Gustav Stresemann

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Gustav Stresemann
10 mei 1878 - 3 oktober 1929
Gustav Stresemann
Gustav Stresemann
Geboorteland    Duitsland
Geboorteplaats    Berlijn
Plaats van overlijden    Berlijn
Nobelprijs voor de    Vrede
In    1926
Samen met    Aristide Briand
Voorganger(s)    Austen Chamberlain
Charles G. Dawes
Opvolger(s)    Ferdinand Buisson
Ludwig Quidde

Gustav Stresemann (Berlijn, 10 mei 1878 - aldaar, 3 oktober 1929) was een Duits democratisch politicus, minister van Buitenlandse Zaken en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede in 1926.

Biografie[bewerken]

Stresemann studeerde economie in Berlijn. Van 1907 tot 1912 en van 1914 tot 1918 was Stresemann lid van de Rijksdag voor de Nationalliberale Partei (NLP). Hij behoorde tot de linkervleugel van de partij die bereid was tot samenwerking met de sociaaldemocratische SPD en de links-liberale Vooruitgangspartij.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog stond hij een annexionistische politiek voor ten aanzien van de door Duitsland bezette gebieden. Hij werkte hierom nauw samen met de kwartiermeester-generaal van de generale staf (Oberste Heeresleitung), generaal Erich Ludendorff. Anders dan de extreem-nationalistische generale staf, stond Stresemann vooral uit economisch oogpunt annexaties voor.

Na de Duitse nederlaag (november 1918) werd Stresemann vanwege zijn houding tijdens de oorlog niet toegelaten tot de Deutsche Demokratische Partei (DDP). Als reactie hierop richtte hij de nationaal-liberale DVP (Deutsche Volkspartei) op. Deze partij werd een invloedrijke factor tijdens de Weimarrepubliek. Zijn aanvankelijk negatieve kijk op de republiek veranderde na enige tijd - voorheen was hij monarchist en stond in contact met kroonprins Wilhelm, de zoon van de Duitse keizer Wilhelm II. In 1920 werd Stresemann opnieuw in de Rijksdag gekozen en van augustus tot september 1923 was hij rijkskanselier. Van 1923 tot zijn dood was hij minister van Buitenlandse Zaken. Tijdens zijn ministerschap voerde hij de herstelbetalingen (voortvloeiend uit de bepalingen van het Verdrag van Versailles) uit en knoopte hij betrekkingen aan met Frankrijk. In 1925 sloot hij het Verdrag van Locarno en in 1926 trad Duitsland toe tot de Volkenbond.

In 1926 verkreeg hij samen met de Franse politicus Aristide Briand de Nobelprijs voor de Vrede.

Vanaf 1928 begon de hoge werkdruk zijn gezondheid te ondermijnen. Stresemann overleed aan een beroerte op 51-jarige leeftijd in 1929.

Gustav Stresemann was weinig geliefd bij extreem-nationalistische groepen, zoals de nazi's, omdat hij een volledige naleving van het Verdrag van Versailles voorstond, ondanks dat hij het verdrag persoonlijk verwierp.

In Europa[bewerken]

In de videoreportages gebaseerd op het boek In Europa van Geert Mak komt ook Gustav Stresemann aan bod. Hierin neemt men aan dat het einde van de gouden jaren die men kende in Duitsland in de jaren '20, samenviel met het overlijden van Gustav Stresemann.

Hij zorgde voor stabiliteit in de anders altijd wankele Weimarrepubliek. Samen met Stresemann werd de Weimarrepubliek eigenlijk begraven. Daarna stak de economische crisis de kop op waardoor het nationaal-socialisme een sterke opmars kende.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Friedrich von Rosenberg
Rijksminister van Buitenlandse Zaken
1923-1929
Opvolger:
Julius Curtius
Voorganger:
Wilhelm Cuno
Rijkskanselier
Kabinet-Stresemann I/Kabinet-Stresemann II
1923
Opvolger:
Wilhelm Marx
Winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede

1901: Dunant, Passy · 1902: Ducommun, Gobat · 1903: Cremer · 1904: Institut de Droit International · 1905: Von Suttner · 1906: Roosevelt · 1907: Moneta, Renault · 1908: Arnoldson, Bajer · 1909: Beernaert, Balluet d'Estournelles de Constant · 1910: IPB · 1911: Asser, Fried · 1912: Root · 1913: La Fontaine · 1917: ICRC · 1919: Wilson · 1920: Bourgeois · 1921: Branting, Lange · 1922: Nansen · 1925: Chamberlain, Dawes · 1926: Briand, Stresemann · 1927: Buisson, Quidde · 1929: Kellogg · 1930: Söderblom · 1931: Addams, Butler · 1933: Angell · 1934: Henderson · 1935: Von Ossietzky · 1936: Lamas · 1937: Cecil · 1938: Office international Nansen pour les réfugiés · 1944: ICRC · 1945: Hull · 1946: Balch, Mott · 1947: Friends Service Council, American Friends Service Committee · 1949: Orr · 1950: Bunche · 1951: Jouhaux · 1952: Schweitzer · 1953: Marshall · 1954: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1957: Pearson · 1958: Pire · 1959: Noel-Baker · 1960: Luthuli · 1961: Hammarskjöld · 1962: Pauling · 1963: ICRC, IFRC · 1964: King · 1965: UNICEF · 1968: Cassin · 1969: Internationale Arbeidsorganisatie · 1970: Borlaug · 1971: Brandt · 1973: Kissinger, Lê Đức Thọ · 1974: MacBride, Satō · 1975: Sacharov · 1976: Williams, Corrigan · 1977: Amnesty International · 1978: Sadat, Begin · 1979: Moeder Teresa · 1980: Esquivel · 1981: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1982: Myrdal, Robles · 1983: Wałęsa · 1984: Tutu · 1985: IPPNW · 1986: Wiesel · 1987: Arias · 1988: VN-vredesmacht · 1989: Gyatso · 1990: Gorbatsjov · 1991: Suu Kyi · 1992: Menchú · 1993: Mandela, De Klerk · 1994: Arafat, Peres, Rabin · 1995: Rotblat, Pugwash Conferences on Science and World Affairs · 1996: Ximenes Belo, Ramos-Horta · 1997: ICBL, Williams · 1998: Hume, Trimble · 1999: AzG · 2000: Dae-jung · 2001: VN, Annan · 2002: Carter · 2003: Ebadi · 2004: Maathai · 2005: IAEA, El-Baradei · 2006: Grameen Bank, Yunus · 2007: Gore, IPCC · 2008: Ahtisaari · 2009: Obama · 2010: Liu · 2011: Johnson Sirleaf, Gbowee, Karman · 2012: Europese Unie · 2013: Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens