Klimaatverdrag
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Het Klimaatverdrag (of UNFCCC - United Nations Framework Convention on Climate Change) is een zogenaamd raamverdrag dat in 1992 onder verantwoordelijkheid van de Verenigde Naties werd afgesloten en ondertekend tijdens de "Earth Summit" in Rio de Janeiro. Doel van het verdrag (ook: de "conventie") is om de emissies van broeikasgassen te reduceren en daarmee ongewenste gevolgen van klimaatverandering te voorkomen (zie ook [1]).
Het klimaatverdrag trad in werking op 21 maart 1994. Sinds die tijd hebben bijna alle lidstaten van de Verenigde Naties het verdrag ondertekend en bekrachtigd (ratificatie). Op dit moment hebben 192 landen het klimaatverdrag geratificeerd ([2]). Nederland is een van die landen.
Binnen het kader van het klimaatverdrag is in 1997 het Kyoto Protocol overeengekomen.
Inhoud |
[bewerk] Doelstelling
Het Klimaatverdrag definieert een internationaal raamwerk waarbinnen regeringen gezamenlijk acties kunnen ondernemen om de uitdagingen van het veranderend klimaat op aarde te kunnen pareren. Het verdrag erkent de internationale verantwoordelijkheid voor het klimaat en tracht ongewenste beïnvloeding door menselijk handelen te voorkomen.
De concrete doelstelling van het verdrag is:
- "het stabiliseren van de concentratie van broeikasgassen in de atmosfeer op een zodanig niveau, dat een gevaarlijke menselijke invloed op het klimaat wordt voorkomen".
[bewerk] De partijen bij het klimaatverdrag
De partijen bij het klimaatverdrag vormen twee groepen van landen (zie [3]):
- de geïndustrialiseerde landen als vermeld in Annex I bij het verdrag, ook wel "Annex I landen" genoemd; de Annex I landen vallen, op het moment van opstelling van het verdrag, samen met de leden van de OESO, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling.
- de ontwikkelingslanden of niet-Annex I landen: alle andere landen die het klimaatverdrag hebben geratificeerd.
[bewerk] Annex I landen
De Annex I landen zijn kwantitatieve verplichtingen aangegaan onder het Klimaatverdrag. Zij hebben afgesproken de groei van hun uitstoot van broeikasgassen te stoppen. In 2000 moest de uitstoot zijn teruggedrongen tot het niveau van 1990. Inmiddels hebben deze landen het zogenaamde Kyoto Protocol afgesproken, waarin zij verder gaande emissiereducties beloven te realiseren.
De Annex I landen zijn bovendien de verplichting aangegaan hun emissies jaarlijks aan het secretariaat van de UNFCCC te rapporteren. Door deze rapportages kunnen de partijen bij het klimaatverdrag de voortgang van de afspraken uit het verdrag en de daarbij behorende protocollen (Kyoto Protocol) volgen.
Binnen de Annex I landen heeft een aantal landen, de zogenaamde Annex II landen, zich verplicht financiële ondersteuning te verlenen aan de ontwikkelingslanden.
[bewerk] niet-Annex I landen
De verplichtingen voor alle andere partijen bij de conventie (de "niet-Annex I landen") zijn minder vergaand. Zij hoeven geen emissiereducties door te voeren.
[bewerk] Organisatie
[bewerk] Conference of Parties (COP)
Het belangrijkste besluitvormende orgaan binnen het verdrag is de "Conference of Parties" (COP), waarin alle partijen bij de conventie jaarlijks overleggen over de voortgang van het werk onder de conventie. De COP is verantwoordelijk voor het op stoom houden van de internationale activiteiten om de ongewenste gevoplgen van klimaatverandering te voorkomen. Een belangrijke taak van de COP is om de rapportages van de partijen over de voortgang van de implementatie van de gemaakte afspraken tegen het licht te houden. Het gaat daarbij om de zogenaamde "National Communications" (zie voor annex I landen: [4] en voor niet-Annex I landen: [5]) en de jaarlijkse rapportages over de nationale broeikasgasemissies.
