Giulio Natta

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Giulio Natta
26 februari 19032 mei 1979
Giulio Natta
Giulio Natta
Geboorteland    Italië
Geboorteplaats    Imperia
Plaats van overlijden    Bergamo
Nobelprijs voor de    Scheikunde
In    1963
Reden    Voor hun onderzoek van hoge polymeren.
Samen met    Karl Ziegler
Voorganger(s)    Max Perutz
John Kendrew
Opvolger(s)    Dorothy Crowfoot Hodgkin
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Giulio Natta (Imperia, 26 februari 1903Bergamo, 2 mei 1979) was een Italiaanse chemicus die in 1963 samen met Karl Ziegler de Nobelprijs voor de Scheikunde ontving voor hun onderzoek van hogere polymeren.

Biografie[bewerken]

De in de Italiaanse plaats Imperia geboren Giulio Natta was de zoon van Francesco Natta, advocaat en rechter, en Elene Crespi Natta. Hij ontving zijn basis- en voorgezette onderwijs in Genua. Op zestienjarige leeftijd ging hij naar de universiteit van Genua met de bedoeling er wiskunde te gaan studeren. Omdat de studie voor hem veel te abstract was veranderde hij van studierichting. Hij studeerde in 1924 af in de scheikundige technologie aan de Polytechnische Universiteit van Milaan. In 1933 werd hij hoogleraar-directeur van het Instituut voor Algemene Chemie van de Universiteit van Pavia en 1935 werd hij benoemd tot hoogleraar fysische chemie aan de Universiteit van Rome.

Van 1936 tot 1938 was hij hoogleraar-directeur van het Instituut voor Industriële Chemie aan de Polytechnische Universiteit van Turijn. In 1938 volgde hij de joodse Mario Giacomo Levi op aan de faculteit scheikundige technologie van de Polytechnische Universiteit van Milaan omdat deze moest terugtreden vanwege de rassenwetten die de fascistisch in Italië hadden ingevoerd.

Werk[bewerken]

In 1938, onder de bescherming van de Italiaanse overheid, leidde Natta een onderzoeksteam voor het produceren van synthetisch rubber. Het team was succesvol en de productie van butadiene styreenrubber begon tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Zijn werk aan de Milaanse universiteit leidde tot een verbetering van het eerdere werk van Ziegler en de ontwikkeling van de Ziegler-Natta-katalysator. Hiermee introduceerde hij een gemakelijker scheikundig proces voor polymerisatie van polypropeen en polyisopreen met minimale druk en bij kamertemperaturen. Dit stelde fabrikanten in staat om goedkoop industriële kunststoffen te fabriceren.

Nog voordat hij Ziegler op de hoogte stelde van zijn ontdekking vroeg hij octrooi aan op het procedé. In de juridische strijd die volgde werd uiteindelijk geschikt waarbij Natta het recht kreeg om polypropeen te claimen, maar dertig procent van alle royalty's aan Ziegler moest betalen. In 1963 ontvingen Ziegler en Natta tezamen de Nobelprijs voor chemie "voor hun ontdekkingen op het gebied van de chemie en de technologie van hoogmoleculaire polymeren".

Bronnen, noten en/of referenties
  • (nl) Challoner, Jack, 1001 uitvindingen die onze wereld veranderd hebben, Librero, Kerkdriel, 2010, Blz 728 ISBN 978-90-5764-460-3.
  • Little, John E. (1995). "Giulio Natta". Notable Twentieth-Century Scientists. (1995). Detroit: Gale Research Inc..