Egbert Lachaert

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Egbert Lachaert
Foto: James Arthur, 2020
Geboren Gent, 4 juli 1977
Kieskring Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Advocaat
Partij VLD / Open Vld
Functies
1999-2000 Voorzitter LVSV
2002-heden Kernlid Liberales
2007-2018 OCMW-raadslid Merelbeke
2013-heden Gemeenteraadslid Merelbeke
2013-2018 OCMW-voorzitter Merelbeke
2013-heden Schepen Merelbeke
2013-2014 Vlaams Parlementslid[1]
2014-heden Volksvertegenwoordiger[2]
2019-2020 Fractieleider Kamer Open Vld
2020-heden Partijvoorzitter Open Vld
Website
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Egbert R. Lachaert (Gent, 4 juli 1977) is een Belgisch advocaat en partijvoorzitter van Open Vld.

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

Lachaert doorliep zijn secundaire studies aan het Koninklijk Atheneum Voskenslaan te Gent en studeerde vervolgens rechten aan de universiteit van Gent, alwaar hij actief werd in het Liberaal Vlaams Studentenverbond, waarvan hij in 1999-2000 nationaal voorzitter was. In 2002 werd hij kernlid van de denktank Liberales. Beroepshalve werd Lachaert advocaat.

Net als zijn vader Patrick Lachaert werd hij politiek actief voor Open Vld. Van 2006 tot 2011 was hij voorzitter van de Jong VLD-afdeling van Merelbeke. In deze gemeente was Lachaert van 2007 tot 2018 OCMW-raadslid.

Bij de federale verkiezingen van 2010 stond hij op de vierde plaats voor Open Vld in kieskring Oost-Vlaanderen, maar raakte niet verkozen. Eind 2012 was hij kandidaat-partijvoorzitter van Open Vld.[3] Hij nam het op tegen Gwendolyn Rutten, die naar voor geschoven werd door de partijtop. Uiteindelijk won Rutten met iets minder dan 60 procent van de stemmen (12.101 stemmen tegenover 8.264 voor Lachaert).

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 was hij lijsttrekker voor Open Vld in Merelbeke. Hij werd verkozen als gemeenteraadslid en was van 2013 tot 2018 OCMW-voorzitter en schepen. Sinds januari 2019 is hij eerste schepen van Merelbeke.

Eind september 2013 kwam hij voor de kieskring Oost-Vlaanderen in het Vlaams Parlement terecht als opvolger van Filip Anthuenis, die ontslag had genomen. Hij bleef er zetelen tot in mei 2014. Tijdens zijn periode in het Vlaams Parlement nam hij 56 parlementaire initiatieven.[4] Bij de federale verkiezingen van 25 mei 2014 werd hij verkozen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers. In mei 2019 werd hij herkozen. Na deze verkiezingen werd hij in de Kamer de voorzitter van de Open Vld-fractie.[5] Als fractieleider slaagde hij er samen met Vincent Van Quickenborne in de vorming van een paars-groene regering tegen te houden, omdat hij het economisch programma "imbuvable" vond.[6]

Op 30 januari 2020 kondigde hij aan dat hij zich (samen met running mates Bert Schelfhout en Eva De Bleeker[7]) voor de tweede maal kandidaat stelde bij de voorzittersverkiezingen van Open Vld.[8] Hij nam het daarin op tegen burgemeester van Oostende Bart Tommelein, Vlaams Parlementslid Els Ampe en Stefaan Nuytten. In zijn campagne schoof hij het ongedaan maken van de kernuitstap naar voren, evenals de invoering van een regionale fiscale autonomie.[9] In de eerste ronde van de voorzittersverkiezingen, waarvan de resultaten op 22 mei 2020 bekend werden gemaakt, behaalde Lachaert 61,03 procent van de stemmen, waardoor hij Gwendolyn Rutten mocht opvolgen als partijvoorzitter van Open Vld.[10]

Tijdens de regeringsonderhandelingen vormde Lachaert een liberaal front met de Franstalige zusterpartij Mouvement Réformateur (MR).[11][12] In augustus 2020 werd hij aangesteld als koninklijk opdrachthouder om de in het slop geraakte regeringsonderhandelingen recht te trekken. Lachaert had in het verleden niet onder stoelen of banken gestoken dat hij een paars-gele regering genegen was, maar had ook geen veto tegen andere formules uitgesproken.[13] Na het afspringen van de poging van Bart De Wever en Paul Magnette om een paars-gele regering te vormen, stuurde Lachaert als opdrachthouder de onderhandelingen alsnog richting een paars-groene coalitie, die de "Vivaldi"-coalitie werd gedoopt, met socialisten, liberalen, ecologisten en CD&V. Op 4 september werd hij samen met sp.a-voorzitter Conner Rousseau preformateur, om die coalitie effectief op poten te zetten.[14] Nadat het duo het eens was geraakt over een aantal basisgaranties voor de toekomstige regering, gaven ze op 23 september de fakkel door aan Alexander De Croo en Paul Magnette, die als coformateurs de regering-De Croo op de been brachten.

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

Voorganger:
Gwendolyn Rutten
Partijvoorzitter van Open Vld
2020 - heden