[bewerk] Subsidiary Bodies
Binnen de conventie zijn twee "subsidiary bodies" ingesteld die de COP adviseren over
- de implementatie van de afspraken binnen conventie (Subsidiary Body for Implementation: SBI);
- technische en wetenschappelijke aspecten (Subsidiary Body for Scientific and Technological Advice: SBSTA).
SBI en SBSTA komen tweemaal per jaar bij elkaar, waarvan een keer tegelijkertijd met de COP.
[bewerk] Secretariaat
Het secretariaat van het klimaatverdrag is gevestigd in Bonn (zie [6]). Het secretaraiaat biedt organisatorische ondersteuning voor alle processen binnen het klimaatverdrag en zorgt voor beschikbaarheid van alle informatie rondom de conventie.
[bewerk] De jaarlijkse Conferences of the Parties
Inmiddels zijn 13 Conferences of Parties gehouden:
| Jaar | COP | Locatie | Resultaat |
|---|---|---|---|
| 1995 | COP-1 | Berlijn, Duitsland | Voorbereidingen voor een verdere uitwerking |
| 1996 | COP-2 | Genève, Zwitserland | Acceptatie van de wetenschappelijke basis op grond van het tweede rapport van IPCC |
| 1997 | COP-3 | Kyoto, Japan | Kyoto Protocol |
| 1998 | COP-4 | Buenos Aires, Argentinië | De partijen kwamen een tweejarig actieprogramma overeen om de Kyoto overeenkomst verdr uit te werken |
| 1999 | COP-5 | Bonn, Duitsland | Weinig concreet resultaat |
| 2000 | COP-6 | Den Haag, Nederland | Een zeer ingewikkeld onderhandelingsproces, onder leidinhg van Jan Pronk, minister VROM, leidde niet to een resultaat tijdens de COP in Den Haag. Een half jaar later werd de vergaderiong voortgezet in Bonn (COP-6 bis), waarbij wel concrete afspraken werden gemaakt over een verdere technische invulling van het Kyoto Protocol. |
| 2001 | COP-7 | Marakech, Marokko | Hier werd het Actieplan uit COP-4 (Buenos Aires) voltooid en werden de zogenaamde "Marakech accords" aangenomen. |
| 2002 | COP-8 | New Delhi, India | |
| 2003 | COP-9 | Milaan, Italië | |
| 2004 | COP-10 | Buenos Aires, Argentinië | |
| 2005 | COP-11 en COP/MOP-1 | Montreal, Canada | Inmiddels was het Kyoto Protocol in werking getreden. Daarom vond tegelijkertijd met COP-11 de eerste vergadering van de partijen bij het Kyoto Protocol, COP/MOP-1 plaats, de "Conference of Parties, serving as the Meeting of the Parties to the Kyoto Protocol, het hoogste gezagsorgaan binnen het Kyoto Protocol |
| 2006 | COP-12 en COP/MOP-2 | Nairobi, Kenia | |
| 2007 | COP-13 en COP/MOP-3 | Bali, Indonesië |
De volgende vergaderingen van de COP zullen plaatsvinden in Poznan, Polen (2008) en Kopenhagen (Denemarken)
[bewerk] Emissierapportages
[bewerk] De rapportage
De Annex I landen moeten jaarlijks hun emissies van broeikasgassen, via het secretariaat, rapporteren aan de Conference of Parties. Deze emissierapprotages moeten aan precies omschreven randvoorwaarden voldoen:
- Zij moeten zijn ingeleverd binnen iets meer dan 15 maanden na afloop van het jaar waarover wordt gerapporteerd: 15 arpil van het jaar (N+2) voor de gegevens over jaar N.
- De rapportage bestaat uit twee delen
- Een reeks tabellen in een precies voorgeschreven opmaak, het zogenaamde Common Reporting Format of CRF
- Een National Inventory Report of NIR, waarin de schattingsmethoden en de gebruikte gegevens worden toegelicht.
- De rapportage moet worden gemaakt met behulp van de betreffende richtlijnen van IPCC
[bewerk] De beoordeling
Nadat landen hun rapportages hebben ingeleverd, vindt er een beoordeling daarvan plaats door een groep van onafhankelijke experts
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|
De tekst op deze pagina is grotendeels gebaseerd op informatie van de officiële website van het klimaatverdrag: http://unfccc.int |
