Archeofyt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Archeofyt (Grieks: ἀρχαῖος) archaios "oud" en φυτόν phytón "plant") is een biogeografische statusaanduiding[1] en betekent dat een taxon (meestal een soort) zich reeds in de prehistorie, vóór 1492 (ontdekking van Zuid-Amerika door Christoffel Columbus), met hulp van de mens heeft gevestigd. Een archeofyt kan hemerochoor zijn. Planten die na 1492 zijn ingeburgerd worden neofyten of exoten genoemd. Archeofyten worden in het kader van de natuurbescherming als inheems beschouwd, maar neofyten niet.

Het onderzoek naar de verspreiding van archeofyten wordt chorologie genoemd. Midden-Europese archeofyten komen bijna allemaal uit het Middellandse Zeegebied en de aangrenzende West-Aziatische gebieden. Met de opkomst van de akkerbouw en in de Romeinse tijd zijn ze door Midden-Europa verspreid.

Vele archeofyten staan door de intensivering van de akkerbouw op de Rode lijst voor planten als bedreigd.

Voorbeelden[bewerken]

maar ook de ergasiofyten (cultuurgewassen):

Zie ook[bewerken]