Scheikunde (1901-1925)
1901: Van 't Hoff · 1902: E. Fischer · 1903: Arrhenius · 1904: Ramsay · 1905: Baeyer · 1906: Moissan · 1907: Buchner · 1908: Rutherford · 1909: Ostwald · 1910: Wallach · 1911: Curie · 1912: Grignard, Sabatier · 1913: Werner · 1914: Richards · 1915: Willstätter · 1918: Haber · 1920: Nernst · 1921: Soddy · 1922: Aston · 1923: Pregl · 1925: Zsigmondy