Henri La Fontaine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Henri La Fontaine
1854-1943
Henri La Fontaine
Henri La Fontaine
Geboorteland    België
Geboorteplaats    Brussel
Plaats van overlijden    Brussel
Nobelprijs voor de    Vrede
In    1913
Reden    Voorzitterschap Internationaal Bureau voor de Vrede
Voorganger(s)    Elihu Root
Opvolger(s)    Internationaal Comité van het Rode Kruis

Henri Marie La Fontaine (Brussel, 22 april 1854 - aldaar, 14 mei 1943) was een Belgisch vrijmetselaar en Nobelprijswinnaar. Hij stond erom bekend zich altijd met hart en ziel in te zetten voor elke zaak waarvoor hij opkwam. Als jurist van opleiding heeft hij gestreden voor de vrede, het beslechten van conflicten door bemiddeling, het internationalisme, het universeel stemrecht, het recht op onderwijs, vrouwenrechten en de arbeidsreglementering. In 1913 werd hem de Nobelprijs voor de Vrede toegekend.

Biografie[bewerken]

In 1877, werd Henri La Fontaine advocaat bij het Hof van Beroep van Brussel. Als lid van de Belgische Werkliedenpartij werd hij in 1895 verkozen tot senator en was hij van 1919 tot 1932 vicevoorzitter van de Senaat. Actief parlementslid als hij was, nam hij het voortouw voor diverse hervormingen op het gebied van onderwijs, arbeidsomstandigheden en buitenlandse zaken. Hij doceerde ook tot in 1940 internationaal recht aan de Université libre de Bruxelles (ULB).

Onder invloed van de Engelse pacifist Hodgson Pratt stichtte Henri La Fontaine in 1883 de "Société belge de l'arbitrage et de la paix" waarvan hij twee jaar later secretaris-generaal werd. Tussen 1907 en 1943 was hij voorzitter van het "Bureau international de la paix". In 1919 was hij lid van de Belgische delegatie op de Vredesconferentie van Parijs en het jaar nadien vertegenwoordigde hij België op de eerste Algemene Vergadering van de Volkerenbond. Zijn hele leven lang was hij actief in allerlei pacifistische organisaties waaronder de "Société belge pour l'arbitrage et la paix" die hij in 1889 had opgericht. Zijn internationalisme kwam onder meer tot uiting in een essai uit 1916 met als titel 'La Grande Solution', waarin hij opriep tot de oprichting van één parlement, grondwet, gerechtshof en bank voor de hele wereld, alsook tot de uitwerking van een internationale taal.

Het recht was niet de enige passie van Henri La Fontaine. Een ander stokpaardje was de bibliografie en het documentair onderzoek. In 1895 richtte hij samen met Paul Otlet het "Institut International de Bibliographie" op dat tot doel had alle informatie over internationale problemen en de handhaving van de vrede te verzamelen en te inventariseren.

Het onverwoestbare dynamisme van Henri La Fontaine deed hem vele terreinen verkennen. Zelf amateur-bergbeklimmer stelde hij een internationale bibliografie ter zake samen en was hij voorzitter van de "Club alpin belge". Hij heeft ook delen uit de opera's van Wagner vertaald, essays geschreven over het statuut van de Amerikaanse vrouwen en een tijdschrift opgericht, 'La Vie Internationale'.

Hij overleed op 89-jarige leeftijd.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede

1901: Dunant, Passy · 1902: Ducommun, Gobat · 1903: Cremer · 1904: Institut de Droit International · 1905: Von Suttner · 1906: Roosevelt · 1907: Moneta, Renault · 1908: Arnoldson, Bajer · 1909: Beernaert, Balluet d'Estournelles de Constant · 1910: IPB · 1911: Asser, Fried · 1912: Root · 1913: La Fontaine · 1917: ICRC · 1919: Wilson · 1920: Bourgeois · 1921: Branting, Lange · 1922: Nansen · 1925: Chamberlain, Dawes · 1926: Briand, Stresemann · 1927: Buisson, Quidde · 1929: Kellogg · 1930: Söderblom · 1931: Addams, Butler · 1933: Angell · 1934: Henderson · 1935: Von Ossietzky · 1936: Lamas · 1937: Cecil · 1938: Office international Nansen pour les réfugiés · 1944: ICRC · 1945: Hull · 1946: Balch, Mott · 1947: Friends Service Council, American Friends Service Committee · 1949: Orr · 1950: Bunche · 1951: Jouhaux · 1952: Schweitzer · 1953: Marshall · 1954: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1957: Pearson · 1958: Pire · 1959: Noel-Baker · 1960: Luthuli · 1961: Hammarskjöld · 1962: Pauling · 1963: ICRC, IFRC · 1964: King · 1965: UNICEF · 1968: Cassin · 1969: Internationale Arbeidsorganisatie · 1970: Borlaug · 1971: Brandt · 1973: Kissinger, Lê Đức Thọ · 1974: MacBride, Satō · 1975: Sacharov · 1976: Williams, Corrigan · 1977: Amnesty International · 1978: Sadat, Begin · 1979: Moeder Teresa · 1980: Esquivel · 1981: Bureau van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen · 1982: Myrdal, Robles · 1983: Wałęsa · 1984: Tutu · 1985: IPPNW · 1986: Wiesel · 1987: Arias · 1988: VN-vredesmacht · 1989: Gyatso · 1990: Gorbatsjov · 1991: Suu Kyi · 1992: Menchú · 1993: Mandela, De Klerk · 1994: Arafat, Peres, Rabin · 1995: Rotblat, Pugwash Conferences on Science and World Affairs · 1996: Ximenes Belo, Ramos-Horta · 1997: ICBL, Williams · 1998: Hume, Trimble · 1999: AzG · 2000: Dae-jung · 2001: VN, Annan · 2002: Carter · 2003: Ebadi · 2004: Maathai · 2005: IAEA, El-Baradei · 2006: Grameen Bank, Yunus · 2007: Gore, IPCC · 2008: Ahtisaari · 2009: Obama · 2010: Liu · 2011: Johnson Sirleaf, Gbowee, Karman · 2012: Europese Unie · 2013: Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens