Centre National des Indépendants et Paysans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Politiek in Frankrijk

Politiek in Frankrijk
Bestuurlijke indeling
Regering van Frankrijk (huidige)
President (lijst)
Premier van Frankrijk
Ministers van Binnenlandse Zaken
Ministers van Buitenlandse Zaken
Ministers van Defensie
Ministers van Financiën
Ministers van Justitie
Ministers van Kerkelijke Zaken
Ministers van Onderwijs
Senaat (lijst)
Assemblée Nationale (lijst)
Politieke partijen
Secretaris-generaal Élysée

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Frankrijk

Het Centre National des Indépendants et Paysans (CNIP), Nederlands: Nationaal Centrum van Zelfstandigen en Boeren, is een Franse politieke partij van conservatieve signatuur, die vooral tijdens de Vierde Franse Republiek belangrijk was.

Geschiedenis[bewerken]

Het CNIP (of CNI) ontstond in 1951 na een fusie van het Centre National des Indépendants (CNI), de Parti Paysan (PP) en de Parti Républicain de la Liberté (PRL) van Paul Antier en Michel Clemenceau. Door de fusie van deze drie partijen kwam er een einde aan de verdeeldheid van centrumrechts. Het CNIP ontpopte zich onder leiding van Antoine Pinay tot een belangrijke partij. Bij de parlementsverkiezingen van 1951 kreeg het 14,6% van de stemmen, goed voor 108 zetels. Het CNIP nam deel aan de Troisième Force-coalitie (de anti-communistische partijen). Pinay werd in 1952 zelfs premier (Président du Conseil). Joseph Laniel van de CNIP was van 1953 tot 1954 premier. René Coty, een andere partijprominent, werd op 22 december 1953 tot president gekozen.

Aan het begin van de jaren 50, dus kort na de oprichting, was de partij op haar hoogtepunt, doch de partij raakte hierna al snel in verval. De voornaamste reden was de nederlaag die het Franse leger bij Dien Bien Phu (Vietnam) van maart/mei 1954 die plaatsvond toen er een CNIP-president (René Coty) en een CNIP-premier (Joseph Laniel) aan de macht waren. Premier Laniel moest als gevolg van de nederlaag bij Dien Bien Phu aftreden (19 juni 1954).

Verval en herstel[bewerken]

De partij verkreeg bij de parlementsverkiezingen van 2 januari 1956 maar 2,7% van de stemmen, goed voor maar 21 zetels. Het CNIP steunde, ondanks aanvankelijke aarzeling, de machtsaanvaarding van generaal Charles de Gaulle in juni 1958.

Bij de parlementsverkiezingen van november 1958 herstelde CNIP zich en vrekreeg 13,7% van de stemmen, goed voor 132 zetels in de Franse Nationale Vergadering. Eén van de CNIP-kandidaten die in de Franse Nationale Vergadering werd gekozen was Jean-Marie Le Pen, de latere leider van het extreemrechtse Front National. Het CNIP was tot aan de parlementsverkiezingen van 1962 de tweede grootste partij van Frankrijk. De nog steeds populaire Antoine Pinay was tot 1960 minister van Financiën. In 1959 voerde Pinay een succesvolle monetaire hervorming door.

In 1962 stapte het CNIP uit de regering uit onvrede over het eurosceptische beleid van president de Gaulle, maar ook over diens aspiraties om een presidentieel stelsel te vestigen. Een aantal vooraanstaande leden van het CNIP (o.a. de toenmalige minister van Economische Zaken Valéry Giscard d'Estaing) stapte uit de partij en richtten de Républicains Indépendants op, die de nauwe samenwerking met de gaullistische Union pour la Nouvelle République (UNR) wilden voortzetten.

Voor de parlementsverkiezingen van november 1962 vormde het CNIP een alliantie met de Christendemocratische Mouvement Républicain Populaire (MRP). Zowel het CNIP en de MRP waren voor Europese integratie. Het CNIP en de MRP leden echter een flinke nederlaag. Het CNIP kreeg 28 zetels, een verlies van 104 zetels, in de nieuwe Franse Nationale Vergadering en verloor voorgoed zijn status van grote partij. De pro-Gaullistische partijen en de Républicains Indépendants behaalden een ruime meerderheid.. CNIP en MRP weigerden echter met de centrum-linkse partijen samen te werken en besloten de Gaulle te blijven steunen.

In 1965 vormden het CNIP en de MRP een alliantie onder de naam Centre Démocrate. Bij de parlementsverkiezingen van maart 1967 behaalde het CD 40 zetels. Op 13 september 1967 gingen CNIP en MRP op in het CD. In 1968 werd het CNIP echter heropgericht. Als zelfstandige partij wist het sindsdien geen zetels meer te veroveren in de Nationale Vergadering. Wel werden soms CNIP-kandidaten verkozen met de steun van de gaullisten of de centrum-rechtse partijen.

Van 1979 tot 1987 was Philippe Malaud voorzitter en van 1987 tot 1992 was Yvon Briant voorzitter van het CNIP. Ondanks het feit dat het CNIP kandidaten plaatst op de lijst van de RPR/UMP, was er aan het eind van de jaren 80 sprake van nauwe samenwerking met het extreemrechtse Front National van Jean-Marie Le Pen. Van samenwerking werd echter afgezien en het CNIP verbond zich met de RPR/UMP, ofschoon er soms CNIP-kandidaten op lijsten van het Front National verschijnen.

De laatste jaren is de partij marginaal geworden, met alleen nog maar verkozenen op regionaal en lokaal niveau. Ze maakte korte tijd (2012-2013) deel uit van de centrum-rechtse alliantie Union des Démocrates et Indépendants en haar standpunten laveren tussen centrumrechts en extreemrechts. Bij de presidentsverkiezingen van 2017 gaf het CNIP formeel geen stemadvies, maar steunde het in de praktijk Marine Le Pen tegen Emmanuel Macron. Bij de parlementsverkiezingen werden zowel kandidaten van het Front National als van de centrumrechtse Les Républicains gesteund.

Ideologie[bewerken]

Het CNIP is een conservatief-liberale partij die in de traditie staat van de in 1901 door onder meer Raymond Poincaré opgerichte rechts-republikeinse Alliance Démocratique. De partij is voor Europese integratie (en tegen het door Franse eurosceptische politici voorgestelde "Europa van de Naties"), behoud van de traditionele normen en waarden en (met name in het verleden) tegen de uiterst linkse partijen. Binnen de partij is de centrum-rechtse groepering het sterkst, maar er is ook sterke uiterst rechtse groep.

Jeugdbeweging[bewerken]

De jeugdbeweging van het CNIP heet Jeunese Indépendants ("Jonge Onafhankelijken") en wordt geleid door Marie-Caroline Mérand.

Externe links[bewerken]


Franse politieke partijen
Vlag van Frankrijk
Nationale Vergadering:Groupe SER: Parti socialiste (274) · PS dissidents (6) · Parti écologiste (4) · Mouvement Républicain et Citoyen (3) · Divers Gauche (3) · Parti progressiste martiniquais (1) · Union démocratique bretonne (1) · Parti Radical de Gauche (1)

Groupe LR: Les Républicains (189) · Divers Droite (6) · Parti chrétien-démocrate (2) · Centre National des Indépendants et Paysans (1)
Groupe UDI: Union des démocrates et indépendants (5) · Les Centristes (7) · Parti radical (6) · Force européenne démocrate (4) · Alliance centriste (2) · Calédonie ensemble (2) · Tapura Huiraatira (2) · Tahoeraa huiraatira (1) . Territoires en mouvement (1)
Groupe RRDP: Parti Radical de Gauche (11) · Parti socialiste (2) · Divers Gauche (2) · Mouvement des progressistes (1) · Guadeloupe Unie, Socialisme et Réalités (1) · Mouvement démocrate (1)
Groupe GDR: Franse Communistische Partij (7) · Fédération pour une alternative sociale et écologique (2) · Mouvement indépendantiste martiniquais (2) · Rassemblement démocratique martiniquais (1) · Mouvement pour la Réunion (1) · Divers Gauche (2)

Niet bij een fractie ingeschreven: Europe Écologie-Les Verts (11) · Front national (2) · Debout la France (1) · Ligue du Sud (1) · Uit de PS gesloten (2)
Senaat:Groupe LR: Les Républicains (127) · Parti radical (2) · Rassemblement (2) · Nouveau Centre (1)

Groupe SOC: Parti socialiste (117) · Walwari (1) · Guadeloupe Unie, Socialisme et Réalités (1) · Mouvement populaire franciscain (1)
Groupe UDI-UC: Union des démocrates et indépendants (28) · Alliance centriste (9) · Les Centristes (8) · Parti radical (5) · Force européenne démocrate (4) · Tapura Huiraatira (2) · Gauche Moderne (1) · Mouvement démocrate (4)
Groupe CRC: Franse Communistische Partij (19) · Parti communiste réunionnais (1)
Groupe RDSE: Parti Radical de Gauche (11) · Parti socialiste (2) · Mouvement Républicain et Citoyen (1) · Mouvement des progressistes (1)
Groupe écologiste: Europe Écologie-Les Verts (10) · Parti écologiste (2)

RASNAG: Uit de PS gesloten (4) · Front National (2) · Debout la France (1) · Mouvement Pour la France (1) · Démocratie et République (1)
Europees parlement:Les Républicains (20) · Parti socialiste (12) · Parti Radical de Gauche (1) · Mouvement démocrate (4) · Alliance centriste (1) · Parti radical (1) · Nous Citoyens (1) · Franse Communistische Partij (1) · Parti de gauche (2) · Parti communiste réunionnais (1) · Europe Écologie-Les Verts (6) · Partijloos (7) · Front national (21) · Souveraineté, indépendance et libertés (1) · Rassemblement bleu Marine (1)
Niet-parlementaire partijen:Strollad Breizh · Génération écologie · Mouvement Écologiste Indépendant · Les Progressistes · Esquerra Republicana de Catalunya · Lutte Ouvrière