Elias James Corey

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Elias James Corey
12 juli 1928
E.J.Coreyx240.jpg
Geboorteland Verenigde Staten
Geboorteplaats Methuen
Nobelprijs Scheikunde
Jaar 1990
Reden "Voor zijn ontwikkeling van de theorie en methodologie van organische syntheses."
Voorganger(s) Sidney Altman
Thomas Cech
Opvolger(s) Richard Ernst

Elias James Corey (Methuen, Massachusetts, 12 juli 1928) won in 1990 de Nobelprijs voor de scheikunde voor zijn bijdragen aan de synthetische organische chemie.

Corey promoveerde bij prof. John C. Sheehan op het gebied van synthetische penicillines in 1950. Later dat jaar kreeg hij een positie aan de Universiteit van Illinois in Urbana-Champaign. In 1954 werd hij tot assistent hoogleraar benoemd en 1956 tot hoogleraar. Hij hield zich vooral bezig met de synthese van complexe natuurstoffen. In 1959 werd Corey benoemd als hoogleraar aan Harvard waar hij nu emeritus-hoogleraar is.

Corey werkte voornamelijk aan de synthese van natuurstoffen, vooral door de synthese van prostaglandines is hij bekend geworden. Door het toepassen zogenaamde retrosynthese-strategie werd het mogelijk om vele complexe structuren op een logische manier te synthetiseren. Zijn naam is verbonden aan een aantal organische reacties, waaronder de Corey-Fuchs-reactie, de Corey-Kim-oxidatie, de Corey-Seebach-reactie, de Corey-Winter-olefinering en de Johnson-Corey-Chaykovski-reactie.

Tijdens de toekenning van de Priestley Medal, claimde Corey Robert Burns Woodward geïnspireerd te hebben tot het opstellen van de Woodward-Hoffmann-regels. Deze claim werd fel tegengesproken door Roald Hoffmann in Angewandte Chemie.

Referenties[bewerken]

  • E. J. Corey, X-M. Cheng, The Logic of Chemical Synthesis, Wiley, New York, 1995, ISBN 0-471-11594-0.