Linus Pauling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Linus Carl Pauling
28 februari 1901 - 19 augustus 1994
Linus Carl Pauling
Linus Carl Pauling
Geboorteland    Verenigde Staten
Geboorteplaats    Portland
Oregon
Plaats van overlijden    Big Sur
Californië
Nobelprijs voor de    Scheikunde
In    1954
Reden    "Voor zijn onderzoek naar de aard van de chemische binding."
Voorganger(s)    Hermann Staudinger
Opvolger(s)    Vincent du Vigneaud
Nobelprijs voor de    Vrede
In    1962
Voorganger(s)    Dag Hammarskjöld
Opvolger(s)    ICRC & IFRC
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde
Medaille verbonde aan de Lenin Vredesprijs. Op de voorzijde is Linus Paulings naam aangebracht.

Linus Carl Pauling ( Portland, Oregon, 28 februari 1901Big Sur, Californië, 19 augustus 1994 ) was een Amerikaans scheikundige. Hij was onder andere biochemicus en fysisch chemicus, die zich onder andere verdienstelijk heeft gemaakt bij de opheldering van de structuur van ingewikkelde verbindingen, zoals van eiwitten.

Levensloop[bewerken]

Pauling was de zoon van Herman William Pauling (apotheker) en Lucy Isabelle Darling. In 1910 overleed Paulings vader aan maagkanker. Op twaalfjarige leeftijd begon hij met chemische experimenten in het huis waar hij met zijn moeder woonde, in het dorp Condon. Zonder diploma verliet Pauling de middelbare school. Toch lukte het hem om tot het Oregon Agricultural College te worden toegelaten om voor chemisch ingenieur te studeren. Na hij daar in 1922 klaar was ging hij verder studeren aan de California Institute of Technology (Caltech).

In 1925 studeerde hij summa cum laude af in de chemie aan het Caltech, waaraan hij in 1931 hoogleraar werd. Van 1929 tot 1934 gaf hij les aan de Universiteit van Californië - Berkeley. Pauling gebruikte, vanaf 1928, de kwantummechanica om vraagstukken betreffende de chemische verbindingen op te lossen. Verder deed hij mee aan het onderzoek van de sikkelcelanemie, eiwitten, aminozuren en het DNA. In januari 1953 stelde hij een drievoudige spiraal voor als DNA-model. In april 1953 publiceerden Watson en Crick hun dubbelhelix model. Later bleek dat het correcte model te zijn.

Hij won in 1954 de Nobelprijs voor de Scheikunde wegens "zijn onderzoek naar de aard van de chemische binding en de toepassing daarvan op het ophelderen van de structuur van complexe verbindingen" en in 1962 de Nobelprijs voor de Vrede. Hij is daarmee een van de vier mensen die ooit twee Nobelprijzen hebben gewonnen. De anderen waren Marie Curie, John Bardeen en Frederick Sanger. Pauling was één van twee mensen die Nobelprijzen in twee disciplines won, Marie Curie was de andere, en de enige die ooit twee ongedeelde Nobelprijzen heeft gewonnen.

Linus Pauling keerde zich tegen de in zijn ogen gevaarlijke testen die de vijf grootmachten na de Tweede Wereldoorlog meer dan twee decenia lang in de atmosfeer en onder water uitvoerden. Hij was ook een tegenstander van de Amerikaanse betrokkenheid bij de Vietnam-Oorlog en correspondeerde met de Noord-Vietnamese leider Hồ Chí Minh. Dat maakte Pauling verdacht in rechtse kringen. Een proces wegens smaad, door Pauling aangespannen tegen een rechts opinieblad, heeft hij verloren.

De tweede nobelprijs in 1962 was een Nobelprijs voor de Vrede. De Noorse nobelcomité eerde hem voor zijn strijd tegen atoomtests. De Sovjet-Unie verleende hem in 1966 haar eigen alternatieve nobelprijs, de Internationale Lenin-Vredesprijs.

Linus Pauling hield zich in zijn latere leven intensief bezig met de werking van vitamine C. In 1968 introduceerden hij en zijn assistent, Paul Staunton, de orthomoleculaire geneeskunde. Deze probeert ziekten te genezen door ervoor te zorgen dat de verhoudingen van alle in een gezond lichaam voorkomende stoffen bij de zieke ook voorkomen. Dit wordt vaak gedaan door het toedienen van grote doses vitamines. De meeste artsen tegenwoordig zijn van mening dat voor de genezing van een ziekte het toedienen een dosis groter dan de aanbevolen dagelijkse hoeveelheden (ADH) niet nuttig is.

In 1973 werd in Menlo Park, in Californië, The Linus Pauling Institute of Science and Medicine opgericht. Om zijn werk voort te zetten verhuisde dit instituut, nadat Pauling was overleden, in augustus 1996 naar de Oregon State University. Daar kreeg het de naam The Linus Pauling Institute.

Bibliografie[bewerken]

  • Pauling, L. The Nature of the Chemical Bond (Cornell University Press) ISBN 0-8014-0333-2
  • Pauling, L., and Wilson, E. B. Introduction to Quantum Mechanics with Applications to Chemistry (Dover Publications) ISBN 0-486-64871-0
  • Cameron E. and Pauling, L. Cancer and Vitamin C: A Discussion of the Nature, Causes, Prevention, and Treatment of Cancer With Special Reference to the Value of Vitamin C (Camino Books) ISBN 0-940159-21-X
  • Pauling, L. How to Live Longer and Feel Better (Avon Books) ISBN 0-380-70289-4
  • Pauling, L. Linus Pauling On Peace - A Scientist Speaks Out on Humanism and World Survival (Rising Star Press) ISBN 0-933670-03-6
  • Pauling, L. General Chemistry (Dover Publications) ISBN 0-486-65622-5
  • A Lifelong Quest for Peace with Daisaku Ikeda
  • Pauling, L. The Architecture of Molecules

Externe links[bewerken]


Winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede

1901: Dunant, Passy · 1902: Ducommun, Gobat · 1903: Cremer · 1904: Institut de Droit International · 1905: Von Suttner · 1906: Roosevelt · 1907: Moneta, Renault · 1908: Arnoldson, Bajer · 1909: Beernaert, Balluet d'Estournelles de Constant · 1910: IPB · 1911: Asser, Fried · 1912: Root · 1913: La Fontaine · 1917: ICRC · 1919: Wilson · 1920: Bourgeois · 1921: Branting, Lange · 1922: Nansen · 1925: Chamberlain, Dawes · 1926: Briand, Stresemann · 1927: Buisson, Quidde · 1929: Kellogg · 1930: Söderblom · 1931: Addams, Butler · 1933: Angell · 1934: Henderson · 1935: Von Ossietzky · 1936: Lamas · 1937: Cecil · 1938: Office international Nansen pour les réfugiés · 1944: ICRC · 1945: Hull · 1946: Balch, Mott · 1947: Friends Service Council, American Friends Service Committee · 1949: Orr · 1950: Bunche · 1951: Jouhaux · 1952: Schweitzer · 1953: Marshall · 1954: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1957: Pearson · 1958: Pire · 1959: Noel-Baker · 1960: Luthuli · 1961: Hammarskjöld · 1962: Pauling · 1963: ICRC, IFRC · 1964: King · 1965: UNICEF · 1968: Cassin · 1969: Internationale Arbeidsorganisatie · 1970: Borlaug · 1971: Brandt · 1973: Kissinger, Lê Đức Thọ · 1974: MacBride, Satō · 1975: Sacharov · 1976: Williams, Corrigan · 1977: Amnesty International · 1978: Sadat, Begin · 1979: Moeder Teresa · 1980: Esquivel · 1981: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1982: Myrdal, Robles · 1983: Wałęsa · 1984: Tutu · 1985: IPPNW · 1986: Wiesel · 1987: Arias · 1988: VN-vredesmacht · 1989: Gyatso · 1990: Gorbatsjov · 1991: Suu Kyi · 1992: Menchú · 1993: Mandela, De Klerk · 1994: Arafat, Peres, Rabin · 1995: Rotblat, Pugwash Conferences on Science and World Affairs · 1996: Ximenes Belo, Ramos-Horta · 1997: ICBL, Williams · 1998: Hume, Trimble · 1999: AzG · 2000: Dae-jung · 2001: VN, Annan · 2002: Carter · 2003: Ebadi · 2004: Maathai · 2005: IAEA, El-Baradei · 2006: Grameen Bank, Yunus · 2007: Gore, IPCC · 2008: Ahtisaari · 2009: Obama · 2010: Liu · 2011: Johnson Sirleaf, Gbowee, Karman · 2012: Europese Unie · 2013: Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